Laatste nieuws van Hans en Yoni

stop met zoeken start met vinden!

2008-01-08T17:50:00.000+01:00

Geachte lezer, lezeres,

Na zo’n anderhalf jaar sinds het verkeers-ongeluk waarbij ik vanwege het levensgevaar een deel van mijn linkerbeen
moest laten amputeren waren er enkelen die niet meer verwacht hadden dat ik terug zou keren in de werkelijkheid van de wereld.

Er is ontzettend veel gebeurd en ik ben enorm trots dat ik klaar ben voor een nieuwe uitdaging.
Niet het skiën, dat gaat prima, dat is al 4x gebeurd, niet het tennissen, gaat ook prima , ik draai al een wintercompetitie, straks een halve marathon?
Wie weet, als het lukt met de sportprothese die ik eind januari ontvang, zal ik er keihard aan werken om dit te proberen te halen.
U leest het, aan de inzet zal het nooit liggen….

Dat revalideren en terugkomen in de maatschappij een kleine stap voor mij is,
was voor anderen waarschijnlijk een onnoemelijke drempel, een ongelooflijk en niet te accepteren gedrag, helaas…

Geloof in jezelf, realistisch en optimistisch, en denken in oplossingen in plaats van problemen, zo zit de wereld in elkaar, zo zit ik uiteindelijk ook in elkaar.

Zoals velen van u mijn geschreven weblog hebben gevolgd of gelezen werd vanaf het moment na het ongeluk duidelijk dat ik sterker uit de strijd zou komen dan de persoon die ik al was, dankzij de steun van velen van jullie, want ik realiseer dat je dit soort wedstrijden je nooit alleen kunt winnen.
Ik schreef daarom ook een column met mijn lijfspreuk

“wie nooit verliest weet niet wat winnen is en winnen doe je nooit alleen”.

Na een strakke revalidatie en genezing kan ik u zeggen dat ik geen beperking zie in het voortzetten van mijn passie, de afbouw!
Hier ligt de nieuwe uitdaging.
Los van alle verplichtingen en mede-eigenaarschappen zal Consillio vanaf januari 2008 een zelfstandig projectgericht afbouw bedrijf zijn met 17 jaar ervaring.
In onderstaande bijlage omschrijf ik u wie en wat Consillio is en wat Consillio (“advisering, begeleiding” in het Italiaans) voor u kan betekenen.

“ Stop met zoeken, start met Vinden!”

Met mijn visie en passie ga ik verder met mijn adviserings-en uitvoeringsbedrijf in de afbouw met voornamelijk plafonds en wanden, bouwcoördinatie, afbouwadvies, projectbegeleiding en dergelijke, zoals ik al de laatste 17 jaar gedaan heb.

Mag ik u voorstellen?

Vanuit passie werken aan de persoonlijke groei van mensen en projecten, dat is mijn missie.

Manager en adviseur in het samenbrengen van ambitie en bezieling, en het opheffen van de splitsing tussen ‘zakelijk' en ‘geïnspireerd'.

Ik put energie uit mijn werk als ik zie dat opdrachtgevers, uitvoerders, leveranciers, monteurs en alle andere betrokken mensen tevreden zijn met wat ik voor hun kan bereiken.

Afbouwen met passie en in stijl

Gedreven door passie om te bouwen, te creëren en bouwen als een kunst beschouwen, is Consillio de ideale afbouwpartner voor nieuwe projecten.
Consillio wenst met zijn ervaring mee te bouwen aan plafonds en wanden voor kantoren, vergaderruimten, hotels, winkels, scholen, kinderdagverblijven en dergelijke die stijl en karakter uitstralen met inachtneming van de juiste verhoudingen van lijnen en vormen in combinatie met akoestiek en brandveiligheid.
In dit proces van creëren staat steeds persoonlijke aanpak centraal. Van begin tot einde zal om eventuele misverstanden te vermijden tussen verkoper, ontwerper en uitvoerder Consillio met dezelfde contactpersoon u dan ook begeleiden in de realisatie van uw bouwproject.

Deze realisatie is iets wat Consillio vooral SAMEN wil bereiken.
Het is u die zijn wensen kenbaar maakt en het is Consillio die alles in het werk stelt om deze waar te maken. U krijgt daarbij de nodige technische toelichting en tips om zo tot zeer kwalitatieve resultaten te komen.

Zoals jullie lezen ga ik de toekomst niet uit de weg,
ik ga mijn ding doen

wens ik jullie allemaal een geweldig, een gezond en respectvol 2008!

Hans Jan van Dongen

Consillio is te bereiken: info@consillio.nl

Lichtjesfeest, enkele impressies

2007-12-16T13:10:00.000+01:00

Dit plaatje spreekt voor zich, het lichtjesfeest in Maasland is een prachtavond geworden, kijk maar eens op www.lichtjesfeest.nl en je ziet daar de mooiste plaatjes.

De avond was ervoor, windstil, bijna 1 graad boven nul, de kleine lampjes doen de silhouetten weergeven van de prachtige nolstalgische geveltjes. het museum de schilpen in warm licht, muziek, zang en een europees primeur, een optocht met ballonnen, helium gevuld, onbrandbaar, maar met een knipperlichtje.
1000 ballonnen "dreven"door het dorp, bewoners langs de route hadden hun best gedaan om extra sfeer te brengen en we liepen met ca 3500 man als op de parade van walt disney.

Samen met burgemeester en het kinderkoor van de school de Schutse worden de voorbereidingen getroffen om het licht in de grootste kerstboom van het dorp te ontsteken.
Ik vertel een kort verhaal, "als we op zo'n avond als nu eens kijken naar de hemel, waar we miljoenen sterretjes zien staan en wanneer we iemand uit onze omgeving hebben verloren dan denken we vaak dat er een nieuwe ster aan de hemel erbij gekomen is. Als je nu lang genoeg naar de sterren kijkt dan lijkt het alsof ze knipperen, een knipoogje, een knipoogje om te laten weten dat het goed is en vanavond knipogen wij terug, met gekleurde lichtjes voor al die mensen die kleur aan ons leven gegeven hebben. Een knipoogje naar de hemel om te zeggen dat het hier ook goed is.

We tellen af van 10 tot 0 en de boom versiert de omgeveing met haar lichtjes. Ik zie martin, de fotograaf en gelukkig ook mijn broer, wij weten als geen ander wat het is om mensen te missen die kleur aan ons leven hebben gegeven. Dikke kus op het kerkplein en iedereen weet dat dit gewoon kan.

op you tube bij zoekfunctie, lichtjesfeest vinden jullie korte video impressies van de ballonnenoptocht.

tot later Hans Jan

De rechter heeft gesproken

2007-11-23T17:15:00.000+01:00

Precies twee weken geleden was de rechtzitting, vandaag, vanmiddag de uitspraak.

Je vraagt al de hele week af hoe zoiets in zijn werk gaat. Ik kon me er niets bij voorstellen, we zijn gewoonweg gegaan.
Het inmense gebouw wat onpersoonlijk overkomt slurpt de bezoekers naar binnen. Op diverse zitjes wachten mensen zoals ik op de uitslag van ieders voorval.
Het krioelt van de verkledende advocaten, uit hun rolkoffers en tassen worden de toga's aangetrokken zoals mijn moeder vroeger een keukenschort aandeed.
Er wordt gelachen, advocaten zijn in hun privé leven gezellige en gemoedelijke mensen.
We worden verplaatst naar een andere rechtzaal want de zitting ervoor loopt uit.
Ik zie geen bekende, dus ook geen bestuurder en of zijn advocaat.
Je bent niet verplicht te komen, dat weet ik, maar dit had ik niet verwacht.
Er dienen meerdere uitspraken in onze zaal en naast een aantal jongeren die in hard-en softdrugs gehandeld hebben vliegen de gevangenis-straffen en taakstraffen om de oren, een groep jongeren die allen dachten op deze manier wat bij te verdienen. De rechter is mild omdat de dame en heren spijt betuigden en de handel per direct gestopt hadden.
Zij lijken opgelucht met de straf die ze krijgen en heel onwezenlijk is de situatie.

Wij hebben de uitslag in het begin van de zitting gehoord, raar dat een verdachte veroordeeld wordt en er niet is.
De rechter spreekt in de ruimte.
Zoals eerder gemeld, de advocaat van de bestuurder trachtte het dikke rapport van 120 blz te elimineren en vroeg om vrijspraak.
De rechters waren een ander oordeel van mening.
De bestuurder heeft zijn straf, ik heb mijn been er niet door terug en geen elk middel geeft daar de waarde van aan.
Dat het rapport aangaf dat wij 54 km zouden kunnen hebben gereden was totaal van ondergeschikt belang, iedereen moet in het verkeer alert en er serieus mee bezig zijn. Aldus de rechter.

Nu is dit een afronding van de eerste fase, eindelijk kunnen we dingen gaan concretiseren, dit is klaar en we gaan in training voor de volgende.

Als je nu terug kijkt, bijna anderhalf jaar later, waar we pas zijn.
Er komt zo vreselijk veel bij kijken, er komt zo vreselijk veel op je af, dingen waar je nooit rekening mee houd kom je tegen.
Soms lijkt het of de wereld een andere is, ik blijf knokken voor alles.

lichtjesfeest,
Komende week zal er meer bekend worden gemaakt over het lichtjesfeest, het wordt een bijzondere avond. Kinderen van de Schutse zijn met 50 people-tjes aan het reperteren om 14 december de spits af te bijten. Ik geniet van al die kinderen en zeker hun juf die een prachtinvulling geven aan het Maaslandse feestje.

Fijn weekend allemaal.

Hans Jan

De rechtbank

2007-11-09T23:48:00.000+01:00

Weken geleden ontving ik het dossier van het parket over veel ins en outs van het ongeluk.
Een onderzoek van 120 blz ligt ten grondslag voor deze dag. We hebben een uitnodiging gehad om de rechtzaak als publiek bij te wonen inzake het ongeval en om ons op de hoogte te houden van het proces.

Aanvankelijk wilde ik niet gaan, ik wilde en kon de confrontatie niet aan, tot nu toe was de bestuurder van de auto een silhouet, een passe par tout, een zijaanzicht net als de beeltenis van Beatrix op een postzegel, ongedetailleerd. Ik wilde het zou houden, ik zou de man straal voorbij lopen als we elkaar zouden zien omdat de herkenning er niet is en dat beviel me, beter dan dat ik het zou herkennen.

Tóch heb ik besloten om te gaan, de zitting maar dus ook de confrontatie, Yoni had aangegeven behoefte te hebben het proces bij te wonen, ze zou met Joke gaan echter afgelopen week besloot ik toch te gaan en Joeri had te kennen te gegeven er ook bij te willen zijn. Het feit dat we allemaal er waren was puur voor de verwerking, allemaal hetzelfde verhaal kunnen horen en wat er bij komt kijken.

Het is vroeg, we willen natuurlijk niet te laat komen en synchroon worden de boterhammen gesmeerd. Het stormt, het is druk op de weg, vrijdag, de dag dat half nederland geen autobewegingen kent vanwege arbeidstijden indelingen is het vandaag gewoonweg druk.
De klok geeft negen aan en we vinden een parkeerplaats bij het Paleis van Justitie in Den Haag,
de wind verklapt mijn linkerbeen door de stof stijf tegen de blokcontouren van mijn prothese te blazen, ik voel me opgelaten, de dunnne pantalon geeft de contouren tot in detail weer en enkele omstanders zie ik kijken en reageren, "mankeer ik iets of zo" wil ik schreeuwen maar ik probeer zo netjes mogelijk mijn wandeling naar de ingang voort te zetten. De oploop naar de tourniquette, het geluid van schuivende tochtstrips op de draaideur geeft het gevoel dat de storm ook hier merkbaar is. Eenmaal binnen de stormvrije zone van het gebouw worden we naar de tweede balie verwezen. Eerst langs de beveiliging, portomonaie, riem, telefoon etc, alles af en door de poort. Joke Yoni en Joeri gaan goed alleen bij mij gaan de bellen en toeters af. De met het waarschijnlijk verkeerde been uitgestapte beveiligings beambte vraagt of ik nog iets van staal in broekzak heb zitten, "ja" zeg ik, "een RVS pijp van 30 cm"! Pas na de persoonlijke visitatie begrijpt de man de opmerking.

Op de tweede etage bevind zich de zaal, er is een enorme grote hal, een ontvangst ruimte die hoog is en waar twee enorme kunstwerken van stof leer en touw een gevangenis uitbeelden. "lekker zeg"dacht ik, "moet dat nou, zo'n kunstwerk". Tijdens de vraag die ik mezelf stelde komt er een motor agent aangelopen, hij was al eens een paar keer thuis langs geweest, hij was als eerste "diender" op locatie en wil het hele proces van zowel voor als achter de schermen volgen. Hij heeft enorm veel bewondering voor Yoni, zij heeft een apart plekje bij hem vanwege haar doorzettingsvermogen en motivatie, ik denk dat het haar charisme is maar dat klinkt van een vader!
We praten over het dossier, zo dik, zoveel tijd en energie en alle specialisten die zich over dit ongeval gebogen hebben. een fractie van een seconde wordt geschreven op 120 blz.
Er komen een aantal mensen richting de zaal, de deur ernaast gaat voor hen open en duidelijk is dat er meerdere rechters deelnemen aan het proces, een zg meervoudige kamer. Die meervoudige kamer geeft aan dat het proces een beladen proces is, en dat heeft te maken met de ernst van het ongeluk.

De deuren gaan voor het publiek open, zo'n 10 personen waaronder wij, zoeken een plekje. De bestuurder van de auto neemt plaats tegenover de rechters. Van de drie rechters is er 1 die het woord voert, zij verteld ons dat het niet gebruikelijk is met deze zaken dat er kinderen, en dan met name Joeri, op de tribune als publiek aanwezig zijn. Zij spreekt met joeri af dat als het allemaal teveel wordt hij gewoon mag weglopen. Hij knikt instemmend.

We zitten op de derde rij en het proces begint, de bestuurder gaat staan en op het moment dat hij antwoord heeft het silhouet een stem. Ik schrik een beetje maar ben weer snel tot de orde.
Hoewel het een openbare zitting is en iedereen erbij kan zitten ga ik niet in over de zitting zelf, dat is niet gepast. Aandachtig volgen we de vraag en antwoord stelling.
Er wordt ook een vraag gesteld, aan mij, ik geef als antwoord dat ik inderdaad eerst niet wilde vanwege de confrontatie maar dat het voor de verwerking beter zou zijn als ik ook dit proces volgde.
Ook heb ik aangegeven dat ik me terdege van bewust ben dat de bestuurder deze gebeurtenis ook niet gewild heeft, vergeet niet wat een enorme impact dit op hem heeft gehad, Yoni en ik kunnen er over meepraten.
Ik ben onder de indruk van de kennis van het rapport bij de officier van justitie en de rechters. Getuigenverklaringen bijna uit het hoofd kennende en situatieherkenning, alsof ze als een derde persoon achterop meereden.
De zitting duurt ruim twee uur en wordt geschorst.

Ik wacht beleefd dat anderen de zaal hebben verlaten en buiten de zaal komt de motoragent nog even bij ons staan en is er een informeel gesprek met de officier van justitie.
Het heeft diepe indruk gemaakt, het moeten horen hoe anderen een ongeluk tot in detail aan het construeren zijn, een soort script van een nog te maken film.

Na een daar genuttigde kop koffie brengen we Yoni naar haar school dependance in Rijswijk en Joeri op zijn Delft basis, joke en ik rijden naar huis, de ochtend evaluerend.

Ik ben even weg s'middags, gewoon om even alles op me in te laten werken, constant afvragend "welke straf in deze wereld geeft mijn been terug"?

"Dág" zoals de officier van justitie zei (in die functie past het niet als je zegt "tot ziens")

tot dag

Hans Jan

en dan ineens ...

Ik kreeg net een mail van mijn broer die in de krant het artikel heeft gelezen van de rechtzaak over het ongeluk. In het AD versie Delft, ja die krant die eerder een artikel schreef, heeft niet goed geluisterd naar de officier van justitie en de rechters, de journaliste schrijft dat yoni en ik al gevallen zouden zijn voor de aanrijding en tegen de auto zouden zijn gereden. Dat is een versie van de advocaat van de bestuurder die het rapport probeerde onderuit te halen. Ik heb de reporter direct een corrigerend commentaar gegeven, krijg je verdomme weer zo'n tik, dank je wel dame !

lichtjesfeest

2007-11-06T21:27:00.000+01:00

Geïnspireerd door Tibet, een cultuur van vrede, een volk dat zich al meer dan een halve eeuw geweldloos inzet voor het behoud van hun religie.

Het zijn de vlaggetjes en het verhaal achter de vlaggetjes.

de Tibetanen schrijven hun gebedjes op deze vlaggetjes met de intentie dat de wind hun gebed draagt en overbrengt.

Alleen al de gedachte, "de wind draagt een persoonlijk gebed" is al boeiend.

Deze gedachte heeft mij geïnspireerd om het lichtjes feest (het 2e) wederom te organiseren.

Op 14 december zal het plaatsvinden en zal de kern van het dorp als Charles Dickens stijl zijn omgetoverd.

Het dorp spreekt er vol over en de marktkramen worden gretig gereserveerd.

voor de localen onder ons, volg de" Midden Delfland krant".

De kleuren van de gebedvlaggen hebben mij beïnvloed om dit jaar geen lampionnen optocht te doen maar een ballonnen optocht welke als primeur in Europees verband gezien mag worden, in de kleuren van de Tibetaanse gebedvlaggetjes. wat zal het die avond een geweldig gezicht zijn. Ik verklap niet alles want een primeur maakt mensen wakker.

Het lichtjesfeest is van oer uit een Tibetaans feest, op deze wijze willen we er een extra tintje aangeven.

dit jaar wil ik het voor elkaar krijgen om de optocht die door het dorp gaat, langs een aantal locaties te gaan waar gezongen wordt, waar muziek gemaakt wordt, waar een soort kleine theatertjes te zien zijn. Als je dan in de optocht wat achterop loopt hoor je de fanfare niet meer en op deze wijze zijn er ongeveer 5 of 6 grotere groepen enthousiastelingen die muziek maken in het teken van de december/kerstmaand en gedachte.

Met een groot scherm willen we beelden van oud Maasland laten zien, kinderkoor met begeleiding, het waxinne-lichtjes straattekenen, de kerstmarkt en natuurlijk de kerstboom die op deze avond door de burgemeester met duizenden lampjes zal gaan schijnen.

Ik verveel me niet, dat mogen jullie wel begrijpen.

Ondertussen is de kamer van Yoni gereed en is de kamer van ons voetbaltalent aan de beurt.

de plaktafel staat op zolder, de rollen zijn gesneden, al het hout is geverfd. Joeri heeft hierin ook zijn eigen keuzes gemaakt en ik moet zeggen, meneer heeft smaak en oog voor detail.

We hopen eind van de week alle spullen weer op de kamers te hebben staan waar het uiteindelijk moet. De omzetting van de kamers geeft ook voor mij voordeel dat ik me eenvoudiger en met minder inspanningen op de eerste etage kan bewegen.

Deze week is een week waarin belangrijke beslissingen zullen genomen worden en waarin beslissingen door derden gemaakt zullen gaan worden.

Afwikkelingen na het ongeval staan hierbij centraal.

Ondertussen is mijn leenbeen ook al aan revisie toe, deze daanII, reeds meer dan 73.000 stappen op de teller en Daan II heeft ervaring.

komend januari was de bedoeling dat ik mee zou gaan met de ski-groep van "medische" mensen,

ik wil dolgraag mee echter zijn de middelen / mogelijkheden niet van dien aard.

Goh, wat zou ik ze een poepie laten ruiken met alles wat er mogelijk is om toch verantwoord te kunnen skiën. Ik heb veel aan hen te danken, Colinde, mijn personal coach en buddy, we waren een pracht sportief koppel. Ik kan de belofte niet nakomen om haar daar in Fügen te laten zien wat zij mij geleerd heeft.

Oké, het is niet anders, er zijn ergere dingen.

Deze week ook de afspraak met een eventuele uitgever, de kansen, de mogelijkheden, de kosten, het moet niet gekker worden, die het boek zou kunnen uitgeven, waar het weblog niet allemaal voor leent...

We zouden er ook een film van kunnen maken, op waarheid beustend......

De film zal geen uitverkochte zalen geven maar wel een enorme sociale bagage !

de super storm afwachtende, de pannen stevig op het dak, laat die frisse wind maar komen.

Tot tijdens of na de storm !

ha ha , zullen de gebedvlaggetjes leuk vinden :)

Hans Jan

We pakken de draad weer op....

2007-10-24T11:12:00.000+02:00

Het was half Juli dat de laatste woorden werden geschreven op het weblog.
de periode die hier tussen lag was gevuld voor mijn schoonzusje Bea die onlangs is overleden.
Ik vond het niet op zijn plaats om in deze periode mijn beslommeringen kenbaar te maken, zij had veel grotere en intensievere dingen dan wij ons kunnen voorstellen.
Ik ben trots op hun gezin, mijn broer martin, nichtjes Kim en Anouk en hun mannen Richard en Mo.
Het was een heel bijzondere periode waar je intens mag en kan meeleven met warmte, troost en liefde om je heen. Het is een levensspreuk die Bea draagt, "andere mensen kleur geven aan hun leven", zij draagt die titel als H.M.

Zoals de titel zegt, we pakken de draad weer op.
In het huis is begonnen met de reshuffeling van de kamers, onze prinses heeft haar nieuwe kleur en interieur bijna af, het wachten is op de nieuwe meubeltjes.
je kunt merken als Pa zijnde dat smaken gaan verschillen en eigen identiteiten naar boven komen. Yoni doet het erg goed, op school sport en bewegen gaat ze zeer gedreven de studie aan.
Nog steeds onder behandeling van Fysio en fitness maar met 150% gemotiveerd.

Ook ik probeer de lijnen van het leven weer aan te spannen, invulling van mijn toekomst, afronden van oud zeer en wie weet gaat het schrijven van een boek plaatsvinden, zo'n ongecensureerde uitgave, een boekje voor iedereen. Een tekstuele compilatie van alle belevingen, alle situaties, recht uit het hart, dat kan na een jaar ellende maar ook na een jaar van veel, heel veel ervaring, frustratie, maar zeker ook mooie momenten.
Het weblog is een ideaal medium om van me af te schrijven, het zijn mijn woorden en ooit schreef ik dat ik een emotioneel schuurtje heb (het zg secondaire verhaal), een schuurtje met 1 sleutel, en die heb ik. Het boek zou dan best "een schuurtje vol emotie" kunnen heten.
Zolang ik geen acceptatie van de afgelopen ,zeg maar, 1,5 jaar heb prop ik het schuurtje wat voller.
Alles wat ik heb meegemaakt, sociaal en maatschappelijk, privé, zakelijk en als mens zal dan de revue passeren.

Momenteel heb ik een "leen been", een tweede Daan, dit komt omdat mijn echte Daan voor groot onderhoud naar de fabrikant is, de prothese is gemaakt voor zo'n 220.000 stappen per jaar en dan een beurtje, alleen, na wat loppklachten ben ik bij de westland Orthopedie geweest en daar concludeerden we dat het aantal stappen na 11 maanden boven de 503.000 lag.....
Dat gaat dus lekker vertelde ik Joost en Johan. Binnen anderhalve week werd Daan omgewisseld en loop ik alweer stukken beter.

Tijdens de vakantie in mijn geliefde Italië aan het strand met twee bevriende gezinnen (we waren met drie Nederlandse gezinnen ook de enige buitenlanders op de camping) waren we snel ingeburgerd. De eerste dag keek iedereen een beetje vreemd, ik in mijn korte broek, maar na twee dagen kwam de boel op gang en mag ik terug kijken op een enorme ervaring nl. zwemmen in de zee, voor jullie alledaags en plezier, voor mij een omzetting van de schakelaar in het hoofd. Op dat soort momenten voel je je zo bekeken, armzalig en niets, maar eenmaal in het water met al die kinderen op bodyboards en hoge golven.... zij kijken naar de persoon en niet naar de handicap!

Komende dagen komt er weer wat meer.

kort bericht

2007-07-21T21:55:00.000+02:00

Afgelopen week was een enerverende enerzijds en een realiteitsweek anderzijds.

Het begon met de geboorte van een eerste tweeling in de familie! groot nieuws en wat een trotse ouders en grootouders, max heeft in 1 klap een zusje en broertje bij. Mooi en geweldig nieuws.

Afgelopen week op uitnodiging en na keuring kon en mocht ik meedoen aan de dutch open Golf, een internationaal toernooi, met europese kwalificatie.

In het kort, goed gespeeld, samen met dames en heren uit Italie, Spanje, Engeland, Schotland, Duitsland en zelfs uit zuid africa.

Wat een internationals zeg en dat met een heuse rules manager.

perfect verzorgt, het weer viel mee en als top 10 geeindigd... van de 70

kort maar krachtig bericht, ik wil er heel veel over vertellen maar vind ik dit niet op zijn plaats.

Mijn schoonzus Bea heeft een spoedoperatie moeten ondergaan en zij is het die alle ondersteunende hulp, liefde en warmte nodig heeft, we gaan het haar brengen!

Tot later

2007-07-07T14:10:00.001+02:00

Een jaar later....

Afgelopen week, vorige week vrijdag om precies te zijn heeft de Prinses samen met haar vriendin Lisa een geweldige fuif georganiseerd en in uitvoering gebracht.
Op een gegeven moment telde ik 85 koppies in de leeftijd van 15 tot 17 jaar.
wat een pracht mensen, wat een plezier, humor en sociaal gedrag. Werkelijk waar, ik heb de dames gecomplimenteerd met hun vriendenkeuze en hun vrienden bedankt voor een zeer geslaagde avond. Ik ga niet in over de genuttigde liquide maar het deed mij aan mijn jeugd jaren denken. Muziek van disco Rem en Mik, licht installatie, barunit met tweemans bezetting Joeri en Lourens onder toezicht van Pa (die overigens niets had in te brengen).
Feest in de straat, huiskamer en tuin het kon niet op.
Ontzettend leuk gekletst met meiden en mannen, openheid van hun problemen of levensvreugde, alles kwam voorbij. Heerlijk om te zien dat deze mensen karakter hebben, zichzelf kennen en een eigen mening kunnen verdedigen. Top, jullie hebben voor Yoni en Lisa
het mooiste kado gegeven.
Dat de schoonmaakploeg de zaterdag erop tot laat in de middag is bezig geweest.....
Het leek wel sport en spel na de feestavond!

Afgelopen donderavond was het dan eindelijk zover, het felbegeerde en het zo verdiende diploma kon worden uitgereikt. Met een delegatie naar Delft gereisd en in de grote aula werd een algemeen woord van het afgelopen jaar gesproken, hier werden ook bijzonderheden verteld en heel bijzonder was de leerling Yoni die ondanks het ongeluk zich zo heeft ingezet voor het behalen van deze school, gemotiveerd was om elke bijles die er was te volgen en er werd een ovatie hoorbaar.
Ik was door deze toe-spreking verrast en ik kon verdomme mijn emotie niet neutraliseren. Ontroerd hoorde ik de woorden en het applaus aan, zelfs met het schrijven nu heb ik het gevoel nog steeds. Ik zie haar daar zitten, betraand van gevoel maar zo ontzettend dapper. Ik voelde me trots, stoer en klein kind tegelijk, dat is vaderschap dacht ik bij mezelf.

Om de avond niet te langdradig te maken werden de klassen gesplitst en konden de geslaagden zich opmaken voor een woordje van hun mentor en de diplomauitreiking, cq ondertekening.

Voor Yoni een speciaal woordje over haar prestatie maar zeker ook het behalen van haar nieuwe school Sport en Bewegen. Dit was heel bijzonder en ook hier werd aangegeven, als je wilt kun je ver komen! Als opsteker kreeg de Prinses een kadobon van de school vanwege haar prestatie, hup Pa daar ga je weer.......

Er wordt afscheid genomen in de grote aula, leerlingen en leerkrachten zeggen elkaar gedag en zullen elkaar minder frequent gaan zien, ook ik neem afscheid van haar leraren en directie, ik bedank ze voor de inzet, het resultaat maar eigenlijk met hun school, Yoni heeft werkelijk 4 fantastische jaren gehad en de keuze die zij toendertijd zelf maakte was een hele juiste.

"Lieve prinses, we zijn allemaal enorm trots op je, en ik vind je stoer".

Dan vandaag, eigenlijk al gisteren, vrijdag een altijd speciale dag geweest maar gisteren weer vol met herinneringen. Vandaag een jaar geleden, een jaar waarin elke dag weer het moment en indrukken door mijn hoofd gejaagd worden, ik kan het niet loslaten, soms ben ik boos, gefrustreert, pissig en anderzijds weer trots dat ik er nog ben, dat Esther er was om zo adequaat te reageren, de ambulances, politie , je wilt niet weten wat er allemaal door je heen flitst.
Ik betrap me erop dat ik stil ben, ja, ik ben stil.
Het voelt alsof een dierbare vorig jaar is overleden, mijn geplande leven, een leven van gezondheid, creatitiviteit, sport en werk werd indirect na het ongeluk totaal verpulverd.
Ik hoop de motivatie gevonden te hebben om mijn leven opnieuw te gaan indelen, om te moeten omgaan met de beperking die ik fysiek heb.

Yoni en ik zijn ver gekomen, dankzij de support van jullie, ik heb zelf ervaren wie je vrienden, je maatjes zijn. Ik heb enorm veel geleerd om dingen beter te zien, te ervaren, te mogen beleven.

Ik ben hard bezig om beter te zijn dat ik al was, meet punten, prestaties, inzet en motivatie.
Het is (vind ik) dan ook bijzonder dat ik volgende week mee ga doen met het European Championship Golf (for disabled).
Ik mag Nederland vertegenwoordigen op een internationaal toernooi voor "medische"golfspelers.
Anderen hadden mij genomineerd, ikzelf ge-enthousiasmeert. Wie had dat een jaar geleden gedacht.
Hoe goed of minder goed ik speel, de wedstrijd met Bob Knippenberg (chirurg) zal de allermooiste zijn.

Ik sluit een bijzonder jaar af , heb flinke klappen moeten verwerken, enorm veel steun gehad, ook tegenvallers gekend, ik heb de kennis en ervaring hoe het is om te knokken, hoe heerlijk het was om "compleet" te zijn, hoe mooi het was om te gaan staan waar je wilde, je omgeving , relaties, werk, en ik moet constateren dat dat allemaal niet meevalt.
Komend jaar zal in het teken staan van afwikkelingen, die direct en indirect gepaard zullen gaan met juridische inslag.

Wees zuinig op jezelf en anderen want je weet het,
"wie nooit verliest weet niet wat winnen is, en winnen doe je nooit alleen" !

Hans Jan

Ook deel 2 voor Yoni een succes!

2007-06-25T20:56:00.000+02:00

Eigenlijk was het al een beetje bekend maar pas vanaf vandaag na de intensieve check heeft Yoni zich geplaatst voor haar vervolgopleiding Sport en Bewegen!
Zij is toegelaten, niet op haar haar uiterlijk, dan was het geen punt geweest, nee, op karakter en haar fysieke gesteldheid maken het vooralsnog mogelijk dat zij mag beginnen aan de opleiding.
"Een hele grote steen uit de buik" is mijn gevoel.
Ondanks dat Yoni nog niet zover is als zou moeten heeft zij aangetoond méér dan gemotiveerd deze opleiding te willen volgen. Er werd gelobbyd, niet in de zin van kun je haar een plek toewijzen? nee, juist in de trend van "let op, er komt een waanzinnig gemotiveerde leerling aan en dat moeten jullie alvast maar weten".
Vanmiddag de keuring, met een reeks brieven, positieve omschrijvingen en verwachtingen van haar doctoren, fysiotherapeut, leerkrachten en haar sportleraren in haar bezit toog ze op naar Delft.
Alles werd gemeten en beoordeeld, hier en daar (met name haar linker been) een opmerking en gepaste zekerheidsstelling.
Ze krijgt het voordeel...
Dit resulteerd in een groots opgezet feestje voor haar en haar vriendin Lisa waarmee ze dit jaar, na 14 jaar vriendschaps vriendinnen van elkaar te zijn, besloten hebben om én een examenfeest te regelen met de combinatie van Lisa's huidige en Yoni's komende 16e verjaardag.
Disco, veel luitjes, binnen buiten. Zal me een bende geven zeg!

Ikzelf heb afgelopen periode meegedaan aan het park tennis toernooi, voor het eerst een toernooi en zoals ik eerder schreef, "niemand durft van mij (en mijn dubbelpartner) te verliezen"!
De eerste set met overtuiging gewonnen in de Heren B1 echter de tweede tenauwernood verloren en de derde gruwelijk weggeslagen, geen punt, ik was er, deed er mijn prestatie op centrecourt level en een hoog publieksgehalte als fans waren ons deel.
Geweldig dat een ieder zich respecterend uitlaat en enthousiast is over de geleverde prestatie en psychische wil, en zo kun je , ook al heb je verloren met een onoverwinnelijk gevoel de baan afstappen, weet je het nog, "wie nooit verliest weet niet wat winnen is"!

Ciao,
Hans Jan

Yoni is geslaagd !

2007-06-13T19:50:00.000+02:00

Wat een spanning zeg, het is ontzettend stoer om tegen anderen te zeggen dat je dochter (lees mijn Prinses) geslaagd is voor haar VMBO T !

Ze heeft het voor elkaar,

ondanks dit loodzware jaar voor haar, ondanks de tegenslagen, het verdriet en haar dipjes heeft ze haar examen volbracht. In mijn beleving met mooi resultaat maar in dit geval spreken de cijfers geen prestatie taal.

Zij heeft het gedaan, met hulp van anderen, met haar inzet, karakter en het pure Yoni "zijn" heeft ze haar doel gehaald!

Vanaf de zijlijn keek ik mee, ze was gemotiveerd voor elke bijles die er was, de achterstand door de emotionele beleving van het ongeluk, heeft zij voor zichzelf een waanzinnige prestatie geleverd.

Ze is op dit moment in Parijs, ze belde me in de auto, ik voelde haar blijdschap en mijn grote steen die nog altijd in mijn buik zit deed even geen pijn.

Met tranen van blijdschap hoorde ik het goede nieuws aan, en in die tranen zat zoveel spanning en opluchting, waardering, respect en vreugde tegelijk.

Dan ben je niet stoer als vader maar gewoon een mens dat gek is op datgene wat zijn emoties met hem doet.

Ik heb Yoni verteld dat zij de stad Parijs mag laten weten dat ze geslaagd is.!

Komende vrijdag houden we een borrel , vanaf 20.30 uur,

het mag het feest van de eeuw worden.

Tot vrijdag. tot later

Hans jan

Organisatiemaand

2007-06-11T16:45:00.000+02:00

Na het moment dat ik schreef over de musical van de "kromme jongens" werd het de reguliere tijd om de lenteorganisatie weken te bewerkstelligen. Dit jaar wat extra hooi op de vork genomen, een prestatie leveren en evalueren, eens kijken hoe dat uit zou pakken.

Voor de zaterdag 2 juni was er de familie voetbaldag bij het jubilerende MVV27. Er is aan mij gevraagd medewerking te verlenen voor deze dag en ik had ja gezegd, nog eerder dan dat ik het zelf wist, "dat doen we wel even"was het idee, een paar voetbalveldjes, een poultje en klaar was de gedachte... hallo zeg, als je vraagt wat te organiseren ben je met de juiste mensen op een goed adres.
Mvv27 dit jaar 80 jaar en dat laat ik niet in een traditioneel voetbal toernooi uitdraaien. Samen met Hans Vis, een medestrijder, die ook het hart op de goede plek heeft, vonden we het toepasselijker om een geheel totaal andere sportdag in elkaar te zetten en reken maar dat het gelukt was. zo'n 200 personen namen deel, ik ga niet uitgebreid omschrijven wat we allemaal deden, daarvoor kijk je maat op www.mvv27.nl en je klikt de foto's aan, wat een smoelen en strijdbare gezichten, stormbanen, hindernisbanen, triathlon, zeil volleybal, voetbal met 4 doeltjes, korfbal, vrachtwagen trekken en als klap op de vuurpijl een heuse survival onderdeel door de boerensloot.
Het weer, de mensen, de vrijwilligers, ze waren er en dan klopt zo'n dag als geen ander. Om 5 uur smiddags de prijsuitreiking en wij konden allemaal terugkijken op een geweldig feest.

Om 19.00 thuis voor de laatste Mini Maxi details, een klein aanpassing in het schema en de teams want zondag is het hun dag.
Zondagochtend kon ik mde verleiding niet weerstaan om met mijn Maaslandse Golfvrienden en vriendinnen deelname te doen aan het alom bekende "slavroegop"toernooi, gewoon golfen, alleen met een starttijd van 6 uur smorgens!
heerlijk de vogels te horen, de dauw van het gras zie wegspatten bij het imploderen van een golfbal, natte schoenen, een maagdelijk veld van druppeltjes dat zich in hun eigen spiegeltje afwachtte wanneer ze zouden vallen.
5 minuten van huis en dan zo'n omgeving, dat is geweldig toch.
Ik liep 9 holes, iets meer dan anderhalf uur, en verliet het toernooi om gewapend met een geleende aanhanger al de sportattributen te brengen naar de Commandeur.
Ik kreeg hulp aangeboden van John, Rene, Ilse, Hermine, Ferry en van 2 jongeren, Falko en David, de laatst genoemden waren vroeger enthousiaste deelnemers van Mini Maxi maar dit jaar waren zij te oud om in te schrijven (dat kan nl alleen als je alsn Mini op de basis school zit).
Zij hadden al die jaren (5) hiervoor zo enorm genoten dat ze spontaan belde om miujn persoonlijke assisten te worden, jongens, dit deed mij zo goed, zo fijn om te horen en te weten dat jullie je willen inzetten voor anderen. Alléén kunnen we het niet, en ik meen het uit het diepst van mijn hart, was heel de wereld maar zo....
Morgen het verslag van Mini Maxi, tot later.

"kromme Jongens"

2007-05-17T19:40:00.000+02:00

Terwijl de middagzon mij probeert te verwarmen en de ingeschonken rosé te ontkoelen concludeer ik dat het drie weken geleden is dat jullie op mijn weblog konden meelezen.
In de afgelopen dagen heb ik ontzettend veel mensen gezien en gesproken, met iedereen en bij iedereen verhalen van tot voor het ongeluk, nostalgie uit de oude doos. De enorme verbazing bij velen die mij kennen en in de combinatie met de situatie zoals het op het moment is.

Ik heb vorige week een nieuwe instapkoker laten inmeten, middels dit deel zou ik nog beter en netter moeten kunnen lopen, ook de sportprothese is aan bod gekomen en wie weet gaat dat ooit een keer lukken. Over twee weken is het gereed en zal ik dit dorp met een gedreven loop verrijken.
Ik ben toe aan een uitdaging, niet alleen op hoger sportief gebied maar zeker ook maatschappelijk en sociaal. Ik heb in de afgelopen maanden enorme menselijke lessen gekregen, ongevraagd, maar wat lijkt de buitenkant mooi tot je het van dichtbij bekijkt.
Wat een enorme stimulans geeft is het vertrouwen van de juiste mensen, blik naar de toekomst, niet wat je bent maar wie je bent.
Zo was ik gisteren bij de musical "kromme jongens" en dan voel je die westlandse familie warmte. Bikkelharde werkers, eer en geweten, tuinbouw van de laatste 50 jaar in vogelvlucht. Humor, absoluut, maar ook een ontroerende ondertoon, het was gisteren de laatste voorstelling en jullie zullen begrijpen dat voor iedereen die aan dit spektakel deelgenomen had, hetzij op toneel, in het orkest, achter de bar, in de keuken, aan het loket, nagenoeg iedereen deed daar vrijwilligerswerk, dat de touwtjes wat losser waren. Aan het eind van de avond ging het dak er letterlijk af en de ontlading bij de spelers, zangers en muzikanten was zichtbaar, in polonaise langs de band en kun je nog zingen, zing dan maar mee ! was het motto.
Wat ooit begroot was op 2400 bezoekers heeft naar wat ik gisteren hoorde zeker de 25000 bezoekers overtroffen. Een pracht stuk promotie voor het Westland.

Het was een lange tijd geleden dat ik draadjesvlees gegeten had met gestoofde peertjes en aardappeltjes met een jus-tje, gisteren voordat de uitvoering zou plaatsvinden kreeg ik het voorgeschoteld, vanuit de keuken en Marleen (sinds gisteren "mijn kokkie") wat kun jij koken zeg, ik zag direct in gedachten de juspan bij mijn ouders thuis op de tafel staan, de geur van het vlees, het sudderen van de jus en jeetje, als je bij ons thuis in de keuken kwam stond het pannetje te sudderen. Mijn vader was gek op dit vlees en gisteren leek het of ik weer bij hen aan tafel zat.
Het doet mij goed en deze rijkdom pakt niemand me af.
De avond eindigde in een spetterend feest en vroeg in de morgen bespeurde enig ondeugdeklijkheidje. Tranen met tuiten en als kinderen zo blij.
Ik bedankte de gastheer en zijn gevolg, een knipoog zegt meer dan duizend woorden.

Komende periode zal een intensieve training kennen en een uitbreiding van kennis, analyseren, integreren, communiceren, enfin, de wil om het te realiseren.

Tussendoor de organisatie van de MVVsportdag aan het regelen en natuurlijk het Mini Maxi toernooi waarin de kleine jeugd tot en met groep acht hun sportieve kunsten kunnen laten zien aan hun ouders of ouderen die tevens die dag hun dubbelpartner zijn.
Ik doe het graag dat organiseren, samen met enthousiastelingen gaan we ongekende dagen presenteren. Laatst vroeg iemand aan mij, "vind je het niet moeilijk dit te organiseren"? ik vroeg haar "hoe bedoel je"? nou kijk, "vorig jaar deed je zelf volop mee en kon je gewoonweg aan je zien dat jou organisatie en deelname aan die sportdagen je ziel en zaligheid was en nu kom je natuurlijk tegen dat je niet alles meer kan" of ben ik te brutaal om het te zeggen?
Ik keek even verbaasd, natuurlijk baal ik ervan dat het niet meer wordt dan dat het was maar verdorie, ik ben er gelukkig nog, ik ga ervoor om eenzelfde waarderend gevoel te krijgen ook na het ongeluk. Een potje voetballen, korfbal, hindernis baan, volleybal, dat is gewoon over, zo hard moet ik dat bekennen en daar kan ik best pissig over worden.
Anderzijds schiet ik er voor mezelf en mijn omgeving niets mee op, ik denk twee keer na, reageer niet zo ad hoc, en geloof me maar, als ik iets in de bol heb zitten dan kun je van mij aannemen dat het met volle overgave gebeurd, dus ook deze dingen.

Yoni heeft haar training en begeleidings-graad opgevoerd, ze zal er staan op waarschijnlijk 6 juni, de praktijk toets voor haar nieuwe school Sport en Bewegen, haar droom, haar wil haar"ding"!. Alle zinnen zijn gezet om klaar te zijn om de praktijk sporttoetsen te doorstaan, met Ben (fysio) lopen ze op joggingsniveau aan haar uithoudingsvermogen te werken, daarnaast tennisles en tenniswedstrijden, nog geen korfbal, dat komt en bijna elke dag fietsend naar school, net zoals toen. Ze gaat vanaf maandag haar examenweken in en ik merk dat mijn Prinses zich steeds meer als een jonge volwassen vrouw gaat gedragen. Ik geniet van haar spontaniteit, haar opmerkingen en interesses en ach ja ook als ze zegt dat ik geen 20 meer ben!
Ik weet niet van wie ze het heeft maar vorige week ontsproot de Prinses wederom tot een waar van Dongen organisatietalent om de examenstunt te organiseren en neem van mij aan, het was toppie. Glunderend heb ik ze opgehaald na de gedane actie, de meiden waarmee ze de stunt uitgevoerd hebben zijn allemaal van hetzelfde kaliber, "als je wat doet, dan gebeurd er wat"!.

arradivideci

Hans Jan

Yoni op de tennisbaan !

2007-04-24T15:44:00.000+02:00

Ik ben weer in de lucht en wat zat ik te springen om een kort verslag te maken!
De E-mail adressen zijn perfect binnengekomen, er is gelukkig veel, erg veel teruggevonden!

Afgelopen donderdag een reünie met AXA aan het IJsselmeer, daar waar we met een afgeslankte bezetting van LBC waren was de pret en het bekijken van de foto's er zeker niet minder om. De avond werd besloten met de magische woorden "what happens in the mountains, stays in the mountains" en wij als LBC sloten ons daarbij aan. Robert lerooy was erbij en dan weet je het wel, hier kan geen artiest tegenop. Dit zijn van die geweldige avonden, terwijl het zoetwater van het IJsselmeer de kade en steiger probeert te vangen, vliegen de rusteloze meeuwen ver van je vandaan, de houten vlonder, getergt door de tijd maakt een momunmentaal plaatje compleet als je het dorp bekijkt. Hier ben je veilig, dit is mijn haven.... , zo hoor ik blOf op de achtergrond en langzaam ga ik weer naar binnen.

Joeri vierde afgelopen zaterdag zijn verjaardag na een bikkelhard gestreden strijd tegen KMD, de laatste wedstrijd in dit shirt, volgend jaar een andere sponsor wellicht.
De verjaardag was perfect met deze weersomstandigheden, zon, en een vol terasso di rossada.
De avond was wat koeler maar toch hebben Leo, Martin en ik de avondkoeling doorstaan, zij het met een warm ingrediëntje. In de tussentijd een wildplasser aan de schandpaal gezet en het dorp is weer zoals het was....

Zondagochtend vroeg een drukte van belang, de tenniscompetitie draait op volle toeren en deze zondag maakt Yoni na ruim 9 maanden haar debuut op de baan! Na heel veel trainen, revalidatie en fysio wilde zij het laten gebeuren, 1 wedstrijd voorlopig en met een brace om haar linkerknie ging zij samen met Fleur de strijd aan tegen Barendrecht.
Ik hoef niemand te vertellen wat het dan doet als je samen zoveel ellende hebt meegemaakt, als je samen door een dal bent gegaan, dat we eruit gekropen, eruit gesprongen zijn, zij die karakter toonde al die maanden, geen wanklank, wel momenten van boosheid op .. (ja, vul het maar in) ......
Dan zie ik haar in een nieuw tennistenue, met een glimlach die ik zo herken, met onzekerheid maar toch, daar staat mijn Prinses die beuren wat er beurt ook daar weer wil zijn, de wedstrijd verloren de dames maar dit was de grootste sportieve overwinning ooit. Elke slag zie je als een grote stap naar haar "ding" en dat is sport en begeleiding. Yoni, ik en allemaal hier zijn we trots, jij hebt het gedaan, het is jouw prestatie en jij weet ook dat je zonder begeleiding en enthousiaste artsen, therapeuten, fysio's en noem maar op niet zo snel er zo kon zijn, jij gaf ons het gevoel dat je deze wedstrijd voor en met jouw begeleiders aan het spelen was. Zeg maar, "als het ziet, begrijp je het " en dan weet de wereld wat ongeschreven boeken zijn.
Een staande ovatie meid x

Volgende week een spannende week voor me, dan komt een nieuw onderdeel van mijn Daan om nog beter, netter en sneller te kunnen lopen, ik hoop dat er ergens in Nederland en of Europa ook een sportprothese ter leen vrijkomt want Parijs komt er in Oktober aan..... dat zal wat wezen!

Tot later enne want wat je niet geleerd is kun je niet overbrengen.
Ik leer elke dag.

Ciao,
Hans Jan

Laptop crash

2007-04-16T23:09:00.000+02:00

Het zal je maar gebeuren. Dat tijdens het maken van een backup van je computer hij het begeeft, Het gebeurde Hans Jan. Gevolg: alle gegevens en ook jullie mailadressen kwijt. Stuur een mailtje naar hvdongen@kabelfoon.nl om zijn adressenbestand weer up-to-date te brengen. Wanneer hij weer "in de lucht is" horen we vast wel het ongetwijfgeld spannende verhaal van de computercrash.

Doe maar gewoon

2007-04-03T20:53:00.000+02:00

Het was een ware belevenis, spontaan met 9 man naar Gerlos afgereden en op bezoek bij Gaby die zo'n lekker ontbijtje kan maken. Zo spontaan als het idee, zo snel waren we onderweg.
9 mannen die mijn gravel tennismaten en ook al in voorgaande jaren skimaatjes zijn.
Donderdagavond weggereden en vrijdags om 8 uur het ontbijtje, omkleden en naar de liften, het is stil, einde van het seizoen zullen we maar zeggen, aan het eind zie ik luigi turbobar, ben benieuwd of we de tent weer op zijn kop krijgen...
Eenmaal in de lift lacht de piste me toe, hoewel ik ondertussen een goede bekende ben aldaar heeft de preperateur van de piste zijn uiterste best gedaan en ik zie de signatuur van een glooiende afdaling. Met hulp bij het aanklikken van de skies, een ferme klik, een balans moment, een einsatz met de stokken en daar gaan we. Inderdaad, de piste is als een gestreken laken, ik krijg de vouwnaden erin en het geluid van knerpend en krakende sneeuw in combinatie met zon en koude wind geeft het ultieme gevoel van wintersport. Het gaat zo goed met de voor mij bekende afdalingen dat ik het ga proberen de zwarte piste nr 6 naar Hansi's SonnAlm te bedwingen.
Met gemotiveerde spanning begin ik aan de afdaling, korte swing met hier en daar een kleine uitschieter lukt het me zonder te vallen of te roetsen de Alm te halen, ik kijk naar boven, dick helpt me met mijn skies om deze in het rek te zetten en ik kreeg zo'n ongelooflijk gevoel van een overwinning, eerst al in week 5 toen ik met LBC mijn eerste bochten en blauw rode afdalingen kon maken, nu een paar weken verder en ik ski van de steile heilingen. Ik besluit er een paar bijzondere dagen van te maken. Natuurlijk gingen we deze vooruitgang vieren, eerst Ernst opgehaald uit het ziekenhuis na een observatie nacht ivm 2 gebroken ribben daar moest blijven. Hij was een dag eerder gaan skien en lelijk gevallen, waarschijnlijk zijn skistok in zijn ribbenkast gekregen. Hij was blij dat we hem kwamen halen en allen vierden feest in öns tentje"!
Het feest is nog geen half uur aan de gang en ik kom daar WEER Marianne tegen met haar broer Wim, twee familiare feestbeesten en Marianne en ik konden het niet geloven dat we elkaar een hele lange tijd niet gezien hadden en in de laatste maand twee keer in Gerlos in mijn Luigi's turbobar !!! Je kunt je voorstellen dat dit een extra dimensie gaf op het feest en de club was compleet.
Zaterdag was het slecht weer boven, we moesten in de mist en bewolking afdalen om beter zicht te kunnen krijgen, onder de lift blijven want anders raakten we van koers.
Het afdalen van de zwarte 6 was een must , de sneeuw was niet zo vriendelijk voor me en ik val halverwege, opzich geen punt alleen ik kom zo moeilijk weer in mijn ski en is de uitlijning van mijn "daan" niet zoals het wezen moet, uit de lijn betekend gewoonweg geen goede bochten maken en wat ik voor kracht ook gebruikte, ik viel en viel, sorry Marianne ik had je een betere deminstratie willen geven.
Heel aangekomen bij Sonnalm alles even rechtzetten en hup na de koffie volgas er tegenaan.
Opmerkelijk was de reactie van een voorbijganger die mij op de piste zag liggen terwijl mijn daan op een zeer onnatuurlijke wijze erbij lag, de man wilde terstond de helicopter bellen voor een ernstig ongeluk, mijn glimlach overtuigde hem niet te bellen.
De avond was gepast gezellig, een snelle pizza en de nachtrust in.
Zondag, zon, sneeuw , geen wind en geen hond op de piste, het rijk alleen en zelfs carven kon ik gaan oefenen, waanzinnig en de tocht naar Zell wrd ingezet. Ik skiede al met de gedachte om volgend jaar gewoon alle pistes te nemen die er maar zijn, ik ben er, dit is wat ik onder skiën versta, durf, lef, doorzettingsvermogen en kameraadschap zijn DE ingrediënten voor het halen van een doel. Top en ik sms de halve wereld.
De humor van de dag, de ongelooflijke stomme opmerkingen, de inkoppers en de drankjes die je aan gemotoriseerde dames doet denken geven lol voor het leven (heb ik weer), afsluitend een bezoek aan cin cin en het avontuur was compleet.
Maandag ochtend nog eenmaal de skies ondergedaan, ernst marcel en rene gingen om 9 uur smorgens rijden, wij zouden om 12 uur vertrekken, wat uiteindelijk 1 uur werd.
Ik nam op een gepaste wijze afscheid van mijn piste, met wederzijds respect spraken we af elkaar volgend jaar weer te zien, zij wat witter met sneeuw en ik met een nog grotere glimlach.
Het was veel wintersport dit jaar , het is ook "mijn ding", doordat ik dit zo graag weer wilde en de mogelijkheid er was, want wie weet hoe het volgend jaar gaat, was dit goed, uniek en met een onbeschrijfbaar gevoel verlaten we de groen wit gestreepte piste, we zwaaien naar Simone die bij Martin werkt en onder begeleiding van hoempa muziek gaan we terug.
Zonder veel overlast van het verkeer zijn we om 22.00 uur weer thuis, mannen bedankt voor de fijne dagen, de samenwerking, de humor en "onze humor", gaby gebeld dat we goed zijn aangekomen en zij vroeg me of we volgend jaar weer kwamen, we zijn een gezellige bende !

Zij vertelde me dat "dass leben geniessen" zo belangrijk is, ik weet het Gaby en bedankte haar voor haar gastvrijheid.

Ciao,
tijd voor italiaans,

Hans Jan

Blue Men zijn geweldig!

2007-03-14T21:03:00.000+01:00

Daar ik me redelijk uit de voeten kan maken en er momenten zijn dat ik niet eens meer in de gaten heb dat ik "Daan" draag dan ben je in een jubelstemming.

Ik begin te accepteren dat ik nog niet alles kan met mijn aanvullende ledemaat.

Vervelend zijn de trappen en dan met name trap op, ik ben op zoek naar een vloeiende lijn om ongemerkt een trap te betreden zonder stotterende momenten. Een trap af met een steun aan de rechterzijde middels een leuning of iets dergelijks , dan zie je het verschil niet.

Ik ben me ook steeds meer aan het vertonen in openbare gelegenheden. Het doet me goed weer onder een grote schare mensen te zijn, een onopvallende temidden anderen, even mensen kijken en wat kan ik ineens veel meer dingen "zien". Het charisma wat veel mensen kunnen uitstralen kan ik lezen, ik zie de pijn, het ongemak, de onrust en gelukkig ook de vrolijkheid en gelukkigheid, geen helderziendheid maar stemmingmeter. Prachtig en hoe meer ik erop ga letten des te meer zie ik.

Deze ervaring had ik gisteravond, een avondje naar de Theaterfabriek, Blue men. Een gepaste titel als je bedenkt dat ik een "blue man leg" draag !

Een omgeving die mij direct een goed gevoel gaf, industrieel, eenvoud, staal, constructie, harde zwarte vloer, perfecte belichting, goede akoestiek, zeer creatieve oplossingen voor toilet , bar en theater. Een pracht ontvangstruimte, hoog , open, ruimtelijk en ook hier een verrassende uitstraling. "Dit gaat goedkomen" zei ik tegen de anderen en we gingen het Theater binnen.

Blue men is een muzikale uitspatting op drum, op kunst en onbegrensde creativiteit.

Het heeft me vanaf de eerste slag tot de laatste klap geraakt, een ge-oliede machine waarin de bezoeker verrast wordt, waar beschermende kleding op bepaalde rangen niet onmisbaar waren en waar timing, licht en humor elkaar in een vloeiende lijn overnamen.

Ik was razend enthousiast en zat ik stiekum op mijn Daan te drummen. Heerlijk, even ongestoord en gepermitteerd met je handen op je benen drummen, het tempo was onnavolgbaar en op het moment dat je denkt dat je het beheerst ben je alweer te laat.

De blauwe mannen weten wat show is in combinatie met nonverbale communicatie.

Je weet hoe het gaat, alles wat leuk is gaat te snel voorbij, aan het eind van hun optreden konden we met enkele op de foto, daar hebben we gebruik van gemaakt en ik bedankte drummer "blue man three" voor de geweldige avond, "i love when people enjoy our show" zei hij en het was aan hem, ondanks zijn blauwe kop, te zien.

Ik genoot niet alleen van het entertainment maar bovenal van mezelf, heerlijk zo tussen de mensen, een avondje uit zonder last te hebben gehad van mijn "medische"gevoel.

Het gaat er naar uitzien dat ik straks de grote wereld weer aan kan.

Stel je maar voor, overal waar je heen gaat, elke stap waarbij je nadenkt, elke stap die je voelt geeft geen ruimte voor aandacht van de dingen om je heen. Het lidteken dat ik heb vraagt enorm veel, ik wil eraan werken dat ik op een automatische piloot gewoon mijn gang weer kan gaan met zo min mogelijk aandacht voor "Daan".

Vanmiddag ben ik samen met dorpsgenoten een rondje wezen golfen. Met de gelukshanger van "vriend remco"liep ik de 18 holes zonder hulpmiddelen in 4 uur, een bijzondere prestatie en ook nog redelijk geslagen. Heel bijzonder zijn de contacten die ik heb en krijg op de golfbaan...

Jawel, 14 april staat er een toernooi in de agenda en de wedstrijdcommissie kan de flights indelen... Ja als het lukt plannen we jullie in 1 flight zeg ik dan maar...

Ik hoop dat dokter Knippenberg mijn log volgt want ik ben in training voor de Flight of the Year!

Tot later, enne refererend aan mijn tekst, tot "ziens" ..

Hans Jan

Prinses te water!

2007-03-08T22:01:00.000+01:00

Het was twee weken terug ofwel vorige week vrijdag, Yoni moest voor controle terug naar het ziekenhuis om de laatst uitgevoerde ingreep te laten controleren. De ingreep was goed uitgevoerd echter een teleurstellende mededeling was er voor Yoni, ze mag niet Skiën en dat terwijl ze er zo naar had uitgekeken om eens te kunnen sporten, die meid kan zo verschrikkelijk mooi en goed skiën maar de chirurg gaf haar het advies, gezien de mindere sneeuwcondities en het gevaar dat andere haar zouden kunnen bezeren (en dan zul je net zien..) om dit niet te doen

Ja, dikke tranen en ogenschijnlijk ontroostbaar totdat ze thuis was en weer tot 10 ging tellen, we gaan toch, met zijn vieren en we zien wel. Ik zou met mijn Prinses wel de week anders gaan invullen en Joke en Joeri zouden met stefan, Yvonne, Sammy, mike, claire, cristine tess en Dick de ski's onderbinden.

Het werd een prima week, helaas ook aanzienlijke buien maar dat zou de pret niet drukken, het is overigens geen pretje in Mayernhoven alles te laten zien aan je dochter waar Pa zoveel lol en herinneringen aan heeft om dat tijdens de stromende regen te geloven. In Kaltenbach, zo'n plaats die je nooit meer vergeet, was het na de skiliftsluiting weer bijzonder, de muziek , vrolijkheid en tafeldanseressen maken het verhaal compleet, een sms van de plek naar bijzondere mensen sturen en Lachebek staat te genieten. Natuurlijk vergaten we ook Gerlos niet en ik had die donderdag de skies meegenomen, en het ging weer net als twee weken daarvoor, heerlijk om weer als leider van die kinderen voorop de afdaling in te zetten... hahaha heerlijk, snottebellen en rode wangen duidelijk zichtbaar en dan louigi's, feest met de prinses die al aardig weet wat voor "leuke"mannen er zijn en met een goedkeurende blik van Pa maakten we er een hele happening van.

Vrijdagmiddag gingen we terug om laat in de avond/vroeg in de ochtend weer thuis te zijn en zaterdag te kunnen voetballen. De was in de trommel en terwijl het sop voor het glas heen en weer klotst nemen we in de kantine een borrel op ons aller thuis komst.

De ziekenboeg werd geïstalleerd, Joke en Joeri zijn beroerd, misselijk, koorts enfin de griep heeft toegeslagen. Het leek mee te vallen, Joke zou Yoni maandagavond naar school rijden voor een sollicitatiegesprek dat een onderdeel s van een toets, ze vertrok als een dame en ik was verbaasd hoe die meid zich kon presenteren, helemaal top, en in gedachten hoor de brievenbus klepperen op valentijnsdag voor haar...

Ik gaf haar een compliment en wenste haar succes, nog geen 2 minuten later, paniek in de straat, een hoop gebonk op raam en deur..... staat Yoni daar, heeft ze vlak voor het instappen een verkeerde beweging gemaakt en de auto die naast het water geparkeerd stond werd met een golf water uit de sloot , afkomstig van Yoni's val, gereinigd !

Helemaal koppie onder, onder de bagger en een verdwaalde waterlelie in haar jas, heeft ze in recordtijd gedouched, opgetukt, verkleed en een dikke voldoende gehaald op haar gesprek!

Het gesprek van de laatste dagen.

Afgelopen week de heugelijke meldingen van gezinsuitbreidingen, ook hele bijzondere en daar wor ik weer zo vrolijk van, leuke berichten, mooie brieven, in tegenstelling tot andere.

Kreeg vanavon van Astrid een mailtje of alles wel goed ging, nou meid het gaat "vol gas" en ik hoop binnenkort eerder en nog mooier nieuws te geven.

Zo'n twee maanden geleden ben ik begonnen met tennis en had toen geschreven dat niemand die tegen mij (en een dubbelpartner) zou spelen bang zouden zijn als ze zouden verliezen...

Samen met Cees, met een spelvariant op halfcourt tactiek hebben we menig tegenstander de angst in de knieën gegeven, van de twaalf op de lijst deel ik de 5e plaats, let's play tennis!

Lachebek schrijft: tot Later.

Hans Jan

Het is er weer...

2007-02-20T20:35:00.000+01:00

Tja, het is bijna twee weken geleden dat er bij Yoni de ingreep wrd uitgevoerd, ietwat teleurgesteld maar goed, ze weet dat de chirurg het beste met haar voor heeft en dat genezing op deze wijze de meest voor de handliggende is.
Dat kan ik wel makkelijk schrijven maar iedereen weet dat het voor mijn prinses niet eenvoudig was, ook zij wil volop aan het sporten gaan, even ontladen, even knallen, even alles geven wat er in je lijf zit... "ja pap" zei ze "jij bent al aan het sporten en jij doet al veel meer dingen dan ik"... logisch dat ze zo reageert, ze begint de beperktheid zat te worden. Zij weet ook dat ik nu verder ben als zij maar dat ik haar nooit zal kunnen inhalen is de realiteit, zij gaat straks knallen, reken maar.
In het revalidatiecentrum is mijn aanwezigheid tot een minimum beperkt, Els heeft me cum-laude patient genoemd, of eigenlijk "klant"want het was goed zaken doen.
Ha Els, ik heb het maar getroffen met je, jij die me op de mogelijkheden wees om te mobiliseren en altijd een bron van mentaliteit kon opwekken. We hebben ze een poepie laten ruiken, dank je wel meid.

Vorige week hebben we elkaar ontmoet, in de binnenstad, bij "de kobus kuch" Esther en Bas. Esther was de dame die mij eerste hulp geboden had en levenswerk heeft verricht. Zij nam impulsief en alsof het zo moest zijn het initiatief om mij zoveel mogelijk te stabiliseren. Het is voor mij een goed gevoel dat ik daadwerkelijk een gezicht bij mijn "angle" zie. .. en het nummer van robbie williams heeft nu een gedachtevideoclip. Een pracht stel, het klikte goed en ook met Bas waren onverwachte knooppunten die ons beide interesses hebben, hoe kan het zo zijn.

Mijn vorderingen gaan gestaag verder, buiten het feit dat ik niet ziek ben of voel probeer ik zoveel mogelijk conditie op te bouwen zodat ik hele dagen kan presteren, het begint te kriebelen en ik wil er klaar voor zijn.
afgelopen week heb ik overleg gehad met onze bevriende architect over de eventuele aanpassingen in het huis, beter en makkelijker is het doel, licht en warmte het thema.

Joeri heeft afgelopen zaterdag van de voetbalburen gewonnen en jullie begrijpen dat dan een seizoen niet meer kapot kan, met trots gingen de punten naar het dorp en ik heb me aangedragen bij de jeugdcommissie om eventuele hang en spandiensten te kunnen verlenen.

Voorlopig gaat het erg goed met me en ben ik trots op mezelf dat ik zover al gekomen ben, ik ben nog lang niet klaar met mijn uitdaging(en) en ik geniet van elk moment.

Er zijn een aantal lezers die zich beklaagd hadden over de stilte periode,
sorry,
sommige momenten hou ik voor mezelf !

Tot later

Go with someone who makes you smile,
because it takes only a smile,
to make a dark day seem bright.

Getekend: Hans van Dongen, lachebek sinds 1960

Kleine tegenvaller ...

2007-02-08T20:46:00.000+01:00

vandaag is Yoni in het ziekenhuis geweest, zoals eerder vermeld zou vandaag de pin uit haar bovenbeen gehaald worden vanwege de last die ze ervan had.
In vorige röntgenfotosessie was duidelijk dat de ingreep uitgevoerd kon worden.
Vol spanning en volledig nuchter was ze vanmorgen met Joke naar het Bethel gebouw gereden en om kwart over acht operatieklaar gemaakt. Ze was zeer ontspannen en klaar voor de ingreep. Dr. van der Pol is haar chirurg, ja , dezelfde die haar na het ongeluk ook behandeld heeft. Zij vond de periode erg kort tussen toen en nu om deze ingreep uit te voeren, er wordt overleg gepleegd en besloten wordt om met een laser inwendig een vooronderzoek te doen, tijdens dit onderzoek wordt duidelijk dat de buitenschil van het bot keurig genezen is alleen de binnenkant is niet geheel naar wens stevig genoeg. Het feit dat Yoni last heeft van haar been heeft de doctoren doen besluiten om een schroef die pijnlijk is te verwijderen zodat het bovendeel en onderdeel van de breuk beter tot elkaar kan komen. Na een kleine 5 kwartier is Yoni terug op de uitslaapkamer, ze voelt zich goed, krijgt weer kleur en er komt geluid uit.
Suf antwoord ze op vragen, een spelletje Yahtzee en kleine slaapjes tussendoor, beschuit en thee vullen haar taille en mijn prinses zie ik in de middag nadat ikzelf bij de revalidatie ben geweest met het verzoek voor aanpassing prothese en aanvraag sportprothese.
Terwijl ik haar zie en haar een kus geef leg ik mijn hand totaal onbewust precies op de plek waar de ingreep heeft plaats gevonden, "heb ik weer" ja Pap "hoe krijg je het voor elkaar"!
We wachten op de zuster die haar de vewijspapieren geeft en mag ze mee naar huis. Voorzichtig lopen we door de gang, 4e etage Bethel gebouw de lift en dan de gladheid van de sneeuw. We rijden naar huis en bij aankomst had Joeri uit eigen beweging gebak gehaald op de thuiskomst van zuslief, lief van je Joeri, je hebt het helemaal.
Vanavond na vele smsjes en msn contacten (waaronder veel leraren!) wordt ze beterschap toegewenst.
Ze gaat zo slapen, morgen breng ik haar naar school want economie wil ze niet missen!

Op het moment dat ik dit schrijf zegt ze , "welterusten pap", ook aan alle lezers haha.

Tot later,
Hans Jan

Unieke prestatie deel 2

2007-02-05T19:30:00.000+01:00

Voordat ik het vervolgverhaal van de dagen Gerlos ga beginnen wil ik mijn broer Martin bedanken voor de tot standkoming van de film op het net! Dank je wel Bro en de mooiste film is al onderweg.

De nacht van donderdag op vrijdag was een onrustige, ik kon de slaap niet vatten, de muziek, de tekst, de mensen, de gebeurtenissen jagen als CNN door mijn gedachte, wat is er een hoop gebeurt en wat heeft het allemaal een mega indruk gemaakt.
Na het bezoek aan Krimml hebben wij als LBC de clup van AXA bij ons uitgenodigd in louigi te Gerlos, the place to be, das apres ski zu sein!
Het zal me benieuwen want die mannen en vrouwen kunnen het weleens laat maken en of ze op tijd uit hun mandje zijn is dan ook maar de vraag.
De ochtend zon is zichtbaar op de bergen rondom ons Landhuis, de jongste zoon van Das Landhaus is ca 1,5 jaar en zal moeders wel even helpen met de eierdoppen, die knul deed het prima als je hem maar zijn zin gaf, duidelijk is dat de kinderen met vreemden worden opgegroeid en dat toerisme in oostenrijk net als de zelfmoorden hoog scoren in de europese gemiddelden!
Na het eitje, de koffie en kaiserbrötchen maken we aanstalten om er een topdag van te maken, vol vertrouwen en met goede zin stappen we uit de gondel, heerlijk weer en als eerste zijn mijn skieyjes paraat. We gaan direct met de volgende twee liften helemaal naar boven zo'n 2500 mtr boven NAP, de afdaling zal gaan naar ca 1100 mtr NAP en uitdaging 3 is daar.
Werkelijk, het gaat goed, vloeiend in 1 lijn gaan de 6 skimusketiers synchroon naar beneden en bij de eerst stop krijg ik te horen dat het te hard gaat en dat er een paar mijn spoor niet kunnen volgen. Ik ben bewust parallel aan het skiën, dansen op de sneeuw met het geluid van krakende bisquitjes onder de latten. Die latten doen zo'n hun best en ik volg gewillig, wat een goede keus en vanaf de berg bedank ik Hans Dries van Sport 2000 die voor mij deze set heeft samengesteld.
Onderweg is het glimlachen en zingen, de muziek van Robert leroy zit erin gestampt, ik kijk uit naar het feest dat er gaat komen waar hij is.
Zodra de groep stopt controleer ik of we daadwerkelijk allemaal zijn om maar het leiderschap over te nemen, "het moet niet gekker worden lange, je skiet weer als vanouds en je gunt ons geen rust", "gaat het lekker". Ja het gaat goed en ik betrap me erop dat ik recht naar beneden durf met de handen gespreid de piste af, flow as the wind, arms are wings...
Ik geniet, ik ben trots en we besluiten nog een filmpje te maken om te laten zien wat voor progressie er in de twee dagen kunnen zitten, het wordt een succes en als we een zendwagen hadden stond het na Ajax Feyenoord gisteren op Talpa!
We zullen het met minder moeten doen en ook zonder reclames, ik hoop dat Martin het lukt om film 2 ook op het net te krijgen. Wat denk je: hier is ie (Martin)

koffie en een paar afdalingen verder merk ik dat de piste in een minder goede conditie begint te komen, ik merk het met bochten maken, ook speelt de koker mij op, er komt ietwat teveel wrijving tussen been en koker, ik besluit nadat ik twee keer was gevallen tijdelijk te stoppen.
Na de koffie geniet ik van het zonnetje dat het terras doet veraangenamen, ik hoor op de achtergrond veel herrie en ga kijken, ongeval en voor ik het weet hoor ik de helicopter aan komen, kippenvel, gelukkig is hij er niet voor mijn vrienden.
De laatste afdaling gaan we inzetten en ik stop bij de gondel die me naar benden zal brengen, voordat de rest van de LBC naar beneden gaat nemen we een biertje op het behaalde resultaat en komen al zittend aan een tafel westlanders tegen, uit 's Gravenzande, zij weten dat er in onze groep iemand skiet die "medisch"is alleen hadden zij uit de lift ons gezien en niet 1 kunnen ontdekken ! Wat een compliment en de lach is zo breed dat er een kabelbaan tussenpast.

Ik daal met de gondel af en zie de jongens op het laatste stuk van de piste, eenmaal beneden hebben we de missie volbracht en maken we ons op voor het feest in Louigis.
De tent is vol en straks komen er nog meer bij, het lukt en de score vliegt omhoog bij de meer dan gemiddelde fysieke contacten (elleboog drukken).
De clup is compleet en je voelt het al, een en al vrolijke positieve en stimulerende mensen, de tent is vanons en zelfs de single van Lingo wordt er gedraaid.
We dansen, zingen en lachen, vaak met een gepaste consumptie zoals een vliegend hert, pepermuntlikeur, flugels en god zij dank ook bier, ik maak foto's, daar was het vorig jaar niet van gekomen, en als je ze ziet denk je "wat een gezellige bende".
Daar toch de club verderop ging barbequen deelden wij mee in de invitatie, de taxibus die klaar stond heft alle testen doorstaan, dat werd gechecked. Het zal je bus maar wezen, jeh jehjejeh!
Eenmaal aan tafel komt de rust tijdens het eten, we kletsten wat en zodra de koffie leeg was werden de tafels aan de kant gezet voor gepaste table dance, kan daar allemaal, ik geef aan om naar Gerlos te gaan met de LBCers, ik neem afscheid van de AXA meiden en mannen. Michel en ik hebben raakvlakken en hij heeft ervoor gezorgt dat ik in een positief middelpunt mocht staan, hij wist ook als geen buitenstaander dat wat er de afgelopen dagen gebeurde voor mij enorm geraakt hebben, ik bedank hem met een omhelzing en zichtbaar spreken mijn ogen mijn emotie, Michel, dank je wel, ik hoor er echt helemaal bij, jij hebt laten zien dat ondanks alles ik voor jullie net de zelfde Hans ben als altijd, chapeau en mille grazi amigo!

De vreis terug duurt even en ik begin knap moe te worden, bij het zien van mijn bed val ik in slaap, ik denk in 20 seconden.

De zaterdag breekt aan, Ron en Peter vertrekken al vroeg vanwege een groots feest waar zij verwacht worden, de overige 4 Daltons ontbijten gezamelijk en ik besluit wijselijk om de laatse 2 uur niet te skiën, het ging erg goed deze dagen en ik wil het lijntje niet breken.
Om twaalf uur beladen we de auto, op zoek naar een Mac die we uiteindelijk pas in delft zouden ontmoeten. De reis was goed, helaas door een wegomlegging een vertraging van 2 uur maar we zijn 's avonds om ca 23.00 thuis, toeterend en zingend , "dansen in de zon, baden in het licht.... " langs schipluiden en de molens begroeten de tweede burgemeester van het dorp.

Het is goed, het was geweldig. Ik heb genoten van mijn vrienden, de lol, de acceptatie, de omgang en respect heeft een toegevoegde waarde gekregen aan hun karakter. LBC leden, top mannen!!
Hans Jan

filmpje op www.appeltaartje.com/vandongen

2007-02-05T11:50:00.000+01:00

de film behorende bij de tekst van 4 februari bevat geen schokkende beelden en is voor een ieder toegankelijk, ik had zelf alleen een zakdoek nodig !
Telkens als ik er weer naar kijk, (en er zijn 5 filmpjes gemaakt) dan is dit een prachtbegin van dit jaar. Geniet met me mee en wees trots op jezelf dat je me steunde want dit is een tastbaar resultaat. "Wie nooit verliest weet niet wat winnen is en winnen doe je nooit alleen"!

Hans Jan

Unieke prestatie

2007-02-04T22:30:00.000+01:00

Zoals ik vorige week schreef durfde ik het aan om met mijn LBC (lekker belangrijk cluppie) maatjes mee te gaan naar Gerlos in Oostenrijk. Met de korte skies, hoog verwachtingspatroon en een bron van inspiratie volgen we het navigatie systeem.
Dit jaar is het 8e jaar dat we samen (lees Peter, Ron, Carlo, Hans, Erwin en ik)er een paar dagen tussenuitknijpen om te gaan skiën.
Dat dit jaar een bijzonder tintje zou krijgen was al maanden bekend, eigenlijk al vanaf de eerste dagen na het ongeval dat de mannen aan mijn ziekenhuis bed waren".
Ik weet nog goed, ze kwamen binnen en we wisten zonder te spreken wat voor inpact het ongeluk zou krijgen, ook zag ik bij mijn maten een traantje ... Zonder ook maar 1 moment te twijfelen vertelde ik ze dat we hoe dan ook weer zouden skiën in week 5 van 2007. Jongens, geloof me maar, het gaat gebeuren !
Ongeloof maar trots op deze uitspraak begon ik in Juli vorig jaar onbewust aan een extra uitdaging, weer met de mannen aan de bak, dat zal wat wezen.
De weg naar Gerlos gaat in een vlot tempo en tijdens de rit denk ik aan het verleden, hoe een ingreep als dit je leven zo kan veranderen, hoe ik mezelf tijdens het revaldatieproces kon oppeppen om deze week te realiseren. Alle beelden schieten voorbij, het trainen, de proef prothese, de eerste stappen, de gesprekken, de tegenvallers, de harde wereld, de definitieve keus van "Daan" de explosie van wilskracht, de drang om erbij te zijn, erbij te horen, te vervolmaken en nog sterker worden dan...
het laatste half jaar is er veel gesproken over deze week, "die lange gaat het halen", en nu was het dan zover.
De revalidatiesportski begin januari was een vertrouwde onderlegger en met de hulp van de wintersport specialist uit Maassluis zou en moest het lukken. Tegen de jongens vertelde ik , "mannen, mijn nivo is eerste jaars 4e dag, dus een ander soort invulling van de afdalingen. Maakt niet uit was het antwoord, het feit dat je erbij bent is gewoon al unieken we gaan er hele bijzondere dagen van maken.

In de avond arriveren we in een praht besneeuwde omgeving Gerlos en zijn we te gast in Das Landhaus van Martin. Prima stek en in zijn restaurant is het prima toeven.
Om 23.00 uur worden de slaapvertrekken bewoond.

Woensdag, een zenuwachtige start, wassen ontbijten en spullen verzamelen voor de eerste dag.
Passen kopen, lockers huren en we vinden in de kleedruimte een nisje waar ik ongestoord mijn skivoet kan monteren en de tocht met de lift begint. Ik wordt stil, deze hellingen zijn aanzienlijk steiler dan ik in Fugen gezien had, hoewel ik het gebied op mijn duimpje ken kijk ik heel anders naar de piste's. Het weer is geweldig, blauwe hemel, zonnetje prima zicht en goede conditie van de piste.
De gondel gaat open, de skies klappen nog even tegen elkaar voordat ze uit de standaard gehaald worden. Ik loop met mijn nieuwe skietjes naar de verzamelplek en ik klik ze vast onder mijn skischoenen... een zucht, diepe onrustige ademhaling en een stille van Dongen.
"Jongens, sta niet gek te kijken van mijn choreografie, dat strookt niet met het verwachtingspatroon en langzaam glij ik over de sneeuw. Ik stop, ik moet de eerste linkse bocht maken, nadenken, uitzetten, vaart en gewicht op de ski, vast houden, druk zetten en je rechterbeen weer bijzetten, yep, deze lukt en na 4 linker en rechterbochten stop ik, Zo jongens dit kan ik en het wordt me eventjes teveel, gewoon even de spanning en emotie uit het lijf omdat we weer met zijn zessen op de skies staan en ik ben erbij, een uitdaging is uitgekomen, dit is mijn prestatie dankzij jullie vertrouwen en oppertunisme. Wat geweldig dat jullie het vertrouwen in me hebben gehad en me het onvoorwaardelijke gevoel hebben gegeven er bovenop te komen.
Dit gevoel gaf me vleugels en vanaf dat moment groei ik met het skiën, we maken een filmpje en het ziet er gewoon redelijk uit. Ik ben trots en de hele dag bestieren we met zijn allen de piste. Ik neem regelmatig mijn pauzes, ik maak vaker een koffiestop zodat de heren even zijn vijven kunnen knallen.Na twee uur ben ik zover dat ik de afdaling naar het dal aandurf en onder een escorte van wit blauwe jassen met LBC logo, zetten we de afdaling in... het gaat goed en halverwege schreeuw ik "Het gaat ons lukken, ik kan weer skiën !!" , volgens insiders heeft Martin mijn broertje me gehoord!
Beretrots en voldaan stoppen we om 4 uur en we beklinken de dag en de prestatie met bier en cola.
Ik ben blij met de film, zelfs zo dat na het apres skiën,het diner en de eerste slaapsessie ik de beelden stiekum 'snachts nog een paar keer bekijk... gaaf hé Hans, zeg ik zelf stilletjes genietend...
Donderdag, ietwat minder weer, beetjes sneeuw en dat werd uitdaging twee. De skies snijden een pad, ik verplaats het gewicht van links naar rechts, ik voel me als een wereld kampioen, tijdens een stop aan de rand van de piste beken ik aan de groep dat dit eigenlijk niet kan, dit is een droom, ik word straks wakker met een skipak aan onder mijn dekbed !
trots zijn we en we geven vol gas.
Tjdens de frites met wurst en schnitzel zo groot als de tafel krijg ik een smsje van Michel, gewoon hoe het gaat en waar ik was, ik schreef hem dat we aan het skiën waren in Gerlos en we belden daarna elkaar op, hij zit met zijn feestbeesten en Robert Leroy in Krimml, zo'n 20 km verder en of we vandaag bij hen kwamen borrelen.
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en we gingen laat in de middag op tournee. We werden opgewacht en een groots onthaal viel ons ten deel, allemaal bekenden, bijna iedereen was lezer van het blog, ik hoefde geen oud nieuws te vertellen. Ik liet met trots de gemaakte filmbeelden zien en ja hoor, de emoties werden geraakt en met een flinke glimlach beginnen we het te vieren.
Robert leroy treedt op, het is compleet en ik dans in de kern van de bar en zing (schreeuw) met Annemieke het refrein "we gaan dansen in de zon, baden, in het licht, ja we ontarmen het leven met een lach op ons gezicht, we komen samen in hetzelfde verhaal, en genieten van het leven ALLEMAAL".
Deze teksten raken je diep en als je omgeven bent met zoveel warmte van vrienden en wel heel goede bekenden dan voel je de tekst!
deze dag voelde ik me wereldkampioen, van Michel en Robert kreeg ik een geweldige onderscheiding aangeboden en ik was vereert. Ik bedankte de meiden en mannen van AXA, LBC, ook aan hen die er dit jaar niet bij zijn, voor hun steun, liefde en vriendschap, het voelt als de mooiste bloem in een prachtboeket.
Het werd laat en moe verlaten we Krimml nadat we als taxi onze taak hadden volbracht.

Morgen meer
Hans Jan

nieuwe bronnen nieuwe krachten

2007-01-27T17:40:00.000+01:00

neem het me niet kwalijk dat er tussen deze blog en de laatste een record aan dagen tussen zat, heeft gewoon te maken met de bepekte tijd van de afgelopen tijd.

De skidagen in Fugen hebben me enorm gemotiveerd, niet alleen in de sport, niet alleen met de deelnemers (teamgenoten) nee hoofdzakelijk de relativering van alledag.
Hoe lastig sommige situaties ook kunnen zijn, met een gedegen en een te accepteren gedachtengang kom ik ver, ik wil heel ver komen en ga dus knokken om tot een acceptatie te komen.
Afgelopen week samen met Lex het houthok voorzien van een dak en dakpannen zodat het appelhout wat we voor de kachel gebruiken droog opgeslagen blijft liggen. Heerlijk om weer een beetje te klussen, wel klussen met geduld want de trap of ladder op en af is een leerfase voor mijn "daan".
Overigens heb ik afgelopen woensdag Ronald de beloofde fles rose de tarrasso uitgereikt daar hij de bijnaam van mijn prothese als origineelste en het meest passend heeft gemaakt.
Het tennissen gaat redelijk, elke woensdagavond maak ik vorderingen mede dankzij de tegenstanders die ook steeds meer gedurfder gaan spelen, ik ga proberen een korte versnelling in mijn lopen te leren, om een korte bal of een diepe bal te halen. Het lukt nog niet maar als ik eenmaal eraan geroken en ervaren heb dan gaan we ervoor.

Afgelopen weekend met vrienden van Maasland naar "vrienden van Amstel live" geweest, wat een heerlijke avond, zingen, galmen en genieten en perfect geregeld door Reinier en Astrid. Het was helemaal top.

Dit weekeinde staat vol van leuke dingen, verjaardag van LBCér Ron en als LBC'r mochten we niet ontbreken. We zijn allemaal klaar voor het vertrek naar Gerlos, ja ik heb het vertrouwen om naar Oostenrijk te gaan. Vandaag skies en bindingen opgehaald, het lichtste materiaal wat je maar kunt bedenken, de meest futuristische bindingen waarmee je in een handomdraai de afstelling zo kunt regelen, om een week te proberen, om te kijken of het dan nog beter kan gaan dan twee weken terug.
Er is sneeuw zat en kijken of de ischkogel me nog kent... Tja en als dat ook gaat lukken zal ik de aanschaf van de skies doorzetten.

Willeke, mijn salsamaatje is vandaag 40, vanavond groot feest en dat het dansen wordt staat vast.

Yoni heeft afglopen vrijdag te horen gekregen dat de metalen pin met de daarbij behorende montagebeugels op 8 februari eruit gehaald zullen worden. Dat ze hierdoor niet zal kunnen skien in de voorjaarsvakantie vindt ze niet erg, die pin, daar heeft ze gewoon last van en dus haar wens om hem zo snel mogelijk te verwijderen.
Nou Yoni, als jij niet kan skiën weet papa wel wat we daar wel kunnen beleven, die ouwe kent de weg en de mensen, gaan wij er samen opuit.

Tot later, Hans Jan

nieuwjaarsreceptie, sneeuw en teamgenoten

2007-01-13T20:22:00.000+01:00

Vorige week zondag de van Dongen nieuwjaarsreceptie, we waren er bijna allemaal, all England arrived en er was groot nieuws, 2 nichtjes zijn zwanger en Else kwam met een geweldig smile vertellen dat zij in verwachting is van een tweeling! Zeggen ze allemaal dat ik grote stappen maak maar Else en Patrick spannen de kroon, nimmer was in de van Dongens en Dekkinga's kant een tweeling en dan hebben we nieuws.
Het deed ons allemaal zichtbaar goed elkaar weer te zien. Onder het genot van hapjes drankjes en een overheerlijk buffet in de lokatie "onder de toren" te maasland was het feestje compleet. Aan het eind van de dag met de muziek ietwat harder dan conversatie niveau begonnen Marja en ik spontaan aan de eerste foxtrot! Dat was uniek, met mijn grote zus draaiend door het zaaltje en onder applaus van onze familie stonden de emoties in de ogen geschreven. Marja, je weet half niet hoe blij ik hiermee was en het voelde zo goed.

In de vroege avond ging een ieder zijn weg, afscheid van de weekend toeristen, broers en neven en nichten.

Ik was de ochtend begonnen met het inpakken van mijn reistas, op uitnodiging van de Wintersporters Vereniging van Gehandicapten zijn Joke en ik naar Fügen afgereisd.
Daar zou ik de mogelijkheid krijgen om mijn favoriete sport weer op te pakken, mijn gevoel gaf aan dat snowboarden een zekere haalbare optie zou zijn, skiën was gewoon te moeilijk gezien de ervaringen in snowworld en de Uithof.
Ik had ook geen idee wat ons daar te wachten stond, mijn motivatie was, "ga gewoon een paar dagen stoeien in de sneeuw, in de kou en ervaar wat je kunt, met en zonder begeleiding".
Yoni en Joeri waren enthousiast over de mogelijkheid voor mij en zij zouden zichzelf redden met hulp van Conny en Martien. Er waren zoveel vrienden en kennissen waar ze zich konden vervoegen dat we wel 4 weken wegkonden ! Dank jullie wel voor de aanbiedingen en bekommeringen.
De reis verloopt voorspoedig en 's middags om 5 uur zijn we op Oostenrijkse locatie, na een voorstelronde en het diner hebben we de rust van de dag opgezocht, in spanning afwachten wat de morgen gaat brengen. De groep bestaat uit ca 40 mensen waarvan 30 met een amputatie of ander lichaamlijke beperking. De leefdtijden zijn verschillend, van 17 tot 55 jaar en allemaal topsporters, er waren zelfs wereldkampioenen en europees kampioenen in ons gezelschap en absoluut geen zorgenkindjes.
Dinsdag na het ontbijt worden we allemaal om half negen bij de lift verwacht, ik krijg deze dag les van Colinda, zij geeft al 17 jaar les voor de WVG en was sportinstructrice. Een pittig wijf met 1 doel voor ogen,"die bikkel inderdaad op twee benen te leren skiën". De avond ervoor had ik aangegeven dat ik moeite heb met 1 been skiën, dat ik er nog niet rijp voor ben,ik ben daar nog niet aan toe, dat ik eerst alles wil proberen om het met twee benen te klaren.
In de stromende regen op natte plaksneeuw beginnen we aan de oefeningen, wat zo simpel is blijkt zo moeilijk in de uitvoering te realiseren, een simpel pizzapuntje kan ik met heel veel moeite een beetje voor elkaar krijgen, bochtje rechts gaat gewoon op maar naar links is een drama. Toch boeken we progressie en met engelengeduld en megainzet kunnen we 4 uur later een bochtje links en rechts maken. Ik voel mijn rechterbeen, knie en kuit, die hebben het zwaar te verduren en ooit had ik na een mega-afdaling of tiefsneeuwtocht last van "schreeuwende benen", nu had ik een schreeuwend been na 4 uur !
De lessen worden woensdag voortgezet en de middag brengen we door in het appartement van het hotel en rijden we even richting Gerlos om het nieuwe onderkomen te beoordelen om met de mannen later dit jaar te gaan echter de mist doet mij rechtsomkeer maken om veiligheidsredenen.
Na een heerlijk diner kom je in contact met de overige deelnemers, ieder zijn eigen verhaal, maar allemaal met de neus in dezelfde richting. Colinda is tevreden met het resultaat tot nu toe en we gaan woensdag gewoon verder, wel na goedkeuring van het overleg van de 10 leerkrachten want ik ben de eerste die beure wat beurt op twee benen de berg wil bedwingen.
De tocht naar Hoog Fugen duurt 20 minuten, elke 100 meter die we stijgen wordt ik stiller, wat zal het resultaat aan het eind van de dag zijn, hou ik het vol, wat zal lukken, zal het wel lukken? Vragen die door mijn hoofd schieten en voor ik het weet is de bus bij de gondel. De klassen splitsen zich op en Colinda en ik gaan naar een lesweidje. Het weer is goed, blauwe hemel en gelukkig voldoende sneeuw ondanks de regen van gisteren.
Nu moet je je eens voorstellen hoe dat in elkaar steekt, mijn daan weegt 5,2 kilo, mijn skischoen 800 gram en de ski ongeveer 3 kilo oftewel 9 kilo materiaal aan mijn bovenbeen gekoppeld waarmee ik de uitdaging aan moet gaan. Het is zwaar, zelfs om de schoen in de binding te krijgen, het balanseren op de instelling van de prothese, het drukken van gewicht op de ski en knie en proberen je prothese zo goed als je andere been te gebruiken. Eenmaal ingeklikt glijden we parallel naar de paddestoellift, ik voel me 1e jaars op de tweede dag, de piste waar we op staan deed ik vorig jaar nog skiënt achteruit en nu moet ik alle zeilen bijzetten om maar te blijven staan, het is afzien en frustrerend maar ik zal en mot het uiterste eruit halen. Ik sta in het liftje, niemand op de piste, de wind tegen mijn wangen en het zonnetje op mijn neus,ik hoor de sneeuw kraken onder mijn skietjes en stap aan het eind uit het liftje, wankelend maar ik bleef staan. De drilsessie begint en we oefenen we ploeteren, ik proef de sneeuw van de linker en van de rechterkant maar het smaakt goed.
Ik krijg het voor elkaar mijn eerte bocht naar links te maken, alsof de berg me wil helpen, alsof er voor me een paadje wordt vrijgemaakt, ik krijg het te pakken, Co en ik worden wel erg enthousiast en na de koffie kunnen we 5 bochten achter elkaar maken. "Hans, jongen, het gaat je lukken, vanmiddag gaan we kurzswing maken, gewoon doen, niet zeiken maar we laten het publiek beneden zien wat we kunnen"!
Een wereldwijf is het en inderdaad, na het eten kan ik beginnen aan de kurzswing en zijn we op weg naar de stoeltjes lift, afdaling blauwe en rode piste zijn aan de orde, met korte kleine en strakke snelheidsvertragende bochten wordt er veel gewerkt aan de techniek, ik moet nadenken bij elke beweging, het automatisme wordt gigantisch afgestraft, mijn kop is rood van de inspanning, het snot staat voor de ogen en het schreeuwende been gevoel komt opzetten.
We maken een afdaling naar het dal! mijn hemel, ik begin het onder de knie te krijgen, zal het me dan toch lukken om met twee benen te skiën op een verantwoorde wijze? Ik wil geen gevaar zijn voor anderen of voor mezelf, controle is het magische woord en Co houdt me goed in de gaten. Het allerlaatste stuk gaat zwaar, de sneeuw is pap en ik kan niet voldoende kracht vinden om druk te houden, we roetsjen een stuk om beter geconditioneerde piste te bereiken. Ik val een paar keer en dan merk je dat opstaan lastig, vermoeiend en frustrerend is. "dit wilde ik en zal ik ook" is het credo en de film "men of honour" schiet door mijn hoofd en hup daar ga ik weer!
Beneden aangekomen, twee trotse mensen, de buiten wereld begrijpt niets van onze overwinning en ik besluit even een half uurtje uit te rusten.
Om half vier zouden de groepen zich weer voor de busterugreis verzamelen en Co en ik geven een demo van het bereikte resultaat, wat een geweldig moment, ik voelde de afdaling als een bevrijding van frustratie, een bewijs van willen en kunnen een bewijs van samenwerken, vertrouwen, inzicht en coachen, een gevoel van gunnen.
Het applaus en de high five-en waren super en ik kon met moeite mijn emoties de baas. Joke is zichtbaar ontroerd en trots, dit hadden we eigenlijk niet verwacht, wat een dag!
Ik ben kapot maar kan de apres ski niet tegenhouden en algauw zien we meerder kanten van de deelnemers en zij zien ook mijn andere kant, wat een feest en wat een ontlading.
Het eten smaakte goed en de snel daarna ga ik mijn mandje in terwijl anderen nog aan de diverse spelevenementen de reveue laten passeren.
Donderdagochtend weer de oefeningen bij de paddestoellift, vertrouwen en gevoel weer op peil brengen en Co en ik sluiten aan bij een beginnersklas van de groep. Meriëtte geeft les aan 3 begeleiders, zij zijn als begeleider mee op deze reis en kunnen ook skiles krijgen. Ik ben de enigste met een "medisch" karakter en ik kan het klasje volgen, let wel, 1e jaars nivo en dan de vierde dag maar verdomme het lukt me !
Weer een moment van "gehoopt en gelukt". Ik voel me sterk bedreven en onoverwinnelijk, dit hou ik vast hier krijg ik zoveel kracht uit.
Co gaat voor in de afdaling, zo'n vier meter zit er tussen ons in en plots een klap, een schreeuw en heel veel hartkloppingen, "mijn" Co hebben ze aangeskiet, een ongelooflijke onbenul die ongecontroleerd de piste afkwam kon haar niet ontwijken en er valt een stilte... Alles doet pijn bij haar, die Duitse kerel lag wel 15 meter verder, Co haar rug, schouder en heup doen vreselijk pijn, ze is duizelig, misselijk en verdomme ik kan niet zo snel uit mijn bindingen. Rene komt eraan, Frederique en Peter geven gelukkeig assistentie en we verlaten de piste richting restaurant waar een EHBO post is. Na controle besluiten we haar naar de dokter te brengen, klachten zijn te serieus en ik stop de middag met skiën, de schrik in het been en lijf.
Bij het diner zien we Co terug, gelukkig dikke kneuzingen en niets verontrustend, die avond ga ik mee naar het avondskiën en ik besluit het gehuurde snowboard te proberen, twee uur "harken"in de sneeuw en wijzer geworden, ik moet mijn snowboard techniek geheel omgooien, voor de kenners, ipv linksvoor (Daan) moet ik me aan gaan leren te boarden maar dan rechtsvoor. (voor de niet kenners, vergelijkbaar met een automaat rijden maar dan gas en remmen met je linkerbeen).
Dat zal de volgende uitdaging zijn, ook mijn Daan is niet geschikt voor deze sport, Jos die les geeft heeft een Extreme Sport model en deze is speciaal voor sporten waarmee je kunt boarden, skiën, waveboarden en dergelijke. Jos beheerst het helemaal en hij wil me helpen zodra de middelen er zijn.
Ik vergeet te vertellen dat ze mijn skies (huur) niet gejat maar verwisseld hebben uit de stelling en kon ik zonder skies naar het dal.
Moe en voldaan na de douche het mandje in, prepareren voor de vrijdag, de laatste lesdag. Die vrijdag nog snel andere skies gehaald en tijdens het ontbijt spreek ik met Eef, de organisator van deze week, we praten over alles en nog wat en ik geef hem mijn beleving met deze woorden. "ik dacht dat ik met lotgenoten te maken zou krijgen maar ik heb alleen met teamgenoten te maken gehad". Zo was het ook.
De storm gaf vertraging met de lift en we gaan per bus weer naar hoog fugen, daar gaan we de klas in en blijkt dat mijn andere skies veel te zwaar zijn en ik er geen voldoende controlle over krijg, ik stop na 3 afdalingen en geniet van een kop koffie, spätsie en pizza die ik aldaar eet met 12 teamgenoten die ook gestopt zijn.
eenmaal in het hotel, een douche en de gereedheid voor de terugreis, om half 5 hadden we afgesproken afscheid te nemen in de Pizzhut beneden bij het hotel, een afscheidsborrel en dankwoordje en het nummer "i still haven't found where i am looking fore" van U2. Alle leraren en leraressen, deelnemers en begeleiders pinken een traantje weg, jongens wat een week, ik kan en durf te skiën, dankzij jullie !
Ik moet even zitten, gewoon te emotioneel want van deze mensen kreeg ik zoveel kracht en zoveel motivatie, zij geloven in het mogelijke, als je maar wilt !
Ook weet ik dat ik mogelijk fysiek afscheid neem van deelnemers die een hele zware tijd tegemoet gaan, ik wens ze enorm veel sterkte en ik geef mijn waardering over hun vechtlust, hun levensinstelling en hun optimisme, wat zijn andere elementen ineens weer een hoop waard.

De reis wordt ingezet, het bezoek aan mijn vriend Reinier kon vanwege de gewijzigde dagindeling geen doorgang vinden, wat had ik graag in Louigi te Gerlos nog even gefeest met hem en de vele anderen die uit Maasland daar zouden zijn.

Er zullen nieuwe kansen komen en die pakken we met twee handen aan.
Maasland is om 2 uur weer bereikt en vandaag om 10 uur bij de voetbal geweest, wasmachine draait en Yoni en Joeri hebben het fantastisch gedaan !

Tot later

Hans Jan

Gezondheid en warmte voor 2007

2007-01-05T16:48:00.000+01:00

De surprise Pary bij nichtje Anouk was een succes en wat glunderde die meid aan de andere kant,"aan je neefjes en nichtjes zie je pas dat de jaren tellen..."
Met de storm in de achtertuin konden we ter nauwernood voorkomen dat de kikkers uit hun winterslaap gewekt werden en met een kampeer ervaringsfactor 5 werd de buitentent in een record tijd tot een stapel doek gebracht en bleef daardoor de verlichting zonder kortsluiting de hele avond branden en de kikkers draaiden zich nog wat steviger in de blubber.

Oudejaarsavond, gezamenlijk met 4 gezinnen het oude jaar uitluiden en het nieuwe jaar inzetten ging gepaard met een spelletje klaverjassen, snotterend en proestend en met de warmte en koude rillingen over de rug worden steeksgewijs de puntentellingen aangepast.
We werden voorzien van allerlei hapjes en zelfgemaakte hapjes waarvan je gerust kunt stellen dat dit michelin sterren waard is.

Na het afsteken van het bijzondere vuurwerk werd nog even een rondje door het dorp gemaakt en bij thuiskomst zagen we nog licht branden bij de buren in "onder de toren..." ook daar gingen we nieuwjaarwensen en het wordt dan toch gauw laat.

Een bijzonder nieuwjaar, hopende dat een ieder van onze belevingen bespaart blijft , gezondheid heeft veel meer lading gekregen, wees zuinig met je aardse lijf wilde ik haast zeggen maar anderen kunnen het ook beschadigen en dat is moeilijk voor te zijn.

Ik heb het die nieuwjaarsdag ook moeilijk, 2 jaar terug, alles komt in een identieke film voorbij... het telefoontje van Leo, de onrust, de spanning het ongeloof... Joop is onderweg naar het ziekenhuis, het is heel ernstig, ik voel Leo zijn stem nog steeds en ben gewoon van slag.
Een hele spannende tijd van dagen , de stabilisatie die kwam en de hoop die er was...
Joop wat was je aan het knokken en wat wilden we je steunen.

Morgen maar dan twee jaar geleden stond ik op de berg, met mijn wijsvinger bijna tegen de hemel, met de mooiste wolk die ooit aan de blauwe achtergrond geweest in aantocht zwaaide ik je uit naar dat onbekende maar o zo vertrouwenlijke.

Het doet ons goed troost te vinden bij allen om ons heen en dat jouw gezin de kracht heeft gevonden om verder te gaan en dat de club van "van Dongen" zonder contributie verhoging sterker is geworden, je hoeft er niet te zijn om gezien te worden, het is goed, je bent er en ik voel dat jij de boel boven hebt gecorrigeerd op de dag van ons ongeluk.

"life goes on" en komend weekend diverse bezoekjes aan nieuwjaarsparties en dergelijke , de van Dongen receptie wordt dit jaar hier gehouden, in het dorp waar de lichtjes de bomen versieren waar ook bijna iedereen van de partij is, bijzonder is dat Peter onze neef uit Engeland ons vorige maand had uitgendigd voor een verjaardagsfeestje, mister Dolby became 30 en wij waren blij verrast met de invitatie. Nu is het in Engeland gebruikelijk dat je een keer je verjaardag viert maar dan in de kroeg en op eigen rekening, dat ging ons een beetje te ver en in plaats van dat wij naar Engeland zouden gaan hebben we als van Dongetjes maar de "whole England family" laten overkomen en de diverse invliegtijden uit London heathrow, gatwick en nog een zorgen voor grote verkeersmutaties komende dagen. Geweldig dat ze komen en zondag maken we er een bijzondere happening van.

Volgende week ben ik erg druk en de kans is klein op een schriftelijke bijlage, indien het lukt laat ik het niet liggen.

Tot later

Hans Jan

Wat een jaar en wat een week!

2006-12-30T16:41:00.000+01:00

De kerstdagen zijn achter de rug, iedereen heeft het gehad over verdraagzaamheid, saamhorigheid en tijd voor anderen. Allen die de kerkdiensten en concerten volgden kregen wellicht deze boodschap mee, een boodschap die we elk jaar meekrijgen en telkens weer zullen we de boodschap ontvangen, ooit zullen we met elkaar in vrede en in harmonie kunnen leven en werken zolang we er allemaal aan willen werken.

De dagen voor het eind van het zo intens zware jaar gaf mij enorm veel kracht om dingen te kunnen realiseren, situaties te beheersen, uitdagingen aan te gaan en zeker dat ik altijd kan zeggen tegen wie dan ook in de wereld dat positiviteit, een gezonde realistische instelling, vriendschap en een doel, mijn inspiraties waren om eens te laten zien dat je als mens niks mankeert, ook hebben anderen de neiging anders te denken.

Ik had in dit jaar in mijn progressie nog een 4-tal items als target, niet iets van moeten maar stel je voor dat ik het nog dit jaar kan realiseren, dat zou geweldig zijn.

Ik wilde dit jaar het tennissen weer oppakken, de wintercompetitie met de mannen waarmee ik al jaren op woensdagavond tennis en afgelopen woensdag speelde ik mijn eerste dubbel met Frans tegen Ben en Jos. Mannen het was in een woord geweldig, hoe jullie mij weer opnemen in de groep, het spel kon laten spelen zover het kon, ik was groos en deze avond gaat erin als eem memorabele. Het mooiste was nog dat het een kunst wordt om van deze jongen met dubbelpartner te winnen, de vernietigende forehand en backhand zijn niet uit het gevoel verdreven.

Donderdag had ik ietwat last van spierpijn maar dat kon mijn euforiestemmming niet weerhouden. Deze dag ben ik met Joeri en Lourens naar Belgie gegaan voor het "illegale vuurwerk"! Prachtig, het oude douane kantoor op de grens van Nederland en Belgie is een vuurwerkwinkel ! Met gespannen en geknepen bilspieren deden de mannen zich tegoed aan al het knallenmakendelekkernij. Wat een keuze en wat een prijzen. De reis terug is nog spannender, voordat je in belgie kunt keren naar Nederland moet je toch wel landinwaarts en dan maar hopen dat de politie of welke dienstdoende ambtenaar ons niet stiekum uit de winkel heeft zien komen. De mannen kregen weer een ontspannend gevoel toen we de Moerdijkbrug over waren...
's Middags en 's avonds met Maaslandse-, Limburgse- en Italiaanse vrienden de stad Delft bezocht en ik voelde mij als een gids met een groep geintereseerde toeristen. De route Phoenixstraat, Oude Delft, scheve Jan, Hypolitusbuurt de markt en beestenmarkt zijn voldoende ingredienten om het Italiaans op peil te brengen.
Eenmaal op de Beestenmarkt bij mijn alom gewaarde Kobus Kuch zie ik buiten mijn maatje met vrouw en kids. Natuurlijk stier ik naar buiten en de club werd nog completer. Ondertussen had ik de kinderen voorzien van schaatsmunten en het hele spul op twee na was aan het schaatsen op de markt waar mijn vader zoveel voetstappen heeft staan, dat ik in mijn gevoel in zijn pas kon meelopen, als je dat kon zien Pa dacht ik, dan krijgen we samen kippenvel.
Ook de kinderen uit Den Hoorn konden we overhalen om te gaan schaatsen, eerst wat nervositeit maar eenmaal op het ijs presteert die kleine het om zonder pa of ma of stoel gewoon weg te schaatsen, we keken elkaar aan, een high five en de boel had het heerlijk. Ik geniet van deze momenten, de rode wangen, het snerpen van de schaatsen, het licht en de blijde gezichten. Ik ga naar binnen bij Kobus en na de laatste consumptie wil er toch 1 Italiaan de schaatsbewegingen meester maken, hilariteit alom, nog nooit geschaatst en het lukt me om een pinguin voor hem te regelen (wij hadden vroeger een stoel, tegenwoordig is dit in de vorm van een pinguin). Mijn hemel wat hebben we daar gelachen en het feit dat ik nimmer zal kunnen schaatsen deed er nu niet toe, dit was goed .
Belvedere werd aangedaan en we hebben heerlijk gegeten, Tony en Ellen, onze limburgsitaliaanse vrienden (die we kennen van de camping aldaar) zijn beide NLP master, we hebben een geweldig gesprek gehad en het voelde helemaal compleet.

Vrijdag wilde ik met de Maaslandse golfgemeenschap de laatste wedstrijd meedoen, nu is het zo dat ik normaliter kan beschikken over een buggy (golfcar)echter in de winterperiode kan dat niet ivm het beschadigen van de baan, ik wilde persé meedoen en persé 18 holes lopen. Al moet ik hinkend over de baan, ik zal en moet nog dit jaar die 18 holes lopen. Ik sartte met de eerste flight om bij calamiteiten door te kunnen schuiven naar de tweede en eventueel de derde flight. Het gras plette ik in de grond, elkestap van de ongeveer 5,5 km die je loopt beleef ik in mijn bolletje, de kou zorgt voor een natte neus en ik proef de wind, ik voel de laagstaande zon, de versnaperingen die ik voor onderweg had meegenomen deden de bloedvaten verweiden waarop de inwendige temperatuur aangenaam werd. Onderweg andere bekende spelers gezien in de baan en bij allen een praatje pot, "he hans fijn je te zien" en ik vertelde hen over mijn eerste lopende 18 holes na het ongeval."Bizar en een voorbeeld voor velen" hoor ik ze zeggen toen ik verder ging. Vier en een half uur later had ik de tour volbracht, vermoeid maar in de eerste flight gebleven en een score van 109 slagen en dat met handicap 24. Juichend putten we alledrie de laatste bal, "Hans verdomme jongen, woensdag was je er met de tennis en vandaag hier op de baan, respect en waardering, je bent een bikkel". Ik bedankte hen voor hun support en dat ik het fijn vond met deze heren de tour te volmaken, Piet Hans Ben Frans Jos Harry, ik heb uiteindelijk niet gewonnen maar ik voelde me de kampioen van het jaar.
Ik kwam thuis en nam een bad, genoot van het water en de dag.
Na de tostie sessie even tijd voor mezelf. Een bijzondere dag een dag met een extraatje, een cadeautje en ik mocht het vasthouden.
's Avonds even oude koeien uit de sloot gehaald en later de avond de plaatselijke onuitgeschreven prijsuitreiking. Ik liet het me wel bevallen.

Vandaag, zaterdag, bepakt met 1,5 kilo bloem, gist, eieren, krenten rozijnen, boter en melk ben ik op weg naar Conny en Martien voor de traditionele oliebollenbakkersrituelen. In een keurig logistiek passend schema worden de oliebollen per 8 in de ouderwetse maar nog altijd werkende gietijzerenpan gevuld met zonnebloemolie wat staat te warmen op een butaanstelletje en met een heerlijke koffie komen na een anderhalf uur zo'n 80 oliebollen gebruind liggend in de schaal.

Ik moest me in zijn soort nog haasten want voornemen nummer 3 was dat ik bij de voetbalvereniging zou meedoen aan oliebollenrace, een traject van ca 1,2 kilometer hardlopend (tenminste joggend).
Ik werd nog gebeld door mijn hardloop vriendin Yvonne waar ik bleef en ik was reeds onderweg.
De diverse elftallen kwamen druppelsgewijs binnen, ik stond in twijfel, ja of nee, ik wachtte tot de grote groep binnen was en voordat de oudere groep zou gaan vertrekken zeg ik tegen Yvonne, "we gaan", het geluid van de krakende schelpen, het slurpen van het water onder je schoenen tegen het asfalt en met het aangezicht van een snelwandelaar maar met de snelheid van een jogger lukt het ons om na 6 en een halve minuut samen met de meegekomen stefan over de finish te komen, een tijd die ik nooit meer wil maken maar wel een emotioneel moment, "Yes, voornemen nummer 3 is binnen en beretrots, met het water van de kop geniet ik van een kopje thee. Yvonne, die 5 km en wellicht 10 km is ons doel en je weet, wanneer het bij me in het bolletje zit...

Vanavond naar een verrassingsfeest, mijn nichtje wordt 21 en dat wordt eerder gevierd dan zij denkt hahaha mag ik wel.

Ik zal vanavond mijn 4e gerealiseerde voornemen bekend maken. ooit zei ik "ik wil dit jaar 150.000 goede stappen maken met "Daan", ik vertel jullie dat de teller op 153.529 ! Tsjakkaa.

Geweldig gevoel, tennis, 18 holes, hardlopen en het aantal stappen,in 1 week en binnen een half jaar.

Ik ga nu niet memoreren van afgelopen jaar, dat ligt achter ons, ik kijk naar de toekomst, vele vragen zijn onbeantwoordt, vele vragen zullen er komen, ik probeer met alle energie die in me zit me sterker te maken dan wat ik was.

Voor jullie allemaal, een prachtig 2007 toegewenst, geloof in jezelf, respecteer elkaar en samen maken we er een bijzonder jaar van, afgesproken ?

Hans Jan

Bijzondere tijd

2006-12-19T10:27:00.000+01:00

Deze periode richting de feestdagen is er voor velen om eens terug te kijken en zeker om eens verder in de toekomst te kijken.
Hoe je leven in een fractie kan veranderen is gezien het ongeval voor een hoop mensen duidelijk. Vergeet niet dat je als slachtoffer van een ongeluk je niet de enigste bent die de gevolgen hiervan moeten meedragen . In ons geval,Yoni en ik samen, brachten we een zware belasting in het huiselijk leven, het sociale leven en het maatschappelijke leven.
De naweeën zijn nog immer voelbaar en hoe sterk we ook zijn en hoe stevig we ook op onze benen staan, ieder heeft zijn moment.

Ik wil verder kijken dan mijn neus lang is en diegene die mij kennen weten dan dat ik kijk je met een verrekijker, de horizon is de lat, ook al zal de weg er naar toe een hobbeling of omleiding kennen, al moeten we de weg er zelf gaan leggen, daar waar de regenboog ontspringt moet het zijn.
Mijn afgelopen traject stond een en al in het teken van revalideren, er weer zijn, er weer horen waar je wilt zijn, "ik ben niet ziek, ik ben gezond, ik heb alleen een stukje mindere fysieke gesteldheid".

Velen hebben dit halfjaar met ons meegeleefd,
brieven, kaarten, flessen, bloemen, uitnodigingen, bezoeken, het deed ons erg goed.
Yoni heeft ook een levensles meegekregen, de wijze waarop zij met haar vriendinnen, die er altijd waren, is omgegaan geeft een trots gevoel. Meiden, jullie zijn een stel geweldige mensen, met recht kunnen jullie van elkaar zeggen "wij zijn vriendinnen door dik en dun", en ik als vader van Yoni ben blij met jullie. De deuren staan open en er is altijd wel plek.

Dat de vooruitgang in de revalidatie snellere vormen aannam die we nooit gedacht hadden blijkt maar weer.
Het was in de begin periode dat de receptioniste op de tweede dag tegen me zei" hallo meneer van Dongen, je bent al aardig bekend hier !" , waarop ik haar vertelde, "ja meid, let jij maar op dit mannetje, je zult me hier niet lang zien maar ik zal wel lang in jullie gedachte blijven !"
Ik zal binnenkort inderdaad bij Diolinda (receptioniste) in gedachte blijven, ik ben binnen 6 maanden de revalidatie ontgroeit en zal me gaan beperken tot fysiotherapie, 1 keer per week en wie weet ga ik sporten in de vorm van hardlopen en fietsen.
"Wat kunnen we jou nog leren ?" vertellen ze me.

Gisteren in de nabije omgeving gefietst en dan merk je destemeer hoe de wind voelt, hoe het groen gras in het weiland is , wat de dauw op het gras kan doen, hoe de koe zijn weg vindt in de mist en wat de golfjes zijn op het water...
Ik genoot van de bereikte prestatie, verdomme Hans, binnen een half jaar ben je er weer, je hebt het hem toch maar gedaan en neem jullie maar van mij aan dat ik trots ben op heel de wereld en al die mensen die mij geholpen hebben dit te realiseren.

Mocht er groot nieuws te melden zijn zal ik het zeker niet laten om nog voor de kerst een weblog deel toe te voegen.

Voor nu, aan al die mensen waarvan ik weet dat jullie lezen, waarvan ik ook niet altijd weet wie er lezen, wil ik graag een paar woordjes kwijt.

Dank jullie wel voor die enorme support van het afgelopen half jaar, jullie, die voor yoni en mij altijd een warme deken vormde, koestering , betrokkenheid, openheid en oprechtheid.
Zonder jullie waren wij niet zo ver gekomen, samen hebben we laten zien en laten merken dat je vreselijk ver kunt komen, dat mensen ons ontzettend geholpen hebben , mensen waarop we konden steunen en dat jullie ons nooit in de steek lieten, daar kan niets in de wereld tegenop, daar kunnen anderen alleen maar lering uit trekken.

Een staande ovatie vanaf de kerkstraat voor jullie is dan ook zeker op zijn plaats !

Gebruik de periode naar Kerst om ook eens naar jezelf te kijken, dat mag, en dan ontdek je hoeveel warmte, kracht, liefde en verdraagzaamheid je in je hebt, neem het als een voornemen mee en gebruik het, laat maar zien, ik weet hoe het voelt wat je ervoor terug ontvangt...

Fijne dagen.

Hans Jan

Aan de bak !

2006-12-12T20:46:00.000+01:00

Nog genietend van de vrijdagavond stond ik zaterdag op de snowworldpiste mijn andere voet te proberen. Zoals ik reeds eerder schreef zou het goed mogelijk zijn om met een andere voet (eentje met een enkelscharnier) beter te kunnen skiën cq snowboarden.
Deze dag kreeg ik aangeboden door Han en Nadine die zelf ook prothesedragers zijn.
Marco (dorpsgenoot) zou die dag daar gaan skiën en had mij via zijn moeder een mail gestuurd onder het motto van, laat zien wat je kunt.
Ik voelde me eerst wat opgelaten, die voet moest ikzelf instellen en dan pas kom je erachter wat een orthopeet kan, doet en denkt. Ik had mijn voet dus al 180 graden om zitten wat tot grote hilariteit van Joeri kwam, "lekker pap, zo moet je apres skiën !"
Donderstraal en ik lachte met hem mee. Dit resulteerde dat ik ietwat later aankwam dan de koffieverzameltijd en na een korte intro vertelde ik dat ik met 2 benen wil skiën, met een nooit eerder vertoonde combinatie van RheoKnee met scharniervoet.
we zullen het wel zien was het credo.
Eerst een potje schoenworstelen, trui aan en hup de skies onder de schoenen. Wat een gewicht dacht ik eerst en samen met Han de babylift in en uit om maar tijdens de korte daling het gevoel van pizzapunt en kracht te leren kennen.
Het kostte me veel moeite en kracht om het voor elkaar te krijgen, na de verdiende boterham kreeg ik twee keer het gevoel dat het goed ging, zo iets van leren fietsen en dan de eerste keer zonder zijwieltjes.

We laten de babylift de lift en gaan met de sleeplift naar boven, normaal tief je het gat in en nu sta je als het eerste schaap voor de dam. Lak aan heel de wereld denk ik, ze doen maar, ik ga naar beneden...
Ietwat oncharmant maar met een smile die baanbreed was overleef ik mijn eerste afdaling met bochten naar rechts en naar links ! Ik heb ondertussen billen zonder putten van de spanning maar ik was er en dat heeft nog nooit iemand zo gedaan.

Dat de energievretende vrijdag en zaterdag zijn tol vroeg was zaterdagavond duidelijk, een warm bad doet wonderen om de spierpijn te vergeten en geslapen dat ik had, heerlijk.

Zondag monteerde ik mijn comfortabele voet onder Daan en ik voelde me het ventje. 's Middags hadden we de verjaardag van Marcel in "onder de toren" waar het altijd goed toeven is.
"Ik zal wel muziek regelen" zei de gek maar voor ik het wist was ik met Willeke aan het dansen,
yes het ging,
draaien stappen,
keren, heupwiegend en heerlijk ontspannen waren daar de eerste danspasjes sinds. Ha ha, "kijk die lange nou" ! kan ik liplezend zien, geweldig dat ik dat durfde en dat Willeke (waar je zo lekker mee kan salsaén) de primeur met me deelde. Het was een super feest nu was de boel meer dan compleet. Mooie mensen gesproken, nieuwe mensen gesproken, allemaal goed volk.
De Talpa wedstrijden met het bord op schoot werd niet gehaald, ietwat later dan gepland ben ik thuis, yoni heeft haar folderwijk afgerond, Joeri zijn huiswerk en de avond is kort.

Gisteren heb ik me vol trots gemeld bij Els en verteld van de combinatie, voet en knie en de skisessie. Vol trots leeft ze met me mee.
Ze behandeld me voor mijn overbelaste schouder links en na de fysio ga ik met mijn sportmaatje Jan tafeltennissen en daarna hockeyen in de gang. Wat een spectakel en wat hebben we gelachen. Volgende keer gaan we weer tennissen, eerst wil ik jan kennis laten maken met golf, morgen middag nemen we les !

Ik ga op pad naar de Pyn om het lichtjesfeest financieel te evalueren en wie weet start ik een nieuw project.

Tot later...

Willeke, het was toppie zondag !

Hans Jan

Lichtjesfeest

2006-12-09T18:30:00.000+01:00

Deze weblog wordt door vele dorpsgenoten gelezen, voor hen de speciale lichtjesfeest editie zoals ik hem mocht ervaren.

ik word 's morgens wakker, terwijl de regen de dakpannen proberen te doorboren en de goten worden schoongespoeld stond er een klus te wachten.
De uitvoering van het 1e Maaslandse lichtjesfeest.

Afgelopen woensdagavond waren de verschillende disciplines geïnformeerd over de standplaatsen, route van aanleveren, veiligheid en het avondprogramma. Dit gaf duidelijkheid naar een ieder en wat zou het geweldig zijn als we het Maaslandse lichtjesfeest tot een jaarlijks terugkomend thema kunnen maken.
Een ieder is enorm enthousiast, de laatste aanvullingen worden gedaan en we kijken uit naar de vrijdag.

Vrijdag, het regent de hele ochtend, de meteo op het internet gaf tijdelijk een overbelasting omdat wij allen graag willen weten wat het weer gaat doen, 1 ding stond vast, voor het opbouwen zou het droog zijn. Dat klopte en met mannen en vrouwen werd begonnen met het uitlopen van de kramen, de wegen werden afgezet en de laatste lichtjes werden op de hekken van het kerkpleinplantsoen geplaatst.
Er kwamen enkele buien maar een gerust stellende gedachte was dat het om even voor 7 droog zou worden, voor ongeveer een uurtje. We gaan ervoor en rond kwart voor zeven maak ik een rondje langs de kramen, de vuurkorven worden onstoken de vlammen spelen met de wind en de geur van perehout is tastbaar. De sneeuwmachine draait proef.
Terwijl ik mijn ronde aan het doen ben zijn de kinderen van het waxinnelichtjes tekenen begonnen met het uitzetten van de lijnen, elke school had een team en begeleiding, de 6362 waxinnelichtjes kregen voldoende aftrek.

Ik loop van de 's Herenstraat naar de brandweerkazerne waar ouderen mee helpen met het assembleren van de lampionnen, lampion, lichtje en 2 batterijen keurig in lijn en vele mooie kersttekeningen worden ontvangen. De smoeltjes van die kinderen zijn prachtig, de arreslee staat voor de deur met een pracht zwart paard en een menner in stijl, de klokjes of bellen van de arreslee rinkelen vrolijk zodra er beweging in de slee kwam, het plein loopt vol en ik zie geen 20 kinderen , geen 100 kinderen ik denk van 500 kinderen met ouders al dan niet met paraplu !
Dit is waar we het allemaal voor doen, dat was nou net wat we wilden bereiken en dat de opkomst zo groots is gaat het draaiorgel spelen.
Euterpe gaat de muziekale ondersteuning geven, de verkeersbegeleiders nemen hun plaatsen in en de pony's sluiten de rij met wel honderden lampjes.
De laatse twee lampionnnen worden nog in elkaar gezet, getest en de straat kent er weer een paar lichtpuntjes bij. De donkere achtergrond, de schaduwen van de lampionnen, een vochtige lucht maken van van de lichtjes kleine warmtebronnen, zachtgeel, een enkele zie ik met een deuk, een andere met een knipperend lampje en vele kinderen wachten voor vertrek. Het moment van vertrek wordt gegeven en ik zie de stoet voorbijgaan, wat een kinderen, wat een opkomst, ik kreeg kippevel en genoot intens, ik voelde me zo trots op al die mensen en ik wens ze een plezierige optocht. De muziek verdwijnt uit mijn gehoorveld en de deuntjes van het draaiorgel neem ik mee naar de draaibrug bij de doelstraat, daar komt de optocht langs en is het leuk daar de kerstdeuntjes ten gehore te brengen, aan de overkant van het water zijn de schoolteams druk bezig de lichtbakken van waxinnelichtjes te voorzien, er wordt goed samengewerkt en de silhouetten zijn zichtbaar. Het is alleen nog de vraag of de lichtjes kunnen blijven branden met de wat aangewakkerde wind. We zullen het zien.
De muziek met de kinderen in het vervolg komt voor de eerste ronde langs de doelstraat / kerkplein en we verassen de deelnemers met sneeuw, de vlokjes dwarrelen gretig op menig jas en in een mum van tijd is de winter in ons dorp. De grote lamp die de kerktoren beschijnt geeft de sneeuwvlokjes voldoende licht om te kijken waar ze willen landen, foto's worden gemaakt, video en ook de WOS is van de partij (as zondag uitzending) De stoet is lang, zeker als de moeders de kraampjes al willen bekijken maar de portomonaie dicht is verplicht.
Het druppelt af en toe en ik hou mijn hart vast voor de regen.
Terwijl de optocht het centrum verlaat worden de lichtjes in de s Herenstraat reeds ontstoken, vele bomen zijn voorzien van kleine lampjes en de kerstboom wacht op haar teken. Terwijl de optocht vanaf de 's Herenstraat in aantocht is sta ik op de draaibrug te wachten, de muziek steekt over en neemt de kinderen mee naar de chocolademelktent, daar krijgen ze als dank voor deelname een warme kop en de ouderen kunnen zich tegoed doen aan oliebollen, wafels, Gluhwein. Op de markt: keramiek, bloemstukken, wijnen, sierraden vuurkorven, kerstman , kerstbomen en natuurlijk de specialiteiten groentenman met stoofpeertjes en voor elk kind een mandarijn, de midwinterhoornblazers geven act de presence waar ook het koperorkest natuurlijk niet bij ontbreekt, de muziekinstallatie is in gereedheid en we gaan op voor de officiele opening.
De regen neemt wat grotere vormen aan maar we beleven het allemaal als natte sneeuw en ik denk bij mezelf "alleen de mooiste druppels vallen op deze mensen"!

De burgemeester komt richting de kerstboom, een joekel, het was afgelopen woensdag een waardig evenement om de kerstboom te plaatsen, met een hoge kraan werd de boom over de huizen en de bomen van het kerkplein gehesen, zo'n dertig meter hoogte, prima vakwerk van de machinist.
De boom is 10 meter hoog, vers uit finland en staat bij ons gedurende de winterperiode tot einde jaar als gast op het kerkpleinplantsoen.

Namens de klankbordgroep heet ik iedereen welkom op dit eerste feest met ons thema, samen zijn, samen doen en samen verder.Wat hebben we toch een prachtdorp, we hebben zoveel met elkaar in huis, zoveel kwaliteit. Woon en leefomgeving als deze zijn zeldzaam, dat willen we koesteren. Dit lichtjes feest is de eerste maar met deze opkomst en enthousiaste reacties roep ik spontaan dat we volgend jaar weer een feest gaan doen, ja, samen verder.

De burgemeester doet de officiële opening, ook hij vindt de opkomst geweldig ondanks het mindere weer. "De eerste sneeuw van deze winter is in Maasland gevallen" !
Hij weet de kinderen om zich te binden en na zijn openingsrede hij geeft het signaal om aftetellen, 10,9,8,... 3,2,1,..0 .. wat gelach ... en er was licht in de boom. De laatste duizend lampjes maken het totaal van 6263 lampjes.
Nu zullen jullie je afvragen waarom nu dat aantal...
op deze dag zijn er 6263 inwoners in Maasland,
voor elke inwoner van Maasland een lichtje,
harmonieus en respectvol naast elkaar,
ik zie mezelf branden !

Ik nodig de bezoekers uit om te kijken bij de kraampjes , te kopen bij de kraampjes en dat het trefpunt zijn deuren opensteld voor koffie, de open haard brand en een drankje is te nuttigen.
De sfeer is geweldig, kinderen genieten van de sneeuw , de schapen die op het grasveld lopen doen zich tegoed aan alle aandacht, uit de hoeken van het plein en de straten klinkt muziek die passend is voor deze sfeer.

Het is een genot hier naar te kijken, daar doen we het voor, daar is aantoonbaar dat een goede pot positieve energie, een geweldige support in de voorbereiding, we met zijn allen tot buitengewoon verrassende prestaties kunnen komen. Ik ben daarom ook beretrots op al die mensen die hebben meegeholpen om deze avond zo succesvol hebben laten verlopen.
Sponsoren melden zich spontaan aan en terwijl ik even in "onder de toren" met de klankbordgroepcommissie leden en het burgermeestersgezin een kopje koffie nuttig kunnen we concluderen, dit is goed, dit is een hele mooie start voor een traditie, het dorp is ook in de winter het dorp.

Ook ik begeef me na de koffie op het plein en in de straat, enthousiaste mensen die ons complimenteren met het idee en de uitvoering, leuk om te horen, er wordt handel gedreven, de een wat meer dan de ander, ze zijn er wel en ik bedank ze allemaal voor de deelname, bij Lex was het lekker druk binnen en de maasruiters waren echte marktkooplieden.

Na afloop komen de opruimploegen, stratenvegers en inladers aan bod, in no-time ruimen we met zijn alleen de boel op, er was weinig vuil, er is absoluut geen rotzooi gemaakt, de afvalbakken waren keurig gevuld.

Door een enkele scooterrit met duopassagier werd de tijdelijke rust verstoord,
gelukkig zijn deze twee berijders goed aan gekomen en zijn ze , naar horen vertellen, elders belletje gaan trekken.

Het was mooi, het was geweldig, Maaslanders, samen zijn samen doen samen verder.

Dank jullie wel voor de enorme opkomst, met zijn allen hebben we ervan genoten.

Ik zou het op prijsstellen foto's te mogen ontvangen,
mocht U ze hebben en willen zenden graag naar hvdongen@kabelfoon.nl

Hans Jan

joggen !

2006-12-01T12:52:00.000+01:00

Ik ben net terug van de fysio en wil het nieuws niet over het weekend heen tillen.

Wat gisteren met hardlopen op een rolbank helaas niet lukte, hebben we vanmorgen omgezet in het wel doen slagen van joggen.
Ik heb vanmorgen de gangen van de revalidatie als sintelbaan 100 meter sprint gebruikt en ik kan jullie zeggen, ik liep Els eruit !! Een dikke high five en 4 emotionele ogen keken elkaar aan en Els, meid wat ben ik blij met je, we hebben het voor elkaar, dankzij jou enthousiasme en altijd zoekende naar oplossingen daar waar beperkingen zich zouden kunnen voordoen geef jij mij de instructie en motivatie. Wat ben ik trots en dat mag sinterklaas en de hele zwarte pietenbende weten ! De korte sprint zit erin, sprinten zonder na te denken hoe je moet lopen en stappen, gewoon gaan als een banaan en dit geeft weer zoveel inspiratie voor andere mogelijkheden.

Ik was vanmorgen bij mijn broer Henk, ook hij staat versteld van wat er al kan. Hij vertelde me " Hans, toen wij op de avond van het ongeluk in het ziekenhuis waren en we stonden te wachten tot je de kamer ingereden zou worden, spraken we allemaal met je chirurg. Hij gaf een blik in de toekomst, sprak over mobiiteit "na anderhalf jaar, hou daar in godsnaam rekening mee" ! Dat was een positieve uitspraak, hij herstelde zich door te zeggen, mits alles goed gaat met de genezing van de stomp.
Dan vandaag op een vrijdag bijna 5 maanden verder, trek je sprintjes door de revalidatie !

De winteraktiviteit van 8 december op het dorp neemt geweldige vormen aan, het lichtjes feest is nu al een hot story, erg enthousiaste mensen en deelnemers, vanaf 19.00 uur de lampionnen optocht, 19.00 uur start straat waxinetekenen, 20.00 het ontsteken van de grote kerstboom, heerlijk, een kerstboom in het dorp, dat was een lange tijd geleden, en muziek, zang , licht, vuur en versnaperingen, kerstartikelen op de kleine kerstmarkt, allemaal erg leuk.

Weet je, het is goed om als kind en ouder dit soort avonden te koesteren en later te herinneren als een stap naar kerst, de geur van de dennenaalden, de damp van de chocolademelk, het beeld van de lichtjes, alles in juiste harmonie.
Verrassingen komen er ook, ik verklap niks , dat kun je pas zien als je er bent geweest.

Ik hoop en velen met mij dan ook ontzettend veel Maaslanders op het lichtjesfeest te mogen begroeten.

Hans Jan van Dongen

Hardloopschoenen uit de kast?

2006-11-29T19:24:00.000+01:00

Morgen gaat het gebeuren, op verzoek van mijn fysiopartner Els ga ik morgen mijn hardloopschoenen aantrekken, ik heb ze van de plank gehaald, een beetje uitgedroogd, ietwat vaal van kleur maar ze gaan aan.
Ik pakte ze tussen mijn andere nog niet gedragen schoenen, de chip die nog in mijn veter geregen zit doet de tocht door Parijs herleven. 2 uur en 4 minuten was mijn persoonlijk record en dat deed ik op deze schoenen, in mijn handen starend en kijkend flitsen de beelden van hordes mensen en supporters door mijn kortgeknipte bolletje, ik voel de demping onder mijn voeten, ik proef de sinaasappelpartjes bij de fourangering en ik spreek de taal van mijn buitenlandse medelopers. Het was mooi en ik heb er heel veel waardevolle ervaringen mee, ik hoor het ritme van de zolen...
Dat was ruim een jaar geleden en nu sta ik weer met deze "wonderschoenen"in mijn handen, "zullen we" schijn ik te horen...
Morgen, ik ben heel benieuwd hoe ik me op de loopband zal gedragen, hoe daan zijn beste beentje voor zal zetten, hoe ik morgen om 12.30 eronder zal zijn.
Weer een trede hoger, weer een tandje bij, weer een stukje dichterbij waar ik naar toe wil.

Tussen de bedrijven door ben ik afgelopen week bezig geweest met een grote schoonmaak, overtollige info van de computers gehaald, het thuiskantoor opgeruimd en de administratie bijgehouden. Morgen komt de gemeente lags om de bouwkundige offerte te checken, ik hoop dan zo snel mogelijk aan de badkamer te kunnen beginnen om zonder het hodieni in en uitstappen te kunnen douchen.

Naast het lopen morgen gaan we maandag starten met tennissen in de hal, in overleg met de fysiotherapie en combinatietherapie is er een middagblok voor ons gereserveerd en ik ga daar samen met Jan een voor mij bekend persoon ontmoeten. We zagen elkaar al eerder op de beestenmarkt en hij vertelde me dit weblog te lezen, Ruud, we gaan elkaar zien en het maakt niet uit wie de pot wint als ik maar niet verlies !

Yoni was vanmiddag aan het stoeien met haar broertje, op de bank, de grond en als tikkertje spelende kinderen door het huis aan het rennen, heerlijk dat gedonderjaag, dat was een lange tijd geleden. Het doet goed dat ondanks opkomende spanningen deze twee tieners pa en ma kunnen laten lachen en laten weten dat het goed is.
Waarom twee wensen doen als andere zijn uitgekomen.
Vanavond met de klankbordgroep een afspraak met de burgemeester over lopende en nieuwe zaken en we gaan het lichtjesfeest op 8 december onder de aandacht brengen.
Dat wordt een ontzettend mooie avond, zo veel mensen, bedrijven, instellingen en verenigingen die hieraan hun inzet geven.
Samen zijn, samen doen samen verder, krijgt gevolg.

Ik schrijf jullie later

hans Jan

Niet te stoppen !

2006-11-22T20:22:00.000+01:00

Sodemieter zeg, wat een intense week met veel revalidatie en aanvullingen.
Hoe meer ik "Daan" onder de knie krijg hoe meer hij met mij wil doen.
Afgelopen dagen loop ik met de gedachte rond iets totaals anders te gaan doen, ik heb samen met de orthopeet Johan een balletje opgegooit of we een voet met een enkel scharnier onder mijn Rheo kunnen plaatsen, gewoon een aanpassing op wat bestaand is.
"Waarom ?" vraag je je af, wel, als ik een voet met een scgharnierpunt in het enkelgewricht heb is de kans aanwezig dat sporten een haalbaar verhaal gaat worden, een beetje op hoger niveau, een beetje meer dan eigenlijk kan.
We gaan puzzelen en proberen en stel dat het lukt, dan gaan we history schrijven en kunnen deuren voor anderen open.

Ik had al vlak na de operatie gezegd dat ik sterker zou worden dan ervoor, nou dat word ik ook, dat voel ik al. Ondanks donkere wolken voel ik me nog sterker worden om obstakels te nemen zoals ze zijn en ze te overwinnen.

de fiets is uitgekozen, nu wachten op goedkeuring, de aanvraag voor verbouwing van de badkamer is de deur uit en de laatste tijdelijke voorzieningen die LBC 2000 bij mij geplaatst hebben worden klein gemaakt en in de kachel verorbert.
LBC, dank jullie wel voor de voorzieningen, ik heb er veel profijt aan gehad en ik zal dit nimmer vergeten.

Ik ben vandaag op pad geweest voor een andere stoel en ook voor de inruil van de mini. De mini is een handgeschakelde wagen en ik moet met weemoed afscheid gaan nemen van dit bijzondere wagentje, alleen een automaat is voorlopig van toepassing. Eerst de motorfiets ontnomen en nu de mini, dat doet zeer maar we kijken uit naar een nieuwe slag. Ik heb in ieder geval een wens kunnen laten uit komen en daar moet je gewoon tevreden mee zijn, de rest is allemaal pinuts.

Morgen ga ik weer als de brandweer in de revalidatie fietsen en proberen we te gaan hardlopen ...... (kjbefjufuhfukjbc het zal en moet me gaan lukken) dromen worden waarheid en de hele wereld kan ik aan, daar waar anderen twijfelden die wil ik verbazen, ik kom eraan !

Hans Jan

Chirurg en de golfafspraak

2006-11-17T16:26:00.000+01:00

Afgelopen week ben ik onaangekondigd naar het Leyenburg ziekenhuis gegaan.
Ik wist dat dhr Knippenberg (juist, die chirurg) dienst had en ik mocht via zijn assistente inbreuk doen op zijn zeer kostbare tijd.
Onze blikken raakten elkaar op grote afstand en als veteranen hebben we elkaar begroet.
"Ik had toch tegen je gezegd dat de eerst komende keer dat wij elkaar zouden zien dit zonder krukken zou gebeuren" en zie hier !
"Geweldig man, kom even verder" en we verdwijnen in een spreekkamer.
Het was een kort maar opkikkend gesprek, de stomp bekeken, de prothese uitgelegd en de afspraak over het golven ter tafel gelegd.
Golven gaat gebeuren alleen gezien de beperkte tijd die hij momenteel heeft stellen we het uit. Hij was met meerdere chirurgen vaatspecialist echter zijn er twee van de drie naar elders gegaan en staat hij er in zijn eentje voor ! Knap, heel knap en hiervoor geldt respect. Zodoende kon hij geen lessen nemen om het eventueel van me te winnen.
We halen wat oude koeien uit de sloot en plots schiet het hem te binnen dat hij de foto's had laten afdrukken. Foto's die gemaakt waren na mijn binnenkomst op de ok.
Ik kon het niet voor me halen dat ze gemaakt waren, ik was al onder narcose....
Ik kreeg de foto's te zien en kippenvel...
Ik heb thuis verteld dat ze beter in de enveloppe kunnen blijven zitten.
De uitleg bij de foto's was overduidelijk, ook dat er een groot gevaar was en een herstel onmogelijk.
Ik heb afscheid genomen, hem bedankt, het balletje ligt nu bij hem ik hoop nog dit jaar.

Vandaag buiten de therapie om bij vrienden langs geweest om de voorbereiding van het Maaslandse Lichtjesfeest gestalte te laten krijgen. Zo'n feest kost eenmaal centjes en er is nogal wat materieel nodig.

Op 8 december willen we dit 1e lichtjes feest vieren met de dorpsgenoten, verlichtte bomen, grote kerstboom, koren, muziek, kerstmarkt door winkeliers, scholen en verenigingen , lampionnenoptocht en het maken van een straattekening door kinderen van de lagere scholen waar op de lijnen van de tekening waxinekaarjes komen en we straatschilderijen van licht kunnen aanschouwen.
Natuurlijk met warme chocolademelk, gluhwein en wat te versnaperen.
De burgemeester zelf zal die avond de grote kerstboom op het kerkplein plantsoen, onder begeleiding van zang en muziek, ontsteken waarna de kerstmarkt kan beginnen.
Veel werk te doen dit weekend maar Maaslanders kennende zal er veel animo voor zijn en de hoop dat we elk jaar zo'n feest gaan doen,
samen zijn samen doen en samen verder
het zou een lijfspreuk van ons allen kunnen zijn !

Morgen gaat de chef aan de bak met het voetballen, yoni gaat haar team aanmoedigen, wij zullen de ronde langs de velden en winkels maken.
Ik ga kijken naar een nieuwe fiets die het voor mij mogelijk maakt makkelijker te rijden en ik heb een modelletje gezien....
Allemaal fijn weekend

Ps. vandaag in het AD editie Den Haag het intervieuw van vorige keer afgedrukt.

Hans Jan

Trap op en trap af

2006-11-16T08:40:00.000+01:00

Ik heb zojuist Yoni uitgezwaaid, op de fiets naar Delft, gepakt en gezakt.
Het zijn alledaagse dingen waar ik veel meer naar kijk en waar ik veel meer gevoel bij beleef, ze gaat erg goed.
Gisteren was een drukke dag, om 9 uur was het verzamelen om deze dag met ondernemend Maasland en Maassluis een tweetal bedrijven te bezoeken.
Ik ben op uitnodiging meegeweest en heb voor mezelf weer progressie geboekt.
Op een vriesbedrijf op de maasvlakte konden we na de introductie en rondleiding via een trap naar het dak van dit enorme totaal geautomatiseerde vrieshuis klimmen.
Hoogte van het gebouw is 36 meter boven het maaiveld en ik ben de uitdaging aangegaan om ook deze tocht mee te maken. Zie de foto. Het is gelukt en ik ben er dan ook beretrots op dat ook dit in het geheugen van mijn bionische techniek staat.
Het uitzicht was fenomenaal, goed zicht tot ver over de terminal van ECT.
De afdaling ging nog beter dan voorheen en ik zal vandaag aan Els voorleggen een trainingskamp te starten.
Na de lunch bij Falc Risc diverse demonstraties gezien. Bedrijf dat voor opleiding zorg draagt voor de offshore veiligheid. Er werd geleerd hoe deze mensen moeten omgaan als hun helicopter in het water neerstort, kapseist en zinkt. Kom er dan maar weer uit.Ook een demonstratie branden blussen van verschillende aard was zeer indrukwekkend.
Ik was wel eerder weg gegaan daar ik om half 4 in Gouda in het looplab moest zijn.
Ik heb daar onder begeleiding van Marcel en een filmcamera nieuwe oefeningen gedaan, herhalingsoefeningen en balsport. Ik had een zware fysieke intensiteit verwacht en dat viel mee.(ik had al 72 meter traplopen in de benen)
Daarna teruggegaan naar Brielle waar ik de groep weer opzocht voor het afsluitende diner.
Een prima dag, goed gezelschap en daar waar het kon de nodige humor.
Het deed me goed ook deze mensen weer te spreken, mee te eten en van gedachten te wisselen.
Dadelijk naar de revalidatie waar een krachttraining en fysio op het prgram staat.

Hans Jan

Fietsen en snowboarden

2006-11-13T19:59:00.000+01:00

De tekst van de titel had ik 4 maanden geleden niet durven te schrijven !

Yoni heeft afgelopen donderdag haar eerste fietstocht naar haar school in Delft volbracht. Met ingetogen spanning en zenuwen is ze de uitdaging aangegaan en volbracht. Er was wel een obstakel op haar route, zou de prinselijke tweewieler samen met haar fietsamazone de brug bij Schipluiden (trambrug) kunnen berijden op een manier zoals anderen dat doen ? Ja, dat ging geweldig en je kunt je voorstellen als je 4 km tegen de brug opziet, je de brug meester maakt, hoe lekker het is om er dan met een vaart vanaf te rijden.......

Groos dat ik op haar ben, die meid heeft een doorzettingskracht en een enorme brok gezonde energie, er is een hele grote steen uit mijn buik. Yoni ik ben enorm trots op je.

Dan gaat het een beetje lijken of alles weer zijn normale gangetje gaat worden, nou, neem maar van mij aan dat dit nog niet het geval is.
Er is nog steeds kontakt met de politie en veel contact met de verzekering over afwikkeling en aanvullende vragen. Er komen veel antwoordformulieren en brieven binnen die allen hun aandacht vragen. Gelukkig heb ik assistentie gekregen, twee weten er meer dan één. Dit zal de komende maanden wel zo blijven heeft men mij verteld.

Afgelopen weekeinde begon met de tostie party en een brandende houtkachel met veel kids op bank en een spannende DVD. Joeri had een party outside en de gelpot was half leeg na zijn bezoek aan de badkamer, meneer ging ervoor.
Zaterdag werd de wekker gevoed met een signaal om de bewoners te doen wekken met een schel geluidje, ik had de vorige keer waarschijnlijk zo hard geslagen dat de radio het niet meer doet. Voetballen met de mannen bij KMD, het regende, hagelde tijdens de rit ernaar toe maar uiteindelijk alleen met veel wind het spelletje gespeeld.
Helaas 2-1 verloren maar goed spel en 1 lucky goal tegen, volgende keer pakken we Excelsior Maassluis. Yoni maakte gebruik van haar afspraakloze ochtend en bleef in bed en nam een laat ontbijtje. Joke had nog een en ander aan boodschappen te doen en 's middags zijn we even op pad geweest om wat te winkelen. Op tijd terug want de wedstrijd MVV- Stellendam is altijd een attractieve geweest en wilde ik niet met mijn voetbalmaatjes missen, een pracht 5-2 overwinning was het resultaat en een geweldige pot. 's Avonds de verjaardag van Stephan en Mike geweest en er werd al een plan geopperd voor een vakantiebestemming.
Zondagochtend een golfrondje gelopen, door weer en wind een toernooi met twee rondes achter elkaar en ik hield het vol, de baan was drassig door het vele water en ik voelde dat "Daan" perfect inspeelde op de wisselende hardheiod van de ondergrond.
Ik zal waarschijnlijk nieuwe golfstokken moeten kopen, nog langere daar ik niet goed door de knie kan zwaaien en als ik langere stokken zou hebben kan ik me een betere houding en slag aanleren volgens de Pro van de baan.
De middag is ingevuld in huiselijke sfeer en feijenoord heeft heerlijke punten gehaald, jammer voor ajax echter een koekje van eigen deeg, meestal hebben zij geluk.

Komende week ga ik leren fietsen, dat lijkt eenvoudig maar het tegendeel is waar. Hoe kom je op de fiets, wat is een foefje om "Daan" zonder teveel optevallen op de trapper te krijgen, hoe start je en hoe stop je, beenen aan de grond, 1 been aan de grond, voet in een clip, een steun, of klem....

Ik ben gelukkig zo ver dat ook hier over gedacht kan gaan worden, de nieuwe afstelling van mijn prothese (Daan, van onderdaan red.)geeft zoveel meer vertrouwen en de intensiteit is enorm groot.
Het aantal juist gemaakte stappen staat vandaag op 55.646 !

Vandaag (maandag) was een intense, van 9 tot half tien fysio, van half tien tot half elf ergotherapie, over leren zitten met rechte rug en tips voor comfortabel zitten,
van 11 tot half 1 zwemmen in de combinatietherapie. Daarna naar Den Haag voor de derde skiles. Om half twee begonnen echter de skisessie van vorige week was een eneverende ervaring, vandaag wilde ik het snowboarden beleven.
Dat ging een stuk beter dan skiën, komende week een aanpassing in mijn knie instellen en dan denk ik dat ik ver kan komen met de plank. De moeilijkheid nu is dat met het draaien naar links je dat met een onder spanning zijnde linkerbeen doe (half door je knie maar zg op slot) Mijn knie moet ik gaan instellen op een bepaalde verhoogde weerstand tijdens het boarden, werk aan de winkel. Ik wil en zal alles uit de kast halen om dit te realiseren, mijn Rheo Knee is nieuwsgierig genoeg en we gaan de uitdaging daarom ook aan. Vele leren van me en met me, ik kan iets overdragen.
Komende woensdag naar Gouda, een looplaboratorium om een vervolg op de documantaire te maken. Dit wordt een pittige sessie, veel sportelementen zullen langskomen en beide partijen zijn benieuwd hoe ver we kunnen gaan.

Yoni laat ze verbazen !

2006-11-06T22:38:00.000+01:00

Zoals ik in de vorige editie vermelde heeft Yoni een bezoek gebracht aan het ziekenhuis voor een controle, zes weken geleden was de hoop dat tijdens dit bezoek yoni met 1 kruk zou kunnen lopen, nou ze heeft de hele post versteld laten staan van wat ze kan ! Zonder krukken en een redelijk buigzame knie waar allen zeer tevreden over zijn. Ook na het bekijken van de foto's heeft de chirurg aangegeven dat de stalen pin in haar been er toch uitgehald gaat worden, geeft haar hogere sportprestaties en het been (bot) heeft het niet nodig. Ze zal na de ingreep nog wel weer even moeten revalideren maar de Prinses is er helemaal klaar voor. Als het meezit, en dat zit het meestal, dan gaat ze donderdag voor het eerst van dit trimester de rit tussen Maasland en Delft zelf fietsend met vriendinnen voltooien. Dus heren en dames automobilisten, als jullie donderdag tussen 8 en 9 uur een prinsessentour willen aanschouwen is dat mogelijk ! Toeter maar als je haar ziet !

Afgelopen zaterdag is het me gelukt om vanaf 9 uur tot half 1 snachts mijn prothese aan 1 stuk door te dragen, te lopen te slenteren en ......... te dansen. Dat Marco Borsato Arnhem had uitgezocht om dit te zien was een kwestie van regelen !
Met een koppel van 4 man en 8 dames waar ik de namen niet van hoef te noemen (!) , getooid in wat rood zou kunnen zijn naar Marco. Prachtplek op het veld en de ruimte om luid meezingend het repertoire te overhoren van Borsato.
Dat de intensiteit van die dag hoog was bleek wel uit een uitgebluste zondag....
Marco, mannen en meiden, het was top.

Vandaag diverse bezoeken, Arbo arts, Fysio met een uur zwemles en wateroefeningen, en vanmiddag 2 en een half uur ploeteren om te kunnen leren skiën. Dat zwemmen is een goede oefening voor de beenspieren. Diverse oefeningen worden voorgeschreven en ter uitvoering gebracht, gelukkig komen er ook anderen in het nieuwe bad van de revalidatie en zijn we het er over eens, dit is een geweldige aanvulling op fysieke kracht verbetering en psycholigische acceptatie, de gedachten even leeg, energie opdoen voor straks.
Na het zwemmen even snel een lopende lunch scoren en hup naar de Uithof.

Dat er invulling gegeven wordt via de revalidatie om te proberen te kunnen skiën is een voorrecht.
Er waren wel enkele drempeltjes te overbruggen, zoals, hoe krijg je de voet (zonder enkelscharnier) in een skischoen, dat weet je 10 minuten later !
Het lopen met de schoenen aan gaat goed, de Rheo Knee luisterde merkbaar na 5 stappen dat er een ander gewicht aan hem vastzit en dat hij rekening houdt met het lopen. Dat gaf vertrouwen. De skies worden afgesteld, links duidelijk losser dan rechts want de verwachting is dat rechterbeen meer belast gaat worden dan links.
Ik voel de kou van de hal in Den Haag (uithof) door de schuifdeuren, handschoenen aan en met de skies aan de hand de hal in. Stokken uit de ton en het vastklikken van de schoenen aan de skies zijn vertrouwelijk maar enigzins met een beetje angst in het gehoor liggend.
" Hans , je staat 4 maanden na het ongeluk op skies........., realiseer je dat gozer" zeg ik in mijzelf om een stuk instabiliteit weg te cijferen.

Dit moment , daar had ik zoveel over gedacht, de dag dat dit weer zou kunnen, de sport die ik zo lief heb, de herhinneringen met al die mensen waarmee ik geskiët heb, de mensen die we hebben ontmoet, de wedstriden die we deden en de off piste tour met volwassenen en kinderen en vooral de gezelligheid na de intense dag.

Altijd plezier en nu sta je voor het eerst op de latten met TWEE benen.!
Prikkend gaan mijn stokken door het krakende sneeuw en de kou wordt geweerd door mijn LBC jack en sweater en het pinguin loopje naar de transportband begint.

Ik spreek Renate, de instructrice van de revalidatie, zij geeft me tips en de beperking die er momenteel is daar ik geen sportprothese of specifieke ski prothese heb. "Ik ga ervoor met deze en laat mij jou straks mijn ervaring vertellen".
Dat viel tegen zeg, door de beperking van enkelbuiging kan ik niet genoeg krachtzetten op mijn linker ski en na veel afdalingen van de zg baby-wei, heb ik een beetje in de gaten hoe het zou werken. Na 2 en een half uur ploeteren maar voldaan weer een ervaring rijker,dat wordt knokken en werken, snowboarden staat binnenkort op het programma, dat moet zonder veel zoelaas van aanpassingen volgens Renate een plezierige oplossing zijn. Ook dat gaan we proberen, skiën leer je ook niet op 1 dag kan ik me nog herhinneren toch ?.
En dan het gevecht om mijn skischoen te ontdoen van mijn Rheo Knee, stilletjes in de kleedkamer nadat de schoen uit was pakte ik mijn bionische techniek, ik gaf hem een kus en fluisterde tegen hem, "hadden we niet verwacht hé " we gaan wat beleven wij tweeën,..... wij gaan heel wat beleven !

Tot later
Hans

Terug

2006-11-01T21:00:00.000+01:00

We zijn weer terug van een geweldig familie bezoek.
Rob en Wil hadden ons uitgenodigd dagen met hun te delen in een totaal andere omgeving als te doen gebruikelijk om een keer op adem te komen. Gewoon even de rust, even geen therapie, even op andere krachten komen.
We hebben genoten, de gastvrijheid, de warmte, het mooi weer, ontbijt, zwemmen, eten en drinken, alles op zijn tijd en zelfs wezen golfen.

De tijd vloog voorbij en tijdens de onderbreking veel, heel veel ervaringen opgedaan, voor iedereen. Prachtmomenten en ook momenten waarbij je jezelf even moet afzonderen en gaat beseffen dat de bananen, de sinaasappelen en de granaatappelen zich van hun mooie kant laten zien.

De wind door de struiken en palmen van de tuin, de zonnewarmte die merkbaar is zodra je uit de schaduw komt en het water goddelijk warm. Ik ben gaan zwemmen, dat moet dan zonder mijn onderbeen anders zou de verlichting onder water gaan branden !
Het is vreemd, de schoolslag is als een roeiboot met 1 spaan, de impact van het bommetje wordt het geluid van een klapkauwgombal, en even je zoon door het water gooien kost dubbele kracht, ook hier moet ik aan wennen en gelukkig kon dat in beschermd gebied.
Yoni heeft voortreffelijke vooruitgang geboekt, as vrijdag gaan we terug voor een ziekenhuis bezoek en we verwachten dat de doktoren verbaasd zullen staan te kijken. Zij verwachten mijn Prinses met minimaal 1 stok, hare majesteit loopt zonder !

Ik heb redelijk veel geoefend op helend terrein en de trappen maar ben ook geen ene uitdaging uit de weg gegaan, twee keer een corrigerende val op zacht terrein , alles kom je per slot van rekening een keer tegen en alle ervaring die er al is hoef je niet te leren, “weet je het nog, Maarten Ducrot, fietsen lul, daar wordt je voor betaald, ja Maarten, ik train en zal eerder prestaties leveren dan voormogelijk werd geacht.

Het krantenartikel in het AD heeft ook anderen, voor mij onbekende, positieve kracht gegeven en wil ik hen bedanken voor hun spontane reacties welke ik via het AD heb mogen ontvangen. Trots waren ook mijn fysiotherapeute (super Els) en prothesebouwer ( topper Johan) die hun vrijwillige medewerking hadden gegeven. Dit zijn mensen die hun medemens helpen op hun vakgebied om zo goed mogelijk te kunnen presteren na een medische ingreep. We vormen een goed team en als dat zo is zie je wat je ervan kunt maken. Tijdens ons verblijf bij Rob en Wil is me opgevallen hoeveel mensen er “iets mankeren “, Joeri plaatste een mooi opmerking, “het lijkt wel stokkenland pa”, toen we op een terrasje zaten. Ha ha zei ik, mooie uitspraak en je vader Joeri doet het niet onder voor de anderen ! Ook deze mensen konden “uit de voeten”.
De tijd vloog voorbij , Martien staat klaar om de koffers naar Maasland te brengen en het liefst hadden we de zon voor jullie meegenomen, echter de storm die gisteren over het land raasde was sterker dan de zonnekracht, we hebben ons best gedaan.
De kou is voelbaar, omschakelen, kachel aan, Lex het door jou ontvangen hout zal de temperatuur in ons huis veraangenamen, wat een prachtgedachte en wat zijn we er blij mee ! De warmte van de kachel zal ook de warmte van jullie betrokkenheidheid zijn, dank je wel.

Bij thuiskomst waren de poezen blij ons (lees Yoni en Joeri) weer te zien, snorrende en kopjesgevende blijheidswelkomst groeten vielen hen deel.
Een berg kranten en een berg post, postkaarten, ook brieven waarop met spoed op gereageerd moet worden.
Er wordt zo vaak gevraagd, Hans, heb je nu geen enkele klap gehad na al dat gene wat jullie is overkomen, tot vorige week zei ik nee, nu zeg ik ja. Ik moet formulieren opsturen waar ik helemaal niet op zit te wachten, ik baal dat dat er ook nog eens bijkomt.

Dat er iemand tegen de auto was aangereden, kan je het je voorstellen? Wel heeft de overtreder keurig netjes een telefoonnummer onder de ruitenwisser gedaan, een Maaslander, dat verzacht de pijn! Complimenten voor dat briefje, en dat deukje ? ……. Die komt er wel uit.

Morgen weer vrijdag, de zoveelste na het ongeluk.

Hans Jan

Artikel in Algemeen Dagblad over de revalidatie van Hans-Jan

2006-10-22T15:27:00.000+02:00

Op vrijdag 20 oktober jl. is er in de bijlage "Waterweg dichtbij" van het Algemeen Dagblad/Rotterdams Dagblad een artikel verschenen over het revalidatieproces van Hans-Jan. Hij heeft hierop tientallen reacties per SMS gekregen, maar heeft momenteel niet de beschikking over internet om te kunnen reageren.

Hij heeft me gevraagd een ieder voor zijn reactie te bedanken en aan te geven dat het nu niet mogelijk om op alles te reageren. Komende week is hij weer online, tot die tijd graag reacties via deze site.

Voor degenen die het AD niet hebben of in een andere regio wonen heb ik het bewuste artikel omgezet in een Adobe Acrobat document, die je met behulp van deze link kunt vinden.

Nieuwe koker, nieuwe kansen

2006-10-17T17:21:00.000+02:00

De vaandel is naar eer en geweten gedragen, ik heb op mijn verjaardag savonds inderdaad mee kunnen helpen met de fourangering van de visite. Ik was apetrots en we konden niet uitgesproken raken, het nieuwtje wat ik kon vertellen was dat de koker waarin mijn bovenbeen zit vervangen zou gaan worden. Tijdens het interview van het Algemeen Dagblad en de daaraan gekoppelde foto sessie gaf Johan Veerbeek van de Westland Orthopedie aan dat ik toe was aan een nieuwe koker om een beter en comfortabele draagvermogen te verkrijgen.
Gistermiddag leverde ik mijn fysieke verlengstuk in, een paar persoonlijke aanvullingen en een kleurbepaling.
Op het moment dat ik mijn "daan" (van onder"daan") afstond was ik aangewezen op mijn stokken en hinkelpatroon, de salsa klonk in de wachtruimte en ik zei "tot morgen"tegen de meiden.
Op italiaanse les was het flink aanpoten maar di petti di pollo en vele werkwoorden hebben we erbij geleerd.
Vanmorgen kon ik al om 8.30 uur mijn nieuwe loopwerktuig weer ophalen, een snelle smurfblauwe kleur, de mannen zijn 'savonds door gegaan om mij zo kort mogelijk zonder te laten zitten. Jongens dank je wel, ik voel me zeker nog prettiger met de afstelling en veranderingen, super.
Ik ben groos en ik wilde dit mijn broer Leo, die mij vanwege vakantie nog niet op twee benen gezien had verrassen met een kort bezoek. Femke gebeld of ze mee wilde spelen in het complot en ja hoor om 11 uur stond ik samen met mijn broer trots te zijn, ik liet hem zien wat ik kon en we waren zoals van Dongen broers zijn. De meiden voorzien van een korte demonstratie en de verse gevulde koeken was de kroon op het bezoek.

Terugkijkend naar de periode vlakna het ongeluk zou mij eerste buiten afspraak bij van Mierlo Bouwgroep zijn, dat kreeg een hele andere wending maar vanmiddag was ik op uitnodiging van van Mierlo Bouwgroep een kop koffie bij hen gaan drinken , we hebben gezellig, open en zeer loyaal zitten kletsen. Natuurlijk ook gelachen want gelukkig hebben we daar met zijn allen nog gevoel voor. Wim, Fred, Karel, Marc bedankt, het deed me erg goed om bij jullie op bezoek te zijn. "We gaan elkaar zien en fijn dat je er weer bent" en zo gingen we uitelkaar, "we zien elkaar" met een ferme handdruk.

De nieuwe uitvoering van mijn loopwerktuig bevalt erg goed, ik kan hem langer dragen en ik merk aan de aangepaste afstelling dat ik beter "uit de voeten " kan.

De mannen en vrouwen hebben in Parijs bijna allemaal een persoonlijk record gebroken, ik leefde mee, was benieuwd wat de tijden waren en wat ze zoal uitgevreten hadden, de uitdaging jeukt.....

Hans Jan

Hieperdepiep !

2006-10-13T07:56:00.000+02:00

Het is vandaag zover,
ik heb een doel gehaald,
het is me gelukt om mezelf een mooi verjaardagskado te geven.

Ik kan lopen zonder krukken, sterker nog, ik kan zelfs lopen met mijn handen in mijn broekzakken !

Eindelijk proeven van de mobiliteit, handen vrij om iets beet te pakken en mee te nemen, even kunnen donderjagen met Joeri, een kieteldood, even rollebollen en een beetje elkaar achterna zitten, eindelijk de stilte van de stokken, geen salsa ritme op de kaseien maar het getik van mijn hakken, ik voel me compleet, verscholen achter mijn broekspijpen zit mijn mobiliteit verstopt.
De bal blijft buiten de deur maar mijn voeten jeuken.

Allemachtig, ik voel 2 voeten, stabiliteit en ik durf.
De uitvoering mag een voldoende hebben de choreografie is nog wat onder de maat en ik mag nog niet teveel uren maken met onderstel in verband met eventuele reacties.

Ik voel me trots, ik heb me gisteren helemaal uit de naad gewerkt om vandaag dit resultaat kenbaar te maken. Het lopen van trappen en hellingen staan steevast op het program, verdorie wat valt dat tegen maar het zal hoe dan ook lukken !

Dat er een bijzondere prestatie wordt neergezet waren we het wel over eens, zelfs het Algemeen Dagblad gaat er aandacht aan besteden.
Vandaag ga ik dansen met mijn Prinses, zij walst de kamer door, swingt de trap op en neer en met haar ritmiek wat ze hopelijk van mij heeft gaat het hele schoolgebouw door, de eerste gezamenlijke pasjes zijn al gisteravond gedaan en dan gebeurt er wat met je.

Iedereen die mij en yoni tot heden geholpen, getraind en gesteund hebben op welke manier dan ook, dank, dank jullie wel want winnen doe je nooit alleen !

De vaandel die ik vandaag kan dragen, draag ik voor jullie !

Ik ga ervan genieten.

Ik wens mijn Parijs 20 km runners alle succes aanstaande zondag,
ze vertrekken vandaag…..
Hoe dan ook, ik probeer er volgend jaar bij te zijn, oké een hoge lat maar laat me maar.

Het is kort, ik weet het doet me ook wat !

Tot later

Hans Jan

Handen vrij ! Vlag en Wimpel uit de kast !

2006-10-06T20:08:00.000+02:00

De afgelopen dagen waarin de regen het verpestte om buiten te oefenen bleef het proberen beperkt tot de revalidatie en het thuisfront.
Yoni heeft vandaag met de fysio besloten voortaan zonder krukken naar school te gaan, ze wordt met de dag sterker en het vertrouwen in haar linkerbeen neemt met de dag toe. Haar fysio Ben is al met haar wezen fietsen, een kort stukje en heel voorzichtig. Het probleem bij het fietsen is het stilkomen te staan, je been uitzetten en zijwaarts steunen terwijl het andere been op het pendaal staat.
Ze straalt en ze heeft zin om alle beperkingen die ze had zo snel mogelijk in te halen.

Vanavond is er om en rond het dorp een Kennedymars, een wandelroute voor diehards, 80 km lopen, 4 grote kringen rond Maasland, ik heb waxinelichtjes en kaarsjes in de vensterbanken laten ontsteken, de start is 's avonds , de route komt door ons straatje en het is een pracht gezicht als je als wandelaar een kaarsengroet krijgt met warm licht in de sombere, regenachtige avond en nacht.
Petje af voor deze mensen en ook voor de organisatie en alle vrijwilligers, dat kan dus allemaal in dit prachtdorp ik wens jullie succes en een goede finish

Vanmiddag ben ikzelf na de fysio en training van vanmorgen naar de orthopedie gegaan, de lengte van mijn linkerbeen is ingekort en er hebben diverse aanpassingen plaats gevonden. Duidelijk is dat de koker waar mijn bovenbeen mee is ingepakt nog aangepast moet worden.

Voorlopig loop ik een stuk beter en ik vertel jullie........... ik liep stukken zonder krukken, handen vrij, als een nordic walker zonder stokken maakte ik reuzestappen en kleine stappen, mooie en foei lelijke maar ik deed het en ik ben er bere strots op.
Natuurlijk bij thuiskomst 's middags laat een korte demonstratie en we waren hier door het dolle heen. Samen met mijn Prinses zonder krukken in huis, mijn eigen koffie zetten en halen, een stoel aanschuiven, de houtkachel aansteken, er gaat weer een wereld voor me open, wat een zaligheid.
Het is dat ik me moet houden aan een maximum aantal uren ivm wennen en reacties want als het aan mij lag zou ik vanavond bij Kobus Kuch gezeten hebben met een mooi glas rose en wel te verstaan dat de auto een flink stuk verder geparkeerd zou zijn.
Voor hen die vandaag 6-10 en morgen 7-10 hun verjaardag vieren is het feest, ik heb even ook het mijne, zullen we elkaar feliciteren ? Van harte.

Het ziet er naar uit dat ik op mijn verjaardag kan lopen zonder stokken, samen met Yoni gaan wij met heel veel mensen stilstaan bij het bereikte resultaat. Ik wacht op Leo en Dick, zij moeten erbij zijn echter op dit moment cruisend nabij Mexico, krijgt dus vervolg.

Dit weekend ullen de trainingsuren in lopen opgevoerd worden, binnenkort zal een loopband geen misverstane accesoire zijn in de hal.

Ik heb een goed gevoel over mijn revalidatie,
de korte tijd ,
het bereikte resultaat tot heden
en de te realiseren doelen maken mij een sterk mens.

Allemaal een goed weekend, ik ga Yoni naar de school disco brengen, een heerlijke tijd, een auto vol giechelende en opgetutte meiden met allerlei luchtjes van het kruitvat tot tresor....
Niks is er mooier dan pa te mogen zijn met zo'n schare om je heen.

Volgende week weer tostie's,
aanmelden tot donderdag,
uitreiking vrijdag.

Hans Jan

voetje voor voetje

2006-10-01T20:15:00.000+02:00

Het zou een mooi verjaardags kado zijn voor mijn moeder die vandaag 90 jaar zou zijn geworden. Lopend bij haar op de koffie met taart komen, wat zou ze trots op de kleinste zijn geweest. Inderdaad het lopen gaat een paar uur per dag, dat wil zeggen, ik draag sjaakie, Daan, Lief, ynwa, Mario of 4e een tweetal uur per dag. In die twee uur leer ik stappen te maken die als juist in de microprocessor opgeslagen wordt. Alleen goede stappen worden beoordeeld, een goede stap is een hielplaatsing een afrol naar de middenvoet en een afzet met de tenen. Alleen met deze looptechniek kan dit bionische wonder mij helpen. Ik heb wel last dat de lengte te lang is. Ik moet ietwat geforceerd lopen maar dat zal het straks alleen maar makkelijker maken.
afgelopen woensdag waren 92 stappen in 3 uur tijd een bevestiging van hard werken.
donderdag 336 stappen en vrijdag bij de fysio staat de teller op 1341. Veel te veel maar goed het "loopt"zal ik maar zeggen.
Hoe meer ik loop hoe meer of hoe groter de databank van bionic wordt, het moet mij leren kennen en ik ga van het houden.
telkens maak ik kontakt tussen hard en software, direct kan ik uitlezen of de oefeningen goed genoeg zijn voor een mutatie.
Gisteren ben ik op het voetbalveld geweest, vandaag met de auto bij de golf wezen kijken bij mijn maatjes en op Maasland de route van huis naar de tennisvereniging lopend gemaakt en terug en het gaat beter. Het aantal stappen staat op 1902 een mooi resultaat alleen de stappen worden met twee krukken gemaakt, komende week ga ik proberen te lopen met 1 kruk en trappen op en af en hellingen op en af, het aantal fysiouren wordt opgeschroefd, hoop werk te doen, klaarstomen voor wat straks allemaal gaat gebeuren.
Ik voel ook pijn, de druk van het gewicht op het linkerbeen in de stabilisatiekoker voelt soms snijdend aan, ik moet ook heel secuur instappen anders torderen mijn spieren en belast ik ze teveel en dat voelt aan als "prikkeldraad" je kent dat wel, iemand zijn arm pakken met twee handen en dan tegendraads draaien.

Ik wil nog steeds de uitdaging aan om een stuk zonder krukken te lopen op mijn verjaardag en dat ik mijn visite zelf kan bedienen of behulpzaam te zijn. Wordt bikkelen.

Ik zal niet altijd een pad kiezen dat voor me ligt, daar is dan al iemand eerder geweest .....

Mam, proost op allemaal

Hans Jan

overleg afstelling (foto)

2006-09-28T08:01:00.000+02:00

Ik heb gelopen !

2006-09-27T21:19:00.000+02:00

Het is vroeg in de morgen, vannacht niet al te best geslapen, de regendruppels geteld en uiteindelijk de spannende gedachtegang van me af kunnen zetten.
Ik ben op weg nar Delft, yoni en lisa zijn mijn passagiers, Joke brengt Joeri naar school.
De mist die over de weilanden een deken legt laat de molens in een aureool van watermoleculen zien, "succes Hans"voel ik.
Ik ben gewoon zenuwachtig en nieuwsgierig tegelijk. Zal alles er zijn, is Cristie er, zal ie het doen ?

De Prinses en haar gevolg afgezet bij school en de korte vervolgrit naar de Orthopedie wordt ingezet. We zijn er op tijd, Joke heeft nadat ze Joeri heeft afgezet ook de auto richting de orthopedie gereden.

Voor heel de wereld, behalve voor diegene die jarig zijn vandaag, is het een gewone dag, voor mij een enorme vlag die uithangt, vandaag kan ik beginnen met lopen, gewoon wat iedereen alledaags doet kan ik ook, niet zo snel of wendbaar als maar toch.
We wachten met koffie in de wachtkamer, heb Cristie gezien en op en afstandje zie ik mijn prothese staan, ik wordt stil en terwijl er verderop de radio wat harder gezet wordt grijpt emotie door me heen, op de radio, goed hoorbaar in alle ruimten "this is the moment "van Rene Froger live...... daar zit je dan, even injezelf en dan zo'n nummer. Het zal me altijd bijblijven, niet dit moment maar iedereen heeft met muziek, een bepaald nummer een binding, ook ik met this is the moment alleen nu met twee kanten.
Vrienden en familie zijn vandaag vertrokken naar Dubai en de VS, vanaf schiphol de leukste smsjes gekregen, ook van zovelen anderen al bij het ochtendgloren, dank jullie wel !

Ik ga de oefenruimte binnen en na een korte uitleg pas ik de prothese voor het eerst, de hoogte wordt afgesteld, de haaksheid krijgt een beoordeling en de iedeale lijn wordt uitgemeten.
Na wat kleine aanpasingen blijkt dat de prothese iets te lang is, zo'n 12 mm, dat lossen we later op, nu een eenvoudig inlegzooltje in mijn rechterschoen en we gaan beginnen.
de prothese wordt op een spanningsloze en uitstaande computer getest, ik moet leren stappen in deze situatie om bij calamiteiten, stroom uitval, storing ed toch te kunnen bewegen.
Ik heb het redelijk snel onder de knie en er zit een logica in.
"Ok, zei cristie, let's go", de iPac wordt uit de beschermhoes gehaald en het basis pakket wordt geinstalleerd, de software zal kunstmatige intelligentie teweegbrengen, elke stap die ik doe wordt geregistreerd, elke stop, rem, bocht, bukken, buigen en klimmen wordt gemuteerd.
Middels de iPac kunnen we elementen manipuleren, knieknikken, energieinname en afzetting, zwaaibeweging noem het maar op.
Ik ga vanavond wel even pielen met de iPac.
Eerst loop ik in de brug met gelijke liggers, ik loop met mijn ogen, tenminste ik kijk naar de grond waar ik mijn voeten neerzet, na een aantal rondes durf ik in de spiegel te kijken en niet zo zeer op mijn voeten. Het is vreemd, het is goed, eindelijk op twee benen, 11 weken na het ongeval sta ik oefenen met mijn prothese. Eigenlijk moet ik een leuke bijnaam geven aan dit ding, enige suggesties zijn welkom en wordt zeker een fles rose in het vooruitzicht gesteld. Boter bij de vis.
aanpassingen, kleine en grote, afstellingen, draaiingen, veerkracht, termen en kreten die het ene oor ingaan en het andere oor uit, Cristie spreekt vloeiend engels gelukkig maar alleen heb ik geen orthopedische achtergrond, laat staan een vertaalsleutel.
Els (mijn fysiomaatje) heeft haar vrije dag opgeofferd om met mij deze dag door te brengen, zij begrijpt waar we straks opmoeten oefenen, mijn stappen (met krukken) in de gang zijn niet gelijk, ik wil teveel en te snel, even de rem erop van Dongen en terug naar af ! Ja Joost ik zal het doen.
Cristie kwam me vertellen dat ze zeer tevreden was met het resultaat van vandaag, "voor iemand die nog nooit met een prothese (like this) heeft gelopen doet ie het aardig".
Ik vertelde van het leuke cadeaux wat Joeri me gaf toen hij uit Spanje kwam, een runners horloge, you will have to work hard on it Hans , but it is possible met een spaans accentje.
We zullen zien meid dacht ik.
Het is vroeg in de middag, we maken diverse afspraken en ik vervolg mijn weg naar huis. Joke haalt Joeri op, die moest naar de tandarts en ik steef op het dorp af.
groot nieuws ge smst, en een paar dierbare onderweg gebeld. Ik belde mijn maatje reinier en zei dat ik onderweg was, "ik zie je zo, kom ik even langs," zit dat mannetje samen met strid reeds in huis met een champagne toast, grote dag, bijzondere dag en blij dat het goed verlopen is.
Bedevaartsoort Maasland zou in de programma's opgenomen kunnen worden, ik ga ervoor, ik heb een instrument wat met mij samen een hele mooie toekomst gaat beleven, natuurlijk, samen lachen, rollen, grollen vechten, bidden en janken maar vooral, ik wil genieten en alle kleine stapjes en alle kleine beetjes hebben een toegevoegde waarde.
Ik hou me aan het schema, ik zal (nog) niet gaan voetballen, dat beloof ik maar dat het gebeurd staat vast.

Morgen is het programma door Els al helemaal aangepast, wat een medewerking, geen verloren dagen daar houden we niet van.

Ik heb gelopen, voor het eerst met het gevoel dat ik hier ver mee kan komen, eindelijk kan ik dit ultieme stukje techniek gaan leren kennen, vele vraagtekens vallen weg, andere zullen komen ze zullen er altijd wel zijn.

Mijn ervaring van vandaag was bijzonder, een grote vlag, als ik zonder krukken kan hangen we de wimpel erbij !

tot later

Ps dit was een jubileum uitgave, nr 50,
Hans Jan

Spannende week

2006-09-24T10:35:00.000+02:00

Afgelopen dagen heeft Yoni steeds meer gelopen, steeds meer en steeds vaker zonder krukken.
Het voelt met de dag beter naarmate zij de progressie maakt, natuurlijk is ze zelf trots op wat ze al bereikt heeft.
Alle dagen gaan Yoni en Lisa met een glimlach naar school maar staan ze ook wel weer te poppelen om naar huis te komen. De meiden maken lange dagen die zij zelf niet als dusdanig ervaren.
Zelfs bij het vak economie waar taart of cakebakken een ondereel is van de reglementen van de leraar zijn Yoni en Lisa zeer gemotiveerd, een grote cake en voor elke leerling een muffin. Als dat geen voldoende wordt dan weet ik het niet meer !

Afgelopen vrijdag hebben een van de laatste metingen cq aanpassingen plaatsgevonden, de koker die om mijn bovenbeen komt moet gezien worden als confectie, op maat en goed. Johan Veerbeek (van de westlandorthopedie) die mij, samen met Joost en Ivo, begeleiden nemen alle tijd en niets is te veel. Het doet goed als mensen zo met je omgaan. Je vraagt je wel eens af, hoe goed je moet luisteren naar patienten die iets hebben terwijl je dat zelf nooit hebt meegemaakt. Een voorbeeld, de prothesekokerbouwer verteld mij wat goed moet zijn, hoe het moet zitten, terwijl hijzelf nog nooit zo'n koker gedragen heeft. (neem maar een mannelijke gynaecoloog, ook zoiets.)

Vandaag naar Boxtel waar Lia een party geeft voor haar 60ste verjaardag, heel de familie zal er zijn en dat is fantastisch publiek !

Spannende week,
woensdag gaat het gebeuren,
woensdag zie ik mijn spaanse salsa juf, Cirstie,
zij komt over vanuit Spanje naar Delft om mij om 9 uur op te pimpen met mijn prothese.

Het zal de hele dag in beslag nemen maar met zo'n mooie dame heb je alle tijd !
Ik had het al eens eerder geschreven, kwaliteit boven tijd en dat voelt mijn team van begeleiders en therapeuten goed aan.
Ik ben erg nieuwsgierig over wat er allemaal gaat gebeuren, hoe het zal zitten, hoe het zou zijn om weer te staan en hoe het zal zijn weer te lopen , lopen gaat wel, maar nu lopen met een knie, een been dat buigt en een been wat zou moeten doen wat ik denk wat het zou moeten doen. Bionische elementen, ik weet nog wel de film van "de man van 6 miljoen", dat bionische mens, toen was het toekomst, nu heb ik zelf met een onderdeel te maken.
Ik probeer me voortestellen om gewoon op de straat of waar dan ook te lopen zonder twee krukken, je handen vrij hebben, om anderen vast te houden, een kop koffie kunnen aanbieden en halen, en de afwas weer terug te brengen ....
De tuin moet gedaan worden, lampen opgehangen en vervangen, allemaal klusjes die je makkelijker op twee benen doet.
Elke dag van afgelopen week dacht ik, hier ben ik voor het laatst met krukken, de volgende week zien ze me weer compleet, ik zal het laten zien, ik heb er een nieuwe uitdaging bij gekregen, een uitdaging om een afspraak in te willigen.
Ik zal zodra ik behoorlijk op mijn benen sta chirurg Knippenberg een bezoek brengen, dat hadden we afgesproken en als we elkaar ontmoeten staat de golfpartij op de agenda.
Hoe is het mogelijk, binnen 3 maanden na het ongeluk kunnen we mobiel zijn, wat zijn 3 maanden, als je een kruisband scheurt zijn voetballers 7 tot 8 maanden onderweg om weer terug te komen.
Het is niet gezegd dat alles vlot en soepel zal gaan, accepteren en anticiperen zullen de slogens zijn de komende weken ik bereid me daar ook op voor.
Ik heb er zin in, ik heb de kracht en de motivatie om ook dit tot een prachtig resultaat te brengen.

Tot woensdag

Hans Jan

Krukken te koop ?

2006-09-19T11:39:00.000+02:00

Yoni heeft geweldige vooruitgang geboekt, de uitslag van het ziekenhuis heeft haar en ons goed gedaan.
Afgelopen zaterdag, haar korfbaldag, werd ze door Marjoes opgehaald met de rolstoel, hobbelend over de stoeptegels en klepperende krukken langs haar zij. De krukken neemt ze mee om op het sportveld zich makkelijker uit de voeten te kunnen doen.
Haar team speelt thuis en Yoni leeft met haar teamgenootjes mee. Natuurlijk zou ze het allerliefst mee willen spelen echter dat is wel voorbarig in dit stadium.
Terwijl het zonnetje het complex beschijnt en de schaduwcontouren kleiner worden spelen de mannen en meiden een flinke pot.
Na afloop van de partij komt "menthal coach" Frans naar Yoni. Gisteren was hij bij haar op bezoek om de uitslag van het ziekenhuis zelf aan te horen en hij straalde bij het horen van de uitslag.
"Kom op Yoni, we gaan lopen, zonder stokken, ik hou je in de gaten" riep hij op een afstandje.
"Ja dag"zei mijn Prinses, "nee echt we gaan het gewoon proberen, zet jij maar je eerste stappen op het door jou favoriete terrein" .
Yoni staat op en een beetje ondersteunt maar na 5 stappen durft ze het, ze loopt enkele stappen zelfstandig zonder stokken !

Dit kunstje werd natuurlijk bij thuiskomst nog even gedemonstreerd en een staande ovatie was het gevolg.
Yes, ze durft, wat zal de fysio opkijken als deze maandag komt.

Zaterdagavond een onverwachtte uitnodiging van Jos om daar te komen eten met Yoni en Joeri. Joke is met de meiden naar een tennistoernooi van de tennisschool en Jos vond wel dat dit een mooie cullinaire samenkomst kon zijn.
Sterre was de ster aan tafel en na de kalkoenkerrie rijst en lekkere appeltaart met ijs waar ik zo gek op ben als nagerecht. Na het eten maken Yoni en Marijn zich op voor de volgende feesten en gaan de overige tafelgenoten nog een borreltje op het terras van de Commandeur doen.

Zondagmorgen ben ik even in het clubhuis van de Golfbaan te vinden om bij te kletsen en de laatste Delftse nieuwtjes aan te horen. Daarna nog even bij de tenniskampioenschappen op Schipluiden wezen kijken en ja daar kom je ook de halve wereld tegen.

's Middags zou ik eigenlijk nog naar Schipluiden willen echter huiswerk van Joeri, de cake die in de oven staat en de voorbereidingen van het avondeten gaf niet de gewenste combinatie, zeker niet toen ik op teletekst de 2-1 achterstand van Feijenoord las.

De vader van Joke knapt ietwat, stukje voor stukje op. De operatie is een knappe ingreep geweest en het wil allemaal niet zo zoals je het zou willen. Ondanks dit is Tinie een kanjer met het steunen van Chris die hem goed in de gaten houdt. Ook voor jullie hoop ik dat de vakanties weer geboekt kunnen gaan worden. Succes Chris en zoals de dokter zei "je hebt voor hetere vuren gestaan".

Gisteren was Joke jarig, ze wilde er geen ruchtbaarheid aangeven. Joeri verraste haar met een heus ontbijt om 6.45 uur met gebakken ei en lekker belegde boterhammen en thee en ik rook de geur wat hongerig maakte.
's Middags komt Ben de fysio langs en yoni kon niet wachten met het grote nieuws, gecorrigeerd en op aanwijzingen van Ben worden de stappen met en zonder krukken onder begeleiding gedaan. Ook hij is merkbaar trots.

In de avond , terwijl ik naar de wiskunde begeleiding op het VWO van Joeri ben, komen Marleen, Janneke en Ellen toch even de gemaakte afspraak doorbreken en komen zij bij Joke op de koffie/thee.

Vandaag begonnen met het inventariseren van de verzorging van mijn bovenbeen als het eenmaal voorzien wordt van de prothese. Terwijl ik informatie aan het opvragen ben wordt ik gebeld door de stoffeerder van een gezamelijk werk in Amsterdam. Hij had een vraagje en ik kon hem antwoorden, ik vertlede hem ook dat hij, indien hij andere vragen had, dit kon opnemen met de uitvoering ivm mijn revalidatie, "wat is je overkomen dan" vraagt Jan en ik vertel mijn relaas.
Wat blijkt, deze goede man die ik 4 maanden geleden in een bouwvergadering ontmoet had heeft dus ook een prothese bijna identiek als ik en we raken in gesprek.
Ik stelde hem vragen over hoe het allemaal gaat na het krijgen van de prothese en hij heeft het me allemaal in zijn woorden in zijn beleving aan me doorgegeven.
We spreken af dat bij de opening van het project hij me belt om elkaar te ontmoeten, op 4 benen wel te verstaan.
Ook voor hem geen vuiltje aan de lucht, prima vent.

De Prinses zal wel op tijd thuis zijn vandaag,............................Prinsjesdag

Hans Jan

Yes, geweldig nieuws vandaag

2006-09-15T19:04:00.000+02:00

Het was vandaag de dag voor Yoni, vanmorgen vroeg moest zij zich melden voor controle in het ziekenhuis. De uitslag zou bekend gemaakt worden van de MRI scan en de röntgen foto's.
Hartstikke spannend,
hoe zou het met haar knie zijn,
haar breuken en de kruisbanden.
Ze was zelf gespannen, eerst in de rij voor de röntgenopname, daarna naar de traumapoli om de uitslag aan te horen.
De arts komt binnen en geeft geweldig nieuws, "ik ben zeer tevreden Yoni, ik heb een goed gevoel dat het goed gaat komen !". Yes, dit hadden we gehoopt te horen en het is geen droom, we nemen de plekjes op haar been waar weinig of geen gevoel in zit even voor lief, het gips mag eraf en over 6 weken zou de arts haar graag terug zien, in principe met 1 kruk maar als het kan zonder. !
Wat viel er een angst van me af, wat er in het hoofd rondging was alles om haar weer normaal te kunnen laten functioneren, zij is vele malen belangrijker dat ikzelf en ik ben dolgelukkig dat zij het op die manier gaat realiseren. Veel revalidatie, ok, maar zij gaat er zeker komen, meid wat is dit goed nieuws en wat ben ik blij voor je.
Zonder gips verlaat Yoni het ziekenhuis en ik sluit me aan bij de fysio.
Ik ga lopen, buiten en dit keer niet op de stenen of het aangelgde tuinpad, nee we doen de cross country, dwars over de rijplaten, kiezel, zand en puinblokken banen wij (els en ik) een weg naar de achterzijde van het pand, een stevige tippel maar het was zalig "bouwgrond"onder de voeten te voelen en het gruis op te doen spatten in stof, een Paris Dakar spoor maakte ik in de tuin. Af en toe moet Els de luchtpomp mobiliseren en wordt ik snel door de anib (algemene bond invalde begeleider) weer op koers gezet.
De tijd van de prothese gaat naderen, afgelopen donderdag een proefmeting of passing gedaan van mijn bovenbeenkoker, hier en daar nog wat kleine correcties nodig en maken die hap zeiden we.
Joeri heeft zijn ritme van school gevonden alleen nu nog de taak om bij vertrek van huis alles te controleren of hij het wel bijzich heeft, zoals sleutels, brood en briefjes voor de ouderavond, geeft niks gozer ook dat hoort bij de middelbare school en weg is ie.
Vanmiddag ben ik even naar Bovero geweest, even bijkletsen en een vrijdagmiddagdrankje en hapje nuttigen, ik heb heimwee naar mijn kantoor en de sfeer, nog een paar weken jongens dan kom ik jullie helpen.
Vanavond is Yoni met vriendinnen naar de film en uit eten want zo'n dag als vandaag is er zelden en elk feestje moet je vieren.
Joke heeft besloten haar verjaardag maandag niet te vieren, we vieren mijn verjaardag op de 13e oktober of de 14e, (bijgeloof) en ik probeer vanaf die datum te zelf lopen. Nu maar duimen dat er geen tegenslagen komen in levering, afstelling etc. Alles zit mee, ik voel me als een beer zo sterk, ik heb er enorm veel zin in en behoefte aan het revalideren met 2 benen, wat zal mijn rechterbeen gelukkig zijn om weer normaal belast te worden en wat zal de baas trots zijn wanneer hij zingend weer door het straatje loopt.

Voor nu een fijn weekend, geniet, ik ga het ook doen.

Hans jan

weekend en de "van Dongendag 2006"

2006-09-11T16:40:00.000+02:00

Na het inmeten van afgelopen donderdag en de “making off” movie kan ik zeggen dat inderdaad het nieuwe proces is ingegaan. Maatvoeringen van mijn bovenbeen, de gradenhoek hoe mijn bovenbeen ten opzichtte van mijn heup staat zodat ik met mijn bekken een horizontale lijn blijf houden om slijtage of overbelasting te kunnen voorkomen. Het is een intensieve gebeurtenis, ruim anderhalf uur zijn we bezig en ik heb er een heel goed gevoel over. Johan stuurt, Joost meet en ivo checkt en Els (mijn Els) registreert de camera.

Ik haalde Yoni van school op, tenminste , zij kwam al met Lisa richting de revalidatie lopen en halverwege pikte ik hen op.

Eenmaal thuisgekomen ben ik me gaan omkleden om even gedag te zeggen op de jaarlijkse Golfdag op Kralingen van “het Vierspan”. Ik besluit voor het eten richting huis te gaan, dat leek me beter op dat moment.

’s Avonds met Joeri zijn huiswerk doorgenomen, hij heeft een hele berg en het is ook niet een 1,2, 3tje als je agenda al na 1 week vol staat met huiswerk.
Hij doet het goed, gaat gemotiveerd en komt (vaak) lachend thuis.
De eerste week met pleindienst zit er voor hem op, daar is hij dus gelijk vanaf en dat is ook wel lekker.

Vrijdag

De fysio was aan de beurt en de administratie, registratie van de afgelopen week, en ’s middags breng ik met Yoni en Joeri de DVD recorder naar Rotterdam ter reparatie.
Natuurlijk kopen we ook wat leuks want we gaan per slot van rekening niet elke dag naar Rotterdam. Joke werkt en de vrijdagmiddag tosti’s vlogen het ijzer uit.
’s Avonds had Joke de avonddienst en ik heb de verjaardag van Yvonne gevierd, het was erg gezellig met een prachtkoppel, Joke kwam rond middernacht en uiteindelijk blijkt weer, gezelligheid maakt laat.

Zaterdag,

Er worden boodschappen gehaald en Joeri vult zijn sporttas voor de wedstrijd, Yoni gaat met haar team mee kijken in een uit wedstrijd en de meiden komen haar ophalen.
Joeri moet in Delft spelen tegen Concordia, voor mij nog redelijk bekend terrein, de Brasserskade. Aangekomen blijkt dat Concordia een veld heeft overgenomen van buurman DHL en Joeri moet deze dag op het voormalig DHL veld spelen, kippenvel, ik realiseer dat ik hier mijn eerste voetbalwedstrijden op gespeeld heb en nu komt Joeri het gras en bal met zijn voeten bespelen, leuk en nog completer dat Martin, Rob, Joop en Henk mijn broers hier ook gespeeld hebben. Het veld waarop Joeri speelt heeft banken en we kunnen genieten van een leuke pot met voorzieningen. DHL, Delft, ja je raad het al, ik kom een hoop bekenden tegen, familie Kanij, de Groot, en Bakker. Van Pa Kanij krijg ik het DHL Jubileum boek en ik kijk op de stille momenten van de voetbalpot in het boek, ik zoek de plaatjes en de namen van mijn hogere nazaten (of heet het dan voorzaten). Wel veel bekenden op de plaatjes gezien.
Na de pot staat de verjaardag van Manon centraal, Joke gaat met haar vriendinnen naar de film, een hapje eten en borrelen, ik bleef bij Manon en natuurlijk bleef het hele terras.
Ik heb het met Yoni en Joeri niet te laat gemaakt want zondag staat in het teken van de “van Dongendag” en die start om 11.00 uur in Brabant.

Zondag , van Dongendag 2006-09-11

“Het beste is via Kaatsheuvel en langs de Efteling te rijden” was het advies want er was een Kennedy mars (80km wandelen) in Brabant. Gaat half Nederland deze dag kijken hoe de van Dongens een poging wagen om in het dorp De Moer te komen !
Wel, alle Efteling bezoekers ten spijt, wij waren er bijna allemaal en op tijd, ik hoop voor de Efteling bezoekers dat zij nog in een attractie konden komen, wat een drukte!

De van Dongens groeperen zich in ’t Moaske, een locale kroeg, zalencentrum waar een traditioneel Brabantse koffietafel klaarstond. Natuurlijk allemaal even bijkletsen want het was een week geleden op de verjaardag van Martin dat wij elkaar voor het laatst zagen. Wat erg bijzonder was dat Peter en Linda samen met Marja en Stan uit Engeland deze dag completeerden.
We zijn een hecht cluppie, zelfs de kleinkinderen van mijn broers kunnen het onderling gewoon goed vinden, wat een prachtmannetjes en dan te bedenken dat er volgend jaar er meer bij zullen zijn, nou ze zijn van harte welkom.
Na de koffietafel naar de boerderij en kaasmakerij, een prima uitleg wat kaas is , hoe het gemaakt wordt en wat het kost om koeien te houden, hardwerkende mensen met passie voor hun vee en product. De kinderen konden hun lol niet op, in de stallen, koeien, kalveren van enkele dagen oud zijn altijd een publiekstrekker, de schuur van de boer is ook leuk, hooi, tractoren en honderden mussen. Vele plaatjes werden er geschoten. Na afloop van de rondleiding werd er door de chauffeur van de bus een groepsfoto gemaakt en dat ging niet eenvoudig, Joeri en ome Rob waren al de hele dag aan het donderjagen en Joeri besluit ome Robbie een zacht duwtje te geven, die ligt in een fractie van een seconde 2 meter lager in een maisveld en tijdens zijn jump nam hij Joeri mee, als dus de foto getoond wordt zonder deze twee weten jullie de reden.

De bus brengt ons naar Heusden waar het zonnetje vele anderen ook heeft gelokt, een rondwandeling, voor mij op krukken en Yoni met de rolstoel was het een marathon maar we hebben het volbracht. Leuke vesting, mooie bootjes, leuke terrasjes, kortom, snel goed.

Na het inleveren van de puzzeltocht terug naar De Moer alwaar een vorstelijk biertje werd gedronken (24%) , let wel, door mijn neven !
Natuurlijk werd er nog gevoetbald, dit keer tegen de kerk aldaar en waar de heilige Bernadictus als keeper fungeerde. De glas in lood ramen bleven in tact en ook hier schadevrije aftocht naar het avondeten. Het smaakte heerlijk en een compliment voor de organiserende partij van Maarten en Margarita.

De prijsuitreiking gaf aan dat iedereen winnaar was en dat de nieuwe van Dongentrofee op de schouw in kaatsheuvel mag pronken. De bokaal in nagedachtenis van Opa Leen en Oma Lien van Dongen heeft een extra dimensie, Joop zal zeker op deze begeerde bokaal niet meer ontbreken, juist hij was het die de eerste van Dongendag organiseerde tot een traditioneel gebeuren.

Ook wij als gezin werden niet ongemoeid gelaten, een beker viel ons ten deel, de Hans Jan Kanjerprijs 2006, dank je wel Rob en familie, ook hier de kracht, warmte en motivatie tot het slagen van revalidatie. Volgend jaar gaan Jeroen en Carolien de dag organiseren, ik vertelde hen het wel leuk te vinden om bv naar staphorst, hindelopen, of het liefst naar lo(o)pik te gaan

Het is vandaag 23 jaar geleden dat mijn vader overleed,
Een datum die bij je blijft.
voor heel de wereld is sinds 2001 9-11 een geschiedenis datum geworden,
voor mij bestond het al in 1983.

Als pap dit kan lezen (en mam en Joop natuurlijk)

We hebben genoten gisteren, we zijn trots dat we zo’n hecht koppeltje zijn en een ieder in wederzijds respect waarderen. Dank jullie wel.
Jullie zullen het vast gezien hebben, de hemel was open, proost en dikke kus !

Hans Jan

snelle tijden en inmeten !

2006-09-07T14:53:00.000+02:00

Het is woensdag 5 uur 45. Een tijd die niet regulier in mijn dagelijkse patroon past. Vandaag staat het bezoek aan de wereldkampioenschappen op het programma. Op uitnodiging van Westland orthopedie in de naam van Johan is deze dag te danken.
We spraken af om 7 uur in Delft te verzamelen waarna we met een koppel van 12 personen richting Assen zouden gaan. Assen . TT. Motor walhalla , de nacht van Assen en niet alleen van de laatste jaren maar zeker ook uit de begintijd van motorrijden. De eerste keer naar Assen was 1979, met vrienden en vriendinnen gingen we voor het eerst naar de races, de allereerste keer noodgedwongen met een Honda civic, de auto van Tino’s moeder, de jaren daarna alleen op de motor naar Assen waar het slapen in het winkelcentrum voor ons geen probleem was.
Nu op weg naar Assen met een team van therapeuten, instrumentmakers en medewerkers van Westland Orthopedie, dat had je natuurlijk nooit verwacht.
We vertrekken en Els (je weet wel , mijn fysiomaatje) en Gerben (prothesemaker) maken de bezetting in mijn auto rond.
Na een koffie tussenstop een groepage van allen.
In lijn vervolgen we de weg naar Assen, we worden verwelkomt door de firma Ossur, de prothese leverancier van mijn knie en voet.
Na een korte inleiding gaan we mee met de gids over het sportcomplex, we mogen een kijkje nemen in het spelers home, een verzamelplaats van materiaal en deelnemers.
De organisatie voor de deelnemers is geweldig, iedereen heeft een plaats en voor iedereen staan hun hulpiddelen in de buurt gebracht van het uitte voeren onderdeel.
Race rolstoelen, voor dwarslesie deelnemers, stoelen voor speer- en discuswerpen, en wat dacht je van het onderdeel verspringen voor blinden, 100 meter sprint voor blinden , slechtzienden enfin je noemt het maar op.
Sporters in hart en nieren en die niets uit de weg gaan om met hun handicap alles op sportief gebied eruit te halen wat erin zit, ik zag 100 meter sprint voor blinden in een tijd van 14,40, onder stembegeleiding van een begeleider die net zo hard mee moet sprinten als de deelnemer. Hier straalt het volste vertouwen (lees letterlijk, het blinde vertouwen) in je begeleider. Ik neem mijn petje af voor deze topsporters. Jaren trainen om te knallen en je herinnering is het geluid, probeer maar eens geluid te herinneren in plaats van beelden, want een blinde kan helaas niet anders. Ongelooflijk.
Ik kom een Duitser tegen , hij staat bij een van de vele prothese fabrikanten om paradepaardjes te tonen. Een levende showroom met diverse mensen met diverse prothesen, mensen, we weten half niet wat er allemaal gemaakt wordt om de mobiliteit van anderen te optimaliseren. Ik ben versteld, ik zie ze springen, dansen, sporten, oja ook nog lopen en trap klimmen en dan blijkt dus dat deze kerel “mijn setje”draagt. De Rheo Knee met de de flex voet, ik vertel hem dat ik vanaf donderdag het traject inga van inmeten en prothese voorbereiding, hij feliciteerde me, hij is verbaasd dat ik zo snel aan revalideren ben en aan de bak mag. Hij is zeer tevreden over de prothese en ik zie hem stralen, kijk maar wat ik kan, helemaal top dacht ik en ik vroeg hem of hij ook kon skiën met dat ding, “haha natuurlijk, kijk dat doe het zo” man ik kon je wel een zoen geven.
Hij was geen marathon loper, dan heb je eigenlijk een ander onderstel nodig. Oké dacht ik, daar moet ik maar eens over na gaan denken.
We krijgen een lunch en daarna gaan we richting de spelen, de afstanden naar de baan is kort en er zijn prima tribunes, Els en ik besluiten om naar de finish lijn te gaan, de middag staat in het teken van de 100 meter dames, heren , discus werpen, speer gooien en verspringen. We hebben een prima stek en ik verbaas me elk onderdeel en bij elke deelnemer hoeveel passie en overtuiging in hun handelen zit, respect en een enorme opkikker dwingt het af.
Het hoogte punt van alle atletiek kampioenschappen is het koningsnummer 100 meter sprint, 100 meter sprint met deelnemers die een onderbeen of bovenbeen amputatie hebben, beresterke mannen, afgetraind en de adrenaline voel je op de sintelbaan.
2 keer een valse start, zo gebeten zijn de mannen, de concurrentie is hoog, startschot…. 8 atleten sprinten naar de lijn, naar de klok, naar de jury en hun trainers, pats…. De tijd stopt 10,34 seconden ! Australie, een ovatie, wat een snelheid en wat blijkt, hij loopt met twee (!) prothese’s !!! ongelooflijk en ik klap het eelt van mijn handen.

Het doet ook goed dat er heel veel publiek op de deze kampioenschappen afkomt, kinderen die bij alle deelnemers handtekeningen op hun Tshirt zetten, felicitaties en een enorme vreugde van sporters, landen die met elkaar overhoop liggen komen hier onder sportieve omstandigheden bij elkaar, zullen we hen maar hun landen laten regeren.

Ik schreef vandaag uit het revalidatiecentrum, de tijd tussen Yoni en Lisa wegbrengen naar school gaf voldoende tijd om dit te schrijven.

Zo dadelijk ga ik conditietraining doen en vanaf 12.30 gaan we beginnen,
Ja het gaat beginnen, het inmeten van mijn bovenbeen steun (zg inliner) , vandaag een dag met een grote vlag op mijn tijdschema, het proces van lopen gaat beginnen, het proces van vrijlopen zonder stokken, traplopen, fietsen, sporten, het komt eraan ! op 27 september zal alles klaar zijn !

Ik heb gisteren met Cirstie gesproken , de spaanse dame die me gaat “afstellen” als de prothese er is.
Een prachtige meid waar je zeker je best voor doet. Cirstie, ik zal je zoenen als ik zonder stokken sta ! Oh ja, ik beloofde je een avondje uit, en dat gaan we doen ook, kan je gelijk de salsa afstellen……..

Hans Jan

Madurodam, de bevestiging en Men of Honor

2006-09-02T22:26:00.000+02:00

Vanavond na de tegenvallende score van het Nederlands elftal de terugblik op de afgelopen dagen.
De donderdag en vrijdag waren vol met revalidatie, het krachttrainingshonk wordt een soort automatisme en de motivatie zoek ik om ritmisch de oefeningen met de ipod in het oor uit te voeren.
De keuze van de muziek lijkt op de spinning sound, opzwepent en met een gaaf ritme.
Gisteren, vrijdag werd mijn jongste broer 50 en we mochten met velen genieten van zijn dag. Madurodam werd speciaal voor deze gelegenheid 's avonds onstoken en voor elk jaar dat Martin werd stonden 1000 brandende lichtjes tegenover.
Na het feliciteren en welkomstdrankje konden we genieten van Madurodam, prachtig hoe de Dam, het rijksmuseum, de haven en de oudezijdsvoorburwal van amsterdam hun interieuren in het licht prijs geven. Baantjer niet gezien maar Madurodam op je billen zittend meemaken doet je geloven dat je als cameraman een film opneemt.
Het koppel mensen is geweldig, de band die gelegenheid gaf veel te kletsen. Marja was overgekomen heeft bij ons gegeten en zou de eerste nacht bij ons overnachten.

Martin, het was een unieke verjaardag, geweldig voor je om ook jou eens in het midden te zien staan terwijl jij normaliter op de achtergrond meestal de mooiste foto's maakt.
Het wordt laat en Yoni die met haar rolstoel in madurodam was was op, ook de directeur Joeri had moeite met het open houden van de ogen, het ritme zit er nog niet in, schooltijden moeten nog gewennen.
Vandaag heeft Joeri een bekerduel gespeeld, helaas verloren maar op karakter gevoetbald.
Yoni heeft haar rit naar de ODO en ik ben na joeri's partij richting huis gegaan.
De postbode heeft een stapel papier door de brievenbus geschoven, de mat ligt vol en 3 brieven van de verzekering of daaraan verwante post.
Ik open de eertse en de brief verteld me dat er inderdaad officiele goedkeuring is op mijn knie en voet !
Yes dat is een geruststelling. Joke is ook zeer content met de ontlading van de spanning.
Oké Hans we hebben weer om te knokken, ik zal zorgen dat het geen verkeerde keus is geweest tenzij ik meer kan dan men verwacht (?).

's Middags ga ik naar Alpin Ski in Den Hoorn waar een open dag en demonstraties skiën en snowboarden is. Ik ontmoet daar mijn ski en snowboard instructrice van de revalidatie, Renate Bakker, en we weten vanaf het begin dat we een mooi project gaan maken. zij is gespecialiseerd in deze twee sporten met mensen die een lichte of zware vorm van fysieke aanpassing hebben. Tijd om met anderen te communiceren is er nauwelijks, het is druk en mensen die werken gaan we niet lastig vallen.
Demonstratie zitski wordt gegeven maar dat gaat deze jongen niet leren, dat is al met Renate kortgesloten.
Vanavond wordt Yoni door twee vriendinnen ,Marjoes en Anne, verrassend opgehaald om naar de film en de Mac te gaan. Een leuke actie als verjaardagskado, ik wacht tot ze thuis zijn.

om 18.00 uur heb ik de DVD gezien die ik van Jan Molenkamp even mocht lenen en zien, een film die de kinderen en Joke al gezien hadden eerder de dag.
Ik ga ervoor zitten en het is alsof ik mezelf de hoofdrol vervul.
Men of Honer, met de passende woorden, history is made by those who break the rules.
Een op waarheid berustte film over de USmarine waarin een kansloze neger het schopt tot duiker, tot het noodlot op het dek toeslaat en hij een gelijkwaardige fractuur als ik heb moeten meemaken.
Zijn strijd met revalideren, zijn motivatie en wilskracht is zeer goed in beeld gebracht, zijn strijdlust is herkenbaar tot in mijn genen en op bepaalde momenten bal ik mijn fuist en zeg ik "kom op haal het gozer, je kan het" ik zit er middenin en een gevoel van herkenning is optimaal.Ook hij is gekomen waar hij heen wilde.
Een aanrader voor iedereen,juist zijn verhaal, is wat de film zo indrukwekkend maakt. Mocht je willen zien hoe een persoon zich revalideert en zich bijt in een situatie als ik, koop hem en kijk hem.

Wie je ook bent en wat je ook doet, doe je ding en doe het met overtuiging.

Hans Jan

School is weer begonnen

2006-08-30T21:07:00.000+02:00

Dinsdagochtend, het is een beetje zenuwachtig in huis, Joeri ging voor het eerst naar de middelbareschool, VWO in Delft.
Op de fiets en ruim op tijd vertrokken, terwijl hij met zijn cruiserfiets de paden gaat vergezellen realiseer ik me dat hij dit de komende 6 jaar zal gaan doen.
Op dit moment is het gelijk een grote vent, zijn houding zijn instelling, het wordt volwassener.
Ik breng dezelfde dag Yoni en Lisa naar school, er is nog geen duidelijkheid of we voor yoni taxivervoer mogen regelen, het is te gek voor woorden om haar met het openbaar vervoer te sturen zoals de verzekeringsmaatschappijen het eigenlijk graag zien.Ik zal trachtten meer druk op de ketel te kunnen zetten zodat we daar uitsluitsel over krijgen.
Ook zij gaat met een enorme glimlach naar school, de meiden hebben er samen zin in en dat doet me deugd.
Een beetje giechelend op de achterbank en bijrijdersstoel worden alle fietsende jongens en meiden genoemd.
We zijn er ruim op tijd en ik zwaai ze uit op het schoolplein.
Grote meiden stoere mannen, pfff pa even slikken.

Nadat ik thuisgekomen was heb ik eerst de mailpost van de diverse instanties afgewerkt, de tijd viel mee en ik besluit een afspraak na te komen. Ik had aan Corien en Simone (de dames van Vegroverpleegartikelen www.Vegroverpleegartikelen.nl)
geschreven dat wanneer ik weer mocht autorijden mijn eerste lange rit naar Lisse zou zijn.
Ik belde en om ongeveer 14.00 uur zou ik er zijn. Ik haal de telefonisch bestelde bloemen op en ik krijg de complimeneten over mijn revalidatie van de bloemist, "wij hebben zoveel boeketten voor U namens heel veel mensen mogen maken en ik ben blij U hier eens te zien".
Effin het verhaal van yoni nog laten paasseren en ik ben op weg naar Lisse.
De meiden komen na mijn entree direct naar beneden en we zetelen ons.
Het deed me goed ze te zien en ze te zeggen dat ik hun medewerking en inzet enorm heb gewaardeerd. we kletsten daarna nog over de zorginstellingen en Vegro. Wat hebben ze veel op het gebied van thuiszorg, daar kan de zorginstelling wat van leren.
Yoni en Joeri hebben smiddags de thuisreis veilig volbracht, Joke haalde Yoni op en Joeri kwam wat later dan gedacht (nu al nablijven ?).
Ik vertrek uit Lisse richting Rotterdam om de management vergadering bij te wonen en begin van de avond rij ik naar het dorp.

Vele gedachten raasden door mijn hoofd, ik weet nog niet hoe er mee om te gaan, ook is het vervelend om toch nog mensen tegen te komen die niet zo positief gestemd zijn over mijn revalidatieproces als ik en mij een "earmark" geven, een eigen oordeel, zonder interesse in, zonder vraagstelling, het viel me flink tegen.
Oordeel niet als je niet weet waar je over praat.

Het houd me wakker, gelukkig vindt ik mezelf weer en maak me groot, ik ben beresterk, wie mij nog niet kent gaat mij leren kennen en met het gevoel van Atlas de werelddrager val ik in slaap.

Vamorgen werd ik opgehaald om er even tussenuit te zijn vandaag, bij terugkomst een prestatie rijker en een hoop post op de map.

Donderdag gaat de revalidatie en de therapie weer van kiet.

Volgende week gaan we beginnen met de maatvoering en aanmeten prothese, er komt schot in de zaak en voetje voor voetje gaan we de richting op die ik graag wil.
Met Yoni die vandaag na de fysio weer oefeningen gedaan heeft gaat het de goede kant op. Het is goed om te zien dat er vorderingen gemaakt worden, kleintjes maar goed, ze werkt er keihard aan, super Yoni.
Joeri vult zijn tas boven de donderdag, het ritme en de indruk van de nieuwe school vragen energie, ook naast zijn voetbaltraining heeft hij het er maar druk mee, tas inpoakken, sporttas inpakken en 's avonds de sporttas riekend naar het natte gras en zweetsokken uitpakkend en in de wasmachine.
Het reguliere leven gaat een beetje op gang komen zo na de vakantie.

Hans Jan

een bijzonder weekend

2006-08-28T19:39:00.000+02:00

Ik weet het, de blog is even uit de lucht geweest.
Vanaf donderdag was het zover dat ik beschik over mijn rijbewijs, eindelijk mobiel en even zelf de baas over motorisch mobiliteit. Ik heb na de fysio en krachttraining mijn autosleutel opgezocht en gewoon voorzichtig gereden, het gaat goed, in het begin een beetje vreemd maar al gauw staat er niets meer in de weg. Wim Pullen heeft mijn horloge nog aan de praat kunnen krijgen, niet alle funties waren te repareren maar mijn bijzondere klokkie geeft de tijd weer aan, kijk niet naar de datum want die is overtijd. Zijn zoon Dick kwam het brengen en ik draag het weer, het voelt goed.
's avonds afspraak in Schipluiden en ik geniet en ik genoot van mijn mobiele onafhankelijkheid en mooie mensen die net als ik graag inzetbaarheid geven aan anderen, aan verenigingen, instellingen, en als mens. Het is dat, op welk terras je ook zit, een mooi glas rose kan alles zo bijzonder maken.
Vrijdag was een dag waarin revalidatie en fysio op het program stonden, het blijft bikkelen, de motivatie moet ietwat opbeurend worden, waarom, wel, van de Westland Orthopedie gehoord dat de laatste handtekening deze week pas verwacht wordt. Ook ik zal moeten berusten in het feit dat voor deze mutaties ook bevestigingen ondertekend moeten worden en er een vertraging ontstaat in mijn starttijd Rheo Knee.
Yoni heeft de fysio aan huis en zij gaat in onze ogen erg goed, haar knie kan al gedeeltelijk gebogen worden, pijnlijk, logisch maar ik zie in de prinsesseogen een krachtuitstraling, "geef mij de tijd" straalt ze !
Wat ben ik gelukkig om te zien dat zij vorderingen maakt, 6 weken lang was ze in het gips en nu met een zeer dun linkerbeen ,wat fragiel overkomt, is zij zichtbaar aan het revalideren met oefeningen. Ik weet zeker ,gode zij dank, dat zij verder is als ik. Jullie kunnen je dat vast voorstellen dat het goed doet haar te zien groeien.
Op haar eerste vakantiedag dat vreselijke ongeluk en nu op de vooravond van haar examenjaar revalideert de mooiste Prinses. Yoni, we zijn trots op je.
'sAvonds ben ik even naar het clubhuis gereden om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen over de inrichting en aanpassingen voor het Gypsi 2 x 12 uurs toernooi.
Het is een plaatje, iedereen heeft zijn en haar taak ingevuld op geweldig nivo en allen zijn we trots op wat komend weekend kan gebeuren. Het was voor het eerst dat ik hier was, werkelijk met knikkende knie en zwabbernd been bewoog ik me door het "kamp commandeur" woonwagencomplex.
Binnen is het een en al gypsi, ik ga stil in een hoekje zitten en realiseer dat mijn handicap inderdaad niet te lang moet gaan duren, die werkzaamheden die tot heden zijn uitgevoerd had ik fysiek niet aangekunt. Dat werd knarsetanden, de frustratie van willen maar niet kunnen, ik geef me eraan over en zie ook dat het zo even moet zijn, jongens, volgend jaar doen we het anders, volgend jaar bouw ik weer net zo hard mee, zet mij maar op de lijst.
Ik besluit met Yoni en Joeri naar honselersdijk te rijden voor "foute zigeuner" kleding te huren. We slagen en joeri vroeg nog aan de verkoopster of ze ook nog orgeltjes verhuurden zodat pa met korte poot en centenbak de huur zou kunnen betalen !
We moeten erom lachen.
Zaterdag, smorgens met de auto naar het voetbalveld, de wedstrijd zou om 9.45 beginnen maar om ombekende reden verlaat naar 10.00 uur, het is een bekerwedstrijd en MVV27 D1 betreedt het veld met bloemen, "wat een leuk gebaar voor de tegenstander" dacht ik, nee dat was fout gedacht, de mannen hadden voor Yoni en mij bloemen gekocht en vonden deze wedstrijd beladen genoeg om te acteren. Jongens dank jullie wel voor jullie bloemen en aubade, als jullie kampioen worden zet ik jullie in de bloemen, dat staat !
Het dorp wordt onrustig, het melden van het toernooi begint om 11.30 uur, we kunnen niet bellen want een blikseminslag heeft een kpn huisje overdreven onder spanning gezet, gelukkig kunnen via de KPN regelen dat er een verwijzing plaats kan vinden alleen blijkt dat andere (Werner) hiervan flink de dupe kan worden.
Blokkeer het nummer van de ANWB, vraag om een verwijzing naar een mobiel nummer en zorg dat het mobiele nummer een pracht voicemail commercial heeft en je kunt de boel promoten !
12 uur de start en ik ga om 11.50 naar "mijn cluppie", schouderklopjes, opstekende duimen en een vitueel applaus ontving ik. Hans even doorbijten, dit is hoe je het wilde en dan moet je even door een emotionele barriere, er wordt voor me gezorgd, bijna iedereen weet ervan, ik hoef niets uit het verleden te vertellen, volgend jaar doe ik gewoon weer mee ! punt.
Ik geniet van alle deelnemers, ik zie ook hoevaak anderen hun linkerbeen bewegen, ik ga er steeds meer op letten stom maar het is zo, volgend jaar Hans , volgend jaar.

De gezelligheid is altijd troef en de feestavond begint, terwijl buiten het gravel wordt getart met de fraaiste ballen, waarvan er velen onbedoeld, ongeleerd en ongecontroleerd een racket verlaten doen ons al brengen in hogere sferen.
De waarzegster komt langs, ik begin er niet aan, stel je voor dat ze me de waarheid gaat zeggen, nee dat vertel ik haar zelf wel.
Als de slangen de korven verlaten vlucht ik naar buiten, als ze zelfs bij Louis in zijn korte broek van de ene pijp naar de andere pijp doorsteken heb ik mijn vluchtpoging gestart en voldaan afgewerkt.
Glas lopen , ook zo'n pracht onderdeel en wordt door de buikdansende waarzegster, slangendame uitgevoerd. Doe ik ook, volgend jaar, ik ga dan hinkelend , (op mijn linkerbeen, en wedden dat ik geen krimp zal geven!)
50 % LBC is aanwezig,ik had ze gevraagd, om herinneringen op te halen van de wintersport want om 22.30 komt vriend Robert Leroy aan waarmee we mooie wintersportmomenten mee beleefd hebben, we drinken wat en in overleg knalt een kwartier later Mister Leroy zijn feest repertoire af.

Ooit had ik Robert verteld over de plaat die ik aanvroeg via de telefoon toen Bovero een uitje had en ik thuis zat, Robbie Williams en het nummer Angles, hij heeft het nummer niet op band zei hij maar wat doet deze kerel, acappella onder een zee van sterreregentjes is het clubgebouw en alle anderen van mij. Op de (sta)tafel (haha)zit ik hoog "mijn levensreddende" nummer aan te horen van iemand die ik als artiest waardeer, van een zanger die het gaat maken. De menigte draait zich van Robert weg naar mijn richting en al mijn Commandeurtjes die luidkeels het nummer voor mij staan te zingen, het mooiste en grootste tenniskoor van het westelijk halfrond en ik voel de emotie, ik laat een traan, dit is zo'n mooi moment, hier kan de hele wereld 10 jaar op teren, donderstralen bedankt !
Het kan niet meer stuk, iedereen amuseert zich en het feest is top.
Natuurlijk voel ik de vermoeidheid, maar dat zien we morgen, deze dag waar ik weken naar uitkeek was een vlaggetje op mijn tijdschema, ik was er en ik hield het vol.
Zondag was de tweede helft en ik kom later dan ik wilde uit bed, sorry maar het was niet anders, Joke deed mee met Frans in de mix en ze komen ver tot de regen het schema plat gooide, geen probleem, schema aanpassen en iedereen heeft weer gelijke kansen. Om 13.00 worden de wedstrijden voortgezet en het verbranden van neus gaat beginnen. Prachtweer, mooie mensen en prima sfeer.
Clown, terrasmuziekanten je verzint het en het is er, de mini playbackshow was zaterdag een succes, vanmiddag zou dat karaoke worden, ik heb me opgegeven maar het klinkt voor geen meter, mijn variatie op rene Frogers "mijn eigen huis" begin ik met zelf gemaakte tekst.
"ik kan wel zeggen dat ik iets tekort kom,
geen idee geen benul waar mijn been gebleven is"
als ik geen zin heb om te lopen,
rol ik even naar de markt voor een moot gebaaken vis !

Het was spotten met realiteit maar ik ga het niet uit de weg, Robert Leroy en Lange Frans zongen,"laat mij maar gaan" en ik sluit me daar bij aan.
Nogmaals, ik zie deze fysieke tekortkoming van tijdelijk aard.

We sluiten af, een prachtweekend, Commandeurtjes en gasten uit het Midden Delfland gebied, enorm bedankt voor een fantastisch feest en jullie enorme optimisme om met mij het project revalidatie te klaren.
Ik ga tegen jullie tennissen, winnen is niet belangrijk, maar ik zorg ervoor dat jullie tegen mij tennissen, sterker nog, jullie moeten alles uit de kast gaan halen, want van mij wil je niet verliezen !

Hans Jan

rijbewijs en woonwagen

2006-08-23T18:32:00.000+02:00

Vanmorgen bij de specialist, chirurg Knippenberg, geweest voor controle van mijn bovenbeen. De rit richting Den Haag met de auto zal een van de weinigen zijn dat ik me moet laten vervoeren. De genezing van de wonden zijn voortreffelijk, eigenlijk zijn we (Knippenberg en ik) trots op het resultaat.
De vorm van het bovenbeen mag dan hier en daar onesthetische vormgevingen met eigen karakterestieken kennen maar wij vinden het een plaatje! gezien de hoogte van de amputatie moet het steunen van een prothese mogelijk zijn en hier gaan we dan ook voor. Een prettig gesprek gehad met de specialist en hoorde dat hij binnenkort de enige vaatchirurg is van Leyenburg Den Haag. Ik neem mijn petje af want dat betekend dat deze man 7 dagen per week 24 uur per dag opeisbaar is bij calamiteiten als ik heb meegemaakt.
Ik wens hem succes en gezondheid, de golfafspraak wordt met een knipoog bevestigd en ik vertelde hem van mijn eerste zitgolf ervaring en we lachen.
Ook komen we op een gepast moment bij elkaar op "Het Terrasso di Rossado" om het weblog gevoel persoonlijk kippenvel te geven. In het gesprek vertel ik over het enthousiasme dat ik ontvang van de Revalidatie in Delft en dat men met mij zo bewogen is met de keuze en uitvoering van mijn prothese. Knippenberg, "Als 1 iemand zoiets verdient ben jij dat Hans, ik kan me geen betere voorstellen die zo gemotiveerd en zo begaan is met de situatie en dat moet gewoon"! ik voel me groos worden.
We nemen afscheid met de woorden, "we gaan elkaar zien maar met prothese", meneer Knippenberg, kerel, enorm bedankt ! Je gaat me zien.
Thuisgekomen vind ik bij de post de uitdraai van het CBR met de goedkeuring voor aanpassing rijbewijs BE , de andere A/C en D dat heeft nog wat voeten in de aarde maar daar ga ik morgen op het gemeentehuis achteraan.
Yoni heeft na de middagboterhammen een bezoekje aan de schoonheidsspecialiste en ze komt relaxed terug. Leuk toch, je even visagistisch verwennen.
Vanmiddag komt ook de voor haar fysio langs en komt Cobien, een volleybalmaatje van weleer op bezoek.
Zoals ik eerder schreef is de organisatie van het 2 x 12 uurs toernooi in volle gang, achter de schermen en mijn pc deel ik de vreugde van de uitvoering. De meiden Ilse, Carolien en Rachel hebben prachtinkopen en huuronderdelen gedaan, het wordt gewoon top dat weekend daar.Geweldige inzet meiden.
Ook heeft Theo van Vliet zijn inbreng en creativiteit gegeven, prachtig als mensen kunnen schetsen wat in je hoofd zit, de schets staat op de foto en we gaan de woonwagen zien, de wagen staat al pre-fab klaar, verven, gordijnen en de geraniums op de vensterbanken en we hebben de mooiste entree van welk clubgebouw dan ook.

Geweldig dat Arie Hoekveen de schets tot leven kan brengen en ik vertel je, ik heb het zien staan bij Buijnink in de loods en het is een plaatje.

Om mij heen hoor ik de berichten, dat komt omdat je 24 uur op het dorp bent, dat de verkleedcentrales overuren draaien met het gipsy thema en dat vele mannen en meiden er florisant en wie weet een beetje extravagant gekleed komen zoals het een Commandeur beaamt.
Morgen een drukke dag, gemeentehuis, fysio en ergotherapie en een 's avonds een bezoek buiten de deur.
Vanavond even naar Opa, hij is goed door de operatie gekomen en we gaan hem zo even bezoeken.

Hans Jan

2006-08-22T10:10:00.000+02:00

Het is 9.15 uur en samen met Yoni aan het ontbijt, in de badkamer wordt het dringen of betere afspraken maken over wie het eerst gaat of wie als eerste mag gaan douchen.
Kijk dat mijn Prinses zelfstandig onder de douche kan gaan, welliswaar op de douche stoel,is een geweldige vooruitgang alleen pa moet op dat moment zijn douche territorium inleveren.
Yoni is sinds gisteren niet lekker, beetje verhoging en een zweverig gevoel, vandaag gaan we langs de huisarts.
Afgelopen dagen hebben we niet stil gezeten, zaterdag was voor Joeri de eerste voetbalwedstrijd ivm de voorselectie van de nieuwe teams, hij had zijn tas gepakt, schoenen aan en vlak voordat hij op pad ging naar "zijn" MVV27 gaf ik hem een kus op zijn voorhoofd, ik wenste hem een plezierig en vooral spotief seizoen en een high five bezegelde de woorden, hij loopt richting de deur en enpassant zeg ik tegen hem "maak je nog een goaltje voor je vader ?" , hij lacht en klimt op zijn fiets met die dikke gevulde voetbaltas op zijn rug. Hij heeft ook geaccepteerd wat mij is overkomen, vergis je niet, ik ben altijd de sterkste vader van de wereld voor hem geweest en dat heeft een ongewilde wending gekregen, het is daarentegen een goed gevoel dat hij trots is op wat zus en Pa uitvoeren, Joeri, we zullen je niet teleurstellen !
Na de koffie komt Wim me ophalen om naar Joeri en de andere voetbalhelden te kijken, ze spelen op het hoofdveld,ik zie oude bekenden van zijn D1 maar ook mijn vriend Remco van Dorp die werkelijk er alles aan doet om in D1 te komen want zij dragen het Bovero shirt en dan ben bijzonder, kom op Remco, je doet het goed ! ,
in de tweede helft vertoont de Joeri Kuyt van D1 zijn inzet en een afspraak komt hij na, hij scoort... en direct na het geluid van de bal tegen het schurende doelnet rent hij richting Pa en met een forse duim in de lucht kreeg ik mijn cadeautje. Joeri, hij was om in te lijsten en dit doelpunt was een hele bijzondere, dank je wel, dat je er veel mag maken.
Yoni gaat even op de zomefeestrommelmarkt kijken en kijkt bij haar clubje ODO naar het eertse, tweede en vierde. ODO 1 won met grote cijfers dus yoni hoeft haar revalidatie niet nog sneller of geforceerder te laten verlopen.
's Middags tref ik haar op de zomerfeestactiviteiten omringd met vriendinnen en vriendjes. Joke is met Marleen Verheul naar Naaldwijk echter zij besluiten toch te banjeren op Kijkduin.
Joeri komt op het zomerfeest af en toe pinnen bij Pa want er zijn wel leuke activiteiten.
Ik breng mijn symphonische stokken richting het waterpodium tegenover de Pynas en er vindt een groepering plaats, Marco Sluijter komt naar me toe met een biertje in zijn hand, hij heeft een prothese en laat deze zien, wat hij er mee kan is werkelijk voor mij veelbelovend, hij biedt zelfs zijn skistokken aan om te gaan skiën, geweldige gozer. Ik krijg een verhoogde kruk zodat ik kan zitten en het wordt een gezellige nazomermiddag, de muziek was top, de bediening uitstekend en de bezoekers in "a good mood".
Gelukkig kwam er om half zeven een stortbuitje waarin ik direct mijn waterstokdoppen kon testen, ook in slecht weer blijven de stokken doen wat ik ze beveel.
Zondag zijn we even bij Opa geweest, deze goede man moet vandaag naar het ziekenhuis voor een ingreep en zal daar 10 dagen moeten blijven, succes Chris, hoop dat je er van opknapt zodat je de winter zonder haperingen kan genieten.
Ik ben 'smiddags op bed even in slaap gevallen, het slapen 'snachts gaat niet best, ja tot drie uur en dan kijk ik met grote ogen naar mijn kapconstructie en naar de silhouetten van de bomen tegen het kerkschip en dondere hemel.
Ik slaap zo'n twee uur en wordt wakker op het moment dat yoni zegt dat Jos en Marleen er zijn om hun vakantieverhalen en foto's te vertellen en te laten zien, zij hebben een tocht door de USA gemaakt en ik ben erg onder de indruk van alle dingen die zij gezien en gedaan hebben.'
's Avonds op Talpa moeten zien dat mijn cluppie nog enigzins beduust is van het vertrek van de grootmester.
Gisteren was een drukke dag, yoni heeft haar fysio aan huis, wat een luxe(!) en ik meld me in delft voor fysio en groepstraining. Als ik om 13.30 thuis ben heeft de Prinses vorderingen gemaakt en ik krijg een korte pijnloze demonstratie.
Om 15.00 uur waren de heren van de verzekeringsmaatschappijen op bezoek om lopende en komende zaken door te nemen.Het gesprek ging goed, duidelijke afspraken en de heren hadden alle tijd.
In de vroege avond nemen we afscheid, ik had chinees willen bestellen maar de heren vertrouwden de huiselijke keuken boven de dorpschinees. Kees Rensen, mijn Unive contactpersoon, heeft de sessie bijgewoond, een knappe prestatie want afgelopen donderdag is hij gigantisch door zijn rug gegaan en met stok en corset toch zijn aanwezigheid heeft getoond, chapeau Kees !

Gisteravond rond de klok van 20.00 uur was het niet terasso di rossada maar de tafelo di rossado, hoog overleg met Reinier, Ellen, Carolien, Ilse Wim Lois Hermine en Gert-Jan over het komende 2 x 12 uurs toernooi, de puntjes op de i, en aanvullingen en wijzigingen, alles is rond, as vrijdag wordt begonnen met opbouwen, heel eenvoudig want dat is de kracht maar we kunnen wat extra handjes gebruiken voor het ophangen van doeken, lijsten etc, dus geen vakmanschapachtige taferelen maar gewoon handjes en inzet, Carolien en Ilse nemen het voortouw en als je een paar uurtjes kunt invullen op vrijdagavond zou dat top zijn.
Ik heb er zin in om op de 26ste te komen kijken, wie weet rol ik vrijdagavond binnen om al is het maar om een beetje te helpen.
Het gypsi thema is ingevuld, artiesten voor groot en klein en commandeurtjs kennende wordt het een gezellig weekend.
Het wachten op de prothese is begonnen, het kan in mijn ogen snel genoeg gebeuren, deze week uitslag over mijn rijbewijs en 2 volle dagen naar de revalidatie.
Ik voel me nog steeds sterk, yoni vandaag wat minder omdat ze niet lekker is en ook Joeri verteld me net dat hij buikpijn en heeft en een beetje zweverig. Het zou kunnen zijn dat de geoogste wiet (dit hebben ze meegenomen uit de dierentuin afgelopen donderdag toen Reinier Astrid Roy Manon Joeri en Yoni daar waren als verjaardags kado voor Yoni) Wiet mocht je plukken en de heren kwamen thuis en hebben de handelsgeest voor ogen, bakken met water, wietbladeren erin (die moeten wortelschieten) lamp er boven en op internet kijken wat er allemaal meer komt kijken om dit spul te laten groeien.
Ik sta het toe met een glimlach, geen substraatkweek en geen bouwlampen Joeri en Roy ! denk erom

Hans Jan

Weg gips en weg met de tromboseprikken !

2006-08-18T17:17:00.000+02:00

Precies 6 weken na ons ongeval besef ik me nu, wat vliegt de tijd als je terugkijkt.
Voor Yoni waren deze 6 weken in haar fractuur 6 weken gips van voet tot lies. Ondanks de warme periode en de moesson die we deze week gehad hebben heb ik Yoni werkelijk niet horen klagen, natuurlijk wel gemopper over de beweeglijkheid maar nooit negatief.
Twee weken geleden hoopten we dat er een gedeelte van haar gips kon achterblijven in het ziekenhuis, zoals jullie wellicht gelezen hebben viel dat een beetje tegen. Nu vandaag werd de rit naar Reinier de Graaf weer ingezet. De prinses had zich erbij neergelegd dat ook dit keer de kans groot was dat het gips niet voor recycling inzetbaar zou zijn.
Aangekomen in de gipsdemontagekamer, werd de witte buigzame massa ontnomen en zag haar linkerbeen de zon schijnen langs de lamellen achter de dubbele ramen.
Op dat moment komt een vrouwelijke co-assistente om de hoek kijken waarna dokter van der Elst samen een visuele controle uitvoeren.
De gipsmeester kreeg de opdracht het onderbeen te gipsen, op het moment dat het gips uitgehard was werden er twee sleuven aan de langskant geknipt, het gips werd er afgehaald, de twee helftjes werden voorzien van strippen klittenband en hiermee werd mogelijk gemaakt dat het gips demontabel is en middels de klittenband constructie herplaatsbaar.

De Prinses kan in bad als ze dat wil en jullie begrijpen dat dit een fikse stap voorwaarts is in haar revalidatie, gelukkig zijn voor haar ook de progressie van genezing zichtbaar en koesteren we hoop dat uiteindelijk alles goed zal komen, let wel niemand geeft garantie maar de behandelend arts was gezien de impact zeker niet ontevreden.
Pa werd direct na de uitvoering gebeld en ik kon het de collega's bij Bovero mededelen want op dat moment was ik daar om met een stukje lekkernij de koffieconsumptie tijdelijk te vergroten.
Het deed me goed weer even op het honk te zijn de crew weer even te zien.
Ik verbleef er een uurtje want de fysioperiode kondigde zich aan.
Yoni kon nog vanmiddag door de MRI scan, waarschijnlijk omdat er plots ruimte onstond en van deze gelegenheid werd gebruik gemaakt. Nu op dit moment ligt ze languit op de bank en ervaart de aanraking van been op de bank en met haar handen, het is wennen want het is zeer gevoelig.
Heerlijk dat ook zij aantoonbaar resultaat geboekt heeft.

Ik heb gisteren aan de revalidatie en westlandortopedie toestemming gegeven om mijn revalidatie op video vast te leggen als het zover is, met name het meten, begeleiden, monteren en trainen met de prothese moet hierin duidelijkheid geven aan toekomstige patiënten.
Ik wacht met spanning af op de goedkeuring en definitieve bestelling van de prothese want zonder opdracht doet niemand wat, "fingers crossed" !
Ook te horen gekregen dat er priveles 1 been ski gegeven wordt, een aantal lessen bij Alpine Sport en dat is voor deze man bekend terrein. Dit werd met luid getoeter over Maaslands wegen kenbaar gemaakt.

Komend weekeinde doen we rustig aan, morgen staat de eerste voetbalpot van Joeri op het program en ik zal er zijn en het Maaslandse nazomerfeest begint. Joke draait haar diensten zij heeft vrijdags altijd "de middag".
Het is goed dat ook zij de draad weer oppakt want vergis je niet wat je allemaal overkomt in dee situatie.

Wij wensen jullie een heel fijn weekend,
ik kijk stiekum naar de bank, broer en zus als een onlosmakelijk koppel naast elkaar, ik haal straks de pizza's uit de oven, geen tostiés vandaag, volgende week als alle vrienden en vriendinnen weer terug zijn zullen we het tostiijzer uit de kast halen en kan de beste tostibakker van Maasland zijn kunstjes weer tonen.

Een topprestatie

2006-08-17T09:06:00.000+02:00

Beretrots zit ik achter mijn toetsenbord, ik heb vannacht weinig geslapen, ik kon gewoonweg de slaap niet vatten want heel de woensdag heb ik al 4 keer in mijn gedachten gezien.
Wat 2 dagen na mijn operatie begon als grootspraak en een geintje ben ik gisteren met mijn Delftse en Maaslandse Golfvrienden meegeweest naar Nijmegen.
Piet en Siluma stonden ruim voor de aangekondigde tijd op het raam te tikken, Piet had aangeboden zijn bijrijdersstoel ter beschikking te stellen om de transfer naar Nijmegen te realseren.
Met gepaste humor laat ik hen mijn golfstoel zien en we keken elkaar aan op de manier van, "we zullen het wel beleven"!
De rit naar Nijmegen is voor mij niet alleen een uitje maar ook weer een terugkijk op diverse projecten die we als Bovero in den Landen hebben gedaan en dat doet me goed.
Ondanks de verwachhte drukte blijven files en andere tijdsbelemmerende elementen uit de boze en arriveren we bijna als eerste op de nijmeegse locatie. Arjan en Ron (organisatoren Nedergolf en dus ook dit toernooi) wisten van mijn komst en waren net als ik positief gestemd over de invulling van deze dag.
Binnen een kwartier tijd is de samenvoeging van Delft en Maasland een feit, "ik zal het wel zo onder de knie krijgen" en natuurlijk hou ik mijn poten stijf !
Het doet me goed dat niemand zich afwendt, vele andere deelnemers (totaal 98 man) wisten van het ongeluk en de bijbehorende beperkingen en ik kreeg de volste waardering om na zo'n korte tijd mijn eerste (handicap sorry ik wil dit woord eigenlijk niet gebruiken) beperkte fysieke invulling van het golfspelletje te uitten.
Ik heb via de organisatie de beschikking over een gedeelde buggy, na het startsein van shotgun rij ik met Ron van de wedstrijdleiding eerst een rondje over de baan en de afspraak was wanneer ik mijn maten zou tegenkomen ik een afslag zou maken, die eer viel bij Jan Middendorp, Piet van Dijk en Frans van der Burgh. Het was de neary hole en mijn eerste ook gefotografeerde afslag komt net in de bunker voor de green over een afstand van 125 meter.
De eerste klap is een daalder waard en mijn golfstoeltje doet het goed. Ik wacht op de tweede Flight met Aad Peter B ,peter vdH en Ron. Ik kan met Aad meerijden in zijn buggy en ik begin mijn eerste ronde.
Ik ga niet putten, tenzij ik een goede score kan maken had ik gezegd ofwel kans op Par is putten anders niet.
Hole 6 of 7 141 meter over de vijver, hout drie en de stoel in stand, concentreren, ik voel de andere flights stilstaan en kijken wat ik ga doen, backswing en "ting"! de hoge toon van de slag vertaald de kwaliteit van de slag en een enorm gejuich en kippevel om me heen ging op toen de bal op werkelijk 2,5 meter van de hole kwam !
kun je je voorstellen dat ik dan slecht slaap, bang om het moment te verliezen ?
Uiteidelijk speel ik 15 holes, ik maak ze niet allemaal af want er zaten ook dramaballen bij maar dat kon mij niet meer deren.
Het heuvelachtige landschap en de verhoogde afslagplaatsen deed een aardig beroep op mijn rechterbeen en knie, ik begin het wel te voelen, ondanks de buggy die me werkelijk overal bracht.
We sluiten af, nog twee holes te gaan en wat wil nou het geval, we staan op hole 1, dit is een verzamelhole van de twee banen in Nijmegen, wij spelen de rode serie en de leden de gele serie, staan zo'n dertig man te wachten om te starten op de andere baan, die zien mij aankomen "lopen"met mijn 4poot en fietszadel, ik voelde de demping van het spraaknivo, Marshalls staan stil, weten eigenlijk hoe ze moeten reageren en ik besluit na een geweldige klap van Peter vdH als tweede af te slaan, ik voelde op dat moment alle ogen om me heen, het werd stil, (ach wat zielig voelde ik) ik zei nog tegen Peter, verdomme staan ze allemaal op mijn vingers te kijken !
Ik sla de bal, nee de bal ging vanzelf, de tik tegen de bal was geweldig, de bal deed de rest, 230 meter op een Par 4 en mijn tweede Par van die dag was een feit. Ik kan jullie verzekeren dat als je de ogen als een druk op de schouders voelt en dan zo'n hole kan eindigen dan is die grijns van kop niet meer weg te nemen.Van Dongen, je flikt het maar weer en applaus was op zijn plek.
We stoppen, gaan naar het clubgebouw en alle ervaringen worden uitgewisseld. Ik viel niet in de prijzen, ik liep ook illegaal mee eigenlijk, maar ik kreeg wel de dagprijs en respectprijs voor mijn prestaties en deelname. Ik was ontroerd, fijn dat ik deze dag mocht meemaken en ook heb ik gezegd, deze keer golf ik met stokken en stoel maar dat is ook de laatste keer dat jullie dit gezien hebben.
We nuttigen de avondmaal, en keren huiswaarts, voetbal gedeelte 2e helft gezien en ik ben gesloopt, Frans ik wilde nog naar je verjaardag, excuus, het lampje ging uit.

Slapen is wat ik wilde maar deze dag was als een droom voor me, elke prestatie die je levert en beter was als verwacht geeft je grensverleggende mogelijkheden, zeg maar onbeperkt en daar hou ik van.

Thuis het grote nieuws doorgenomen en van Yoni en Joeri begrepen dat mama de hele middag met het mooiste speelgoed van de wereld (yoni en joeri)zijn geslaagd voor een winterjas voor mister vwo wat heel, ja lees het goed , heel veel voeten in de aarde had.

Hans Jan

Yoni had een prachtfeest

2006-08-15T23:22:00.000+02:00

"Pap, wil jij schrijven dat ik een prachtverjaardag heb gehad"?

Natuurlijk Yoni, wat hebben we het druk maar o zo gezellig gehad.
Als Pa is en blijft het toch altijd een beetje spannend wat er allemaal naar de chillroom upstairs gaat. De één komt binnen , stelt zich keurig voor en de ander doet dat kunstje keurig na, ooit had ik die twee nazaten verteld, "het maakt me niet uit wie je meeneemt, als je gevoel er maar goed bij is en als ze zich maar wel willen voorstellen" per slot van rekening hou ik niet van die pet klep mannen die schuw onder hun klep de boel observeren. Mijn doemdenken moet ik in de meterkast plaatsen, ja juist, naast mijn rolstoel.
Ze was echt jarig en dat komt natuurlijk vanwege het feit dat haar verjaardag op haar datum thuis gevierd wordt. Normaliter zouden we met een bijzonder gezelschap een heuse maaltijd en feest genieten in bella Italia. Dit heeft ook wat.
De mobiliteit van yoni in haar beenlengte gips gaat vooruit, het lopen met stokken vandaag met pa en joeri naar de albert heijn en de bakker was een concert zonder muzieknoten en alleen yoni en ik speelden het bladmuziek.
Onderweg komen diverse mensen tegen en wat schept mijn verbazing, ze feliciteren Yoni, "hé Yoni, van harte meid, en dat is gaaf om te horen.
De prinses is overspoeld met belangstelling en cadeaux, zoals een camera, bodylotion, sieraden, waardebonnen, parfummetjes, een spiekshirt (?) en riem, de garderobe en de wastafel zijn ruimschoots gevuld en ze is onder de indruk, nu zit (sorry ligt) ze op de chasse longue haar kado's te bewonderen. Zelf denk ik aan de sinterklaastijd waarmee ik voordat ik ging slapen me nog voor de geest kon halen wat ik allemaal gekregen had. Yoni weet alles en van wie en is ontzettend dankbaar.
Haar spaarrekening wordt op zeer attractieve wijze gepromoot en straks koopt ze haar eigen appartementje waarop ik zei, ruim je dan wel ....... op ? we weten het , overal hetzelfde liedje.
Na de wereldfrieten van Pa, het favoriete avondmaal op je verjaardag, is het 's avonds rustig, petra, reinier en frans komen nog even een afzakker halen en na hun vertrek schrijf ik deze versie.
Vanavond Johan van Westland orthopedie aan de lijn gehad, hij kwam uit Alkmaar vandaan en om 20.00 uur vertelde hij me telefonisch over het positieve gesprek wat hij heeft gehad met de verzekeraar. Het ziet er goed uit met de prothese vertelde hij mij, graag ziet de verzekeingsmaatschappij van mij een briefje waarin ik mijn motivatie moet omschrijven waarom ik vind dat ik in aanmerking moet komen voor de Rheo Knee.
Johan geeft mijn weblog door aan de behandelend persoon en ik zal een briefje schrijven.
Wat gemotiveerd ! super gemotiveerd, bouwen jullie die techniek nou maar en ik wil zorgen voor een aanvulling op de gebruikersgids. Alles wat er maar mee kan zal ik uit gaan voeren, sterker nog, ik wil laten zien dat er meer kan dan een omschrijving. Onder de Rheo Knee moet ook (klinkt raar) een voet komen, ook hierin zitten vele varianten en donderdag krijg ik een voorbeeld te zien wat mijn bionische engineer voor ogen heeft. Al met al kun je zeggen dat ook ik vandaag een prachtkado heb gekregen.
Morgen , woensdag, ga ik mijn "door van Beurden samengestelde" golfstoel proberen, ik ga voor het eerst een balletje slaan, met een aangepaste vierpoot en fietszadel denk ik een aanwinst op mobiliteit gevonden te hebben, het ziet er raar uit maar in mijn ogen uiterst effectief, ik laat me toch niet kennen zeg !
Mijn golfmaten uit Delft en Maasland komen morgen bijeen op Nijmegen, ik zal ze morgen verrassen want zij denken dat ik alleen maar in een buggy rond ga rijden met drinken en eten alleen deze doorbijter zal bij elke flight een bal slaan.
Op het moment dat ik en mijn prothese het aankunnen een volledige baan te lopen is mijn chirurg de heer Knippenberg mijn eerste flightmaat en daar komt niets tussen, afspraak is afspraak.
Gisteren nog Robert Leroy gezien op SBS shownieuws, hij komt eraan, een talent die wij gaan beleven op "de commandeur" de 26ste.

Vandaag een prachtdag,conclusie

"Het leven is om te leven en niet om te zeuren,
hoe groot de moeilijkheden ook zijn"

Hans Jan

vandaag is mijn Prinses jarig

2006-08-15T08:26:00.000+02:00

Vandaag geen logboek want haar verjaardag is het nieuws van vandaag

Hans Jan

KLM open "terras stilte svp"

2006-08-13T23:14:00.000+02:00

Dagje uit, KLM open

2006-08-13T22:44:00.000+02:00

Vandaag heeft neef Ferry mij opgehaald om naar de KLM open te gaan, gevulde enveloppe met VIP kaarten, lunchverzorging en een prachtplek op de 14e par 3 , 15e par 4 en hole 18 finsh par 4.
De reis richting Zandvoort voelde als een familiereisje naar het strand, laatste stukje file en rijdend langs het strand en circuit wilde ik het zand onder mijn voeten voelen, de ruwe steentjes zand vermengt met water wat tussen de tenen kan schuren, ik moet nog even wachten en wat het circuit betreft, nee laat ons daar alleen maar parkeren. Met stoel en stokken naar het pendelbusje maar éénmaal in het promodorp besluit ik ook hier, "no wheelchair on the sportground" en we stallen de rolstoel bij de cyprus golf company.
Op stokken door het dorp, likkebarend zie je de mooiste materialen aan je neus voorbij gaan maar men ziet mij niet als potentiële klant...
Ferry en ik besluiten onze stoelen te gaan zoeken in the swan lounge, een vip plek voor KLMers.
twee verdiepingen en op de tweede gaan we op het terras half in de wind en zon en we genieten van de gastvrijheid en witte wijn.
Ook de lunch wordt zeker niet overgeslagen en we beginnen vat te krijgen op het publiek wat naast ons staat. Zelfs Marshalls die de stilte borden bedienen zijn op onze hand. Qua spel was het genieten, 270 slagen sloegen de beste heren, voor intimie 14 slagen onder par (4 rondes)en dat is bijzonder goed. Op hole 18 de finish hole werd het met het kwartier spannender, 1 bal mis en het verschil van een ton Euro is een feit.Het werd een play off , Dyson 1 , green 2 prachtgolf !
Ik geniet en Ferry geniet met me mee, heel gaaf om ook met de nazaten van mijn broers dingen te ondernemen.
Op de terugweg na de uitreiking van de prijzen en toespraken van de heren biedt een vriendelijke marshall zijn mobiele diensten aan en mag ik meerijden met zijn buggy.
Op de terugreis heel veel sms contact met Leo en bijzonderen.
Leo zit in Toronto op congres maar we vonden de tijd om schrijftaal te spreken.
Voor komende week leuke plannen in het vooruitzicht, 3 maal krachttraining, ergotherapie, prothese afspraak en fysio, dinsdag viet mijn Prinses haar verjaardag dus lezers de vlaggen mogen uit !
Moe maar voldaan na een sateetje in de pynas zijn ferry en ik thuis aangekomen, yoni en joeri aan het kaarten, joke aan de tennis en morgen gezond weer op.
Het was een lange dag, natuurlijk voel ik dat en ik merk dat ik mijn oefeningen van vandaag niet heb uitgevoerd, morgen maar inhalen want ik wil niet achterop raken.

Bij Bovero en vele andere bedrijven zit de bouwvak er op, van de meesten vernomen hoe hun vakantie was middels een kaart, een belletje, smsje of bezoekje.
Ik sta te popelen om weer aan de bak te gaan, die prothese kan maar niet snel genoeg besteld en gemonteerd worden.
Ik probeer van de week in Rotterdam een lekkernijtje met mijn collga's te delen en hun verhalen te horen.

Voor nu een droomweek , ook voor schipluiden , de veluwe, schiermonikoog en De Lier, en ik ben trots over de bionische aansturing van mijn toekomstig sportieve onderstel.
jullie horen nader van me.

Hans Jan

2006-08-11T19:51:00.000+02:00

Staatsbezoek !

2006-08-11T19:09:00.000+02:00

Terwijl de regen van de straten een schouwspelmaakt van ingeslagen meteorieten spoedde ik mij vanmorgen naar ArboNed, de keurings instantie voor het behoud van mijn rijbewijzen, de travertinplaten bij entree zijn spekglad, er staat water op de platen en je moet op je tenen (5) lopen om niet op je giechel te gaan. "Arboned en dancing with patiënts on floating ice" denk ik.
Op de 9e etage stopt de lift met een zachte thouch up en de wachtkamer wordt opgezocht.
Ik laat me keuren om mijn bus en vrachtwagenrijbewijs te behouden, ik krijg bij de assistente een lees, luister en urineproef ! Full Pull en de arts wordt bezocht, controleert mijn fysieke en psychische gesteldheid, ook hij staat verstelt van de snelle revalidatie, (of de keuringsdatum al voor het ongeluk gemaakt was !) Nee zeg ik, ik wil mobiliteit meneer, zodat we aan het werk kunnen.
Ik krjg een ruime voldoende en we gaan naar huis, ingevulde documenten voor het CBR die vanavond op de post gaan en een begeleidend schrijven om maar de aandacht te blijven trekken. Ik laat jullie hier later meer over horen.

Reinier komt op de koffie en na de broodjes maken we ons op voor het Staatsbezoek.
Burgemeester Rodenburg komt met een prachtig boeket en een verjaardagskado voor Yoni. Zij is dinsdag jarig en eens in je leven vier je dat in het gips vinden wij !
Het is een informeel gesprek, puur persoonlijk en ontspannen, we praten over wat er gebeurde, de impact ook naar de gemeente toe en de situaties die we tegenkwamen tot dit tijdstip over zorg, politie, en andere instanties. Herkenbaarheid bij de burgervader, ook hij kent de klappen van de zweep.
Waarderend dat hij de tijd voor ons nam kunnen we zeggen dat mijn inbreng in de klankbordgroep een "win -win" situatie moet zijn naar de politiek en we elkaar vaker zouden gaan zien, onder 1 voorwaarde, zonder stokken.
Ik vertelde over de toekomsige prothese, over mijn visie en de toekomst, maar ook over de aanschaf van zijn voetbalschoenen voor de openingswedstrijd bij MVV op het kunstgras.

De taxi staat klaar, ik vlucht om iets over half drie naar Delft waar Catja een nieuwe uitdaging heeft liggen, op 1 lopen. Ja dacht ik dat doe ik al weken, nee zegt ze op je linkerbeen ! Nou dat ging niet zo vanzelf en het was een beetje eng, tandenknarsent bijt ik mijn porselein van mijn kroon, gtrvrdr hup kom op en ja ik durf, het lukt en beide kijken we elkaar aan en een knipoog verteld de euforie.
Ook zij is blij voor me met de gemaakte keuze, iemand in gouda heeft ook zo'n ding en dat gaat goed zegt ze, ik zeg tegen haar "ik ga beter".

mijn gedachte gaan een slot regel, mooi zo voor het weekend, berustend op de enorme postieve momenten van de afgelopen week,

Door te weten wat je wilt,
wie je bent en wat je kunt,
zul je in staat zijn een leven te leiden
dat energie oplevert inplaats van energie kost !

Fijn weekend.

Staats bezoek en eindelijk tranen

2006-08-10T19:33:00.000+02:00

Vandaag een enorme belangrijke dag voor me, vanmiddag wordt bekend wat voor prothese ik ga dragen maar alvorens dat moet ik 's morgens flink aan de bak op de krachttraining. De oefeningen die ik daar maak is vergelijkbaar met een fitnesscentrum, pure kracht, gewichten voor armen benen (hé leuk, ik schrijf meervoud van been) en rug. Ook mijn linker bovenbeen wordt niet overgeslagen en aangezien de wond die in mijn lies zat nu al enkele dagen gesloten is durf ik ook hiermee meerdere oefeningen te maken.
Ik heb een drukke dag daar en ik had van te voren besloten de hele dag door te brengen bij de mooiste lach van de revalidatie (receptioniste).
Ik trakteer me zelf op broodjes en vruchten yochurt, lees de krant en krijg ik een leuk telefoontje.
De secretaresse van de Burgemeester aan de lijn, of ik het op prijs zou stellen als de burgervader een bezoek komt brengen, ik ben verbaast maar ook vereert.
Morgen om 13.30 komt dhr Roodenburgh op staatsbezoek bij mijn Prinses .!! het moet niet gekker worden.
Ontzettend leuke geste.

Om 15.45 wordt ik verwacht bij de prothesemaker, dat duurt nog 2 uur, maakt niet uit ik heb de tijd en straks komt mijn zingende vriend Robert Leroy om de 2 x 12 uurs sessie van de commandeur door te nemen. Hij heeft het druk , komt ietwat verlaat maar hij heeft een prachtkado meegenomen, samen met Michel van den Akker (AXA) hebben deze 2 amsterdammers het voor elkaar gekregen een geheel door de selectie gesigneert Feyenoord shirt met prachtlijst om dit aan mij te overhandigen, dank je wel jongens en super dat Patrick Lodewijks ook zijn steentje heeft bijgedragen.

Eindelijk tranen.... de titel zei het al,
de gang naar de prothesemaker is lang, ik meld me bij de balie en zie daar een andere vriendelijke lach.... "ik ken jou" zeg ik, "tenminste ik herken je billen"! ", pardon" zegt de verbaasde juf, "ja jij stond net voor mij in de rij bij de koffiemachine en vanuit mijn rolstoel op mijn ooghoogte keek ik precies tegen je billen, ha ha beter die billen van jou dan een andere rolstoel" toch ?

Ik moet wachten, Jan is voor mij en dan is Arjan vd Gaag aan de beurt, ook een maaslander waarvan niet te zien is dat hij een onderstel heeft.
"Meneer van Dongen ?" klinkt het op de gang, of ik verder wilde komen, met een knikkende knie (die andere doet dat niet) rol ik de behandelkamer in.
De prothesebouwer Johan, de arts en (ik ben haar naam even kwijt) de mevrouw van de intake nemen omste beurt het woord. Ze hebben informatie gekregen van Leyenburg maar verder weten ze eigenlijk niets van me. Of ik mezelf maar wilde omschrijven en wat mijn verwachtingen zijn.
Ik vertel hun over mijn gezin, mijn werk mijn passie en sport mijn site. Ik wijs ze hierop en lezen een stukje mee.
Ze drukken de tekst van mijn column "wie nooit verliest weet niet wat winnen is" af ter info, dit ben ik, dit wil ik, en daar gaan wij naar toe ! voegde ik er mondeling aan toe.
Wat voor sporten doe je zoal, ik leg het haar uit en we zijn een kwartier verder.
Welke prothese is voor deze kerel nu gezien zijn bovenbeen de meest voor de hand liggende ?
Ik zie ze denken, een stilte, ik denk...... (ik vloek inwendig) ik zeg "de C leg". een voor mij via internet meest passende en meest ideale prothese die ik me voorstel, eerst een tussen prothese en dan de in mijn ogen Rolls Royce onder de onderstellen.

Nee ! zegt Johan en ik ben verlamt, nee hans, hij zegt nee!

"wat nu" vraag ik me stoer af,
"ik heb een betere optie zegt Johan, gezien je werk, je sportiviteit, je hoogte van de lat, ik heb het over tennis, hardlopen, skiën, snowboarden, kitesurfen, fietsen... ik stel de Rheo Knee voor!
Wat heeft de Rheo dan meer dan de C leg ?
Hans, deze prothese denkt geheel met je mee, op welke ondergond, met welke beweging, reflex etc, dit is de eerste knieprothese die zelf meedenkt, die jou beter leert kennen dan jezelf , geloof me.
Het bestaat, het bestaat en ik ben zo blij, geen tussen prothese, geen getob met het inleren, nee aanstaande dinsdag, na goedkeuring van de verzekering wordt het sportonderstel besteld, ik ben stil en beheers mijn emotie.
Ik vertrek naar Maasland, de taxi staat klaar en ik sms mijn broers en intimie over het resultaat.
Ik kom thuis, met de shirtposter van feyenoord, een doos met CD's van Robert voor de voorverkoop, flyers en een banner.

Yoni en joeri zitten te stressen, een kaartspel, opa chris zit met Joke aan tafel.

Het komt eruit,
jongens, "papa krijgt een hele moderne zelfdenkende prothese en zijn mobiliteit komt terug", je kunt zeggen dat ik straks vreselijk veel kan en ik mijn tranen van geluk niet bedwingen. Yes , een maand onderweg en over een kleine 4 weken ....

Ook ik weet dat het nooit meer hetzelfde zou zijn, daar ben ik me volledig van bewust, voorlopig ga ik me opmaken voor hoofdstuk zoveel, nog sterker worden, nog bewuster, nog beter, ik voel, ik weet, ik wil dat het gebeurt.

Lieve mensen, ik had dit mooie bericht vandaag niet verwacht, 3 maanden loop ik voor op "schema", zal ik over 5 weken al kunnen lopen zonder stokken ? Ik ga ervoor.

Hans Jan

mijn vrije dag

2006-08-10T19:13:00.000+02:00

Gisteren woensdag was voor mij een vrije dag, niet voor joke voor haar de eerste dag dat ook zij de draad weer probeert op te pakken op haar werk en moge menig bolletjesslikker er zich van bewust zijn want de grenzen zijn weer onder controle. Zij had natuurlijk ook een verhaal te vertellen aan haar collega's die in de afgelopen maand ook haar honeurs moesten waarmaken en volgens welgeinformeerde bronnen is dit gelukt waarvoor jullie dank.
Het was goed dat Joke er weer uit was, het is ook goed dat je het werk weer kunt oppakken.
Alie ,de huishoudelijke hulp, krijgt een kopje koffie en zij gaat werkelijk als een speer door het huis, badkamer toiletten de slaapkamer van Yoni en Joeri en de woonkamer krijgen een fikse beurt.
Vandaag stonden diverse dingen op mijn program, boterhammen smeren in schipluiden voor de weekfeest maar helaas waren er geen ziekmeldingen en bleef mijn aangeboden dienst ongebruikt, verder champignons halen en brood en de voetbal het westlandselftal tegen de toekomst van feyenoord op ons sportpark.
Het halen van brood gaat best alleen besef je pas als de tas aan je stokken hangt niet alleen op je stokken moet letten maar ook dat je rekening moet houden met het gewicht van het brood. Het geluid van de stokken was niet monotoon maar met een beladen klank.
De champignons ging makkelijker want dat weegt maar 250 gram en dat kun je vergelijken met het gewicht wat je draagt als je moet plassen....

Joke is eind van de middag terug, Andre Menitta en pascal komen even langs en algauw blijkt dat Yoni niet de enige prinses is, ok andré, ook jullie hebben een prinses en ze mag er wezen.

Na de ovenschotelpasta met roomsaus voor Marjoes komt Wim me halen voor de voetbal, stoel en stokken mee onder 1 voorwaarde, de stoel komt het voetbalterrein niet op, dat doe ik met de stokken !
Feyenoord wint met 5-1 een leuke pot met een prachtig 4e doelpunt, een beauty van een lob.
Een kwartier voor tijd besluiten Yoni en ik de voetbal te verlaten, Rienier zou deze avond thuiskomen en de afspraak was zo gauw mogelijk aan de rosé om de hergroepering op het dorp te vieren, Astrid, Roy en Manon waren net als Reinier gekleurd, de bedoeling was dat er 3 weken geleden een aansluiting zou zijn in Italië, het liep anders.
Proostend op de terugreis werd de hereniging een feit, fijn dat jullie weer veilig terug zijn.

Hans Jan

een maand verder

2006-08-08T21:35:00.000+02:00

Gisteren had ik geen lef om te schrijven, exact een maand was het gisteren, ik sta er toch bij stil,we weten het allemaal, wat is een dag, een week een maand .........

Ik kijk natuurlijk ook weleens terug, ik heb tot nu alleen maar naar voren gekeken en dat bevalt me goed.
Terugkijkend, nog niet naar het negatieve, absoluut niet, nee wat hebben we een geweldige vorderingen gemaakt, anderen die in deze periode een vakantie beleven zijn Yoni en ik volgas aan het werk om zo mobiel mogeljk terug te komen. De fysio is zeer tevreden over de vorderingen van Yoni, ze doet zeer gedisciplineert haar oefeningen en ze zal zeker geen rare fratsen uithalen.
Wat kun je trots zijn op zo'n meid, gesteund door haar vriendinnen en moeder en zeker ook joeri. Wat is er met dat mannetje allemaal gebeurd en nu begint ook hij vertrouwt te raken met de situatie, de inmobiliteit, acceptatie maar zeker meer de motivatie. Hij is de comming man, zijn grappen en grollen, zijn vrolijkheid en bereidwilligheid voor alles doet me deugd. Vandaag is hij met Joke Rotterdam leeg wezen halen voor zijn komende VWO carriere. Tassen zijn gevuld en eind van de middag komen ze thuis. Hij heeft het naar zijn zin gehad en meiden van het CLD, mister van Dongen is ready for party !

Vandaag is het bed van Yoni naar de zorg terug gegaan, niet alleen het bed maar ook van de verpleging hebben we afscheid van genomen.
We regelen het zelf, we kunnen het zelf en we doen het zelf. Meiden, ontzettend bedankt voor jullie goede zorgen, zeker met jullie hulp en inventiviteit zijn wij hier tot we zijn en dat binnen een maand ! Geweldig.

Van binnen ben ik zo vreselijk gemotiveerd, die fysieke motor van me begint warm te draaien,vandaag een beetje onrustig, het wordt tijd dat het rijbewijs vrijgegeven wordt, de muren heb ik al bekeken, laat mij maar even gaan.
Het wordt ook tijd voor deze man dat zijn kont gelucht wordt en dat de horizon wat vaker gezien gaat worden.
Tijdens de revalidatie pauze in Delft heb ik gisteren prima gezelschap gehad, het doet me goed mensen om me heen te hebben met dezelfde "bloedgroep", de koffie en amandelbroodjes zijn niet aan te slepen en gevoels waarde liggen "on one level".
Rijkdom is mensen en dierbaren om je heen die ook het hart op de juiste plek hebben is de levensles.

Morgen, woensdag ben ik vrij! Zal ik dan toch weer verder gaan met mijn boek en met yoni een korte wandeling in het vooruitzicht, Joke gaat het op het werk proberen de draad weer op te pakken, Yoni Joeri en ik redden het wel.
Vandaag heb ik zwangere trotse Sus en Peter gezien, wat straalt dat stel, ik ben er beretrots op.

Terwijl de vorderingen voor de feestavond op de commandeur voor mij gestalte krijgt komt Robert Leroy as donderdagmiddag naar me toe in de revalidatie in Delft, vlak voordat hij diezelfde avond bij mijn cluppie Feijenoord een selectie personeelsavond luister bijzet.
Ik ben wat van plan , iets ondeugends, maar dat zijn ze wel gewend bij de commandeur.

Ook heb ik mijn ipod uit de oplader gehaald en geniet ik afgesloten van de wereld van mijn muziekkeuze, Robbie Wiliams, vanzelfsprekend maar vergeet "mijn" blof niet,
ik zet de ipod op shuffle en ik hoor het nummer "ik denk dat ik ga lopen", ja dat denk ik, nee, dat ga ik zeker doen.

Hans Jan

Langs de Lijn

2006-08-06T11:59:00.000+02:00

het is zondagochtend en ik wil gewoon voor de middagmaal onze belevingen van gisteren weergeven.
Het zal jullie niet vreemd zijn dat sport een essentieel onderdeel in ons gezin is.We beleven het sporten actief en passief en vinden het geweldig om te bewegen.
Dat laatste heeft zijn tijdelijke beperkingen en hebben Frans, Juli en SAS ons op transport genomen, eerst de koffie thuis en de eerste ronde langs de witte lijnen wordt ingezet.
Onderweg delen we met elkaar de kracht van vooruit zien en de enorme energie die er is om sterker te worden dan dat we al waren. Ook praktisch denken we na over wat er al dan niet verbeterd kan (moet) worden over de communicatie tussen diverse instanties waarmee ik te maken heb gehad. Ik verbaas me echt over het feit hoe sommige instanties zo onwerkelijk hun reclameslogans uitstralen.
Nu ben ik optimistisch en heb ik de kracht (en eigenwijsheid) om dingen via via te regelen, het moet toch mogelijk zijn dat mensen die in gelijkwaardige siuaties komen als ik, dat kunnen dus je kinderen , je ouders maar ook mensen zijn waar je om geeft en die zelf niet in de gelegenheid zijn te reageren.
Zou het nu niet mogelijk zijn om een soort uitzendburau namens de zorg of wat voor instantie dan ook, de mensen met een personal coach kunnen koppelen, allerlei dingen en voorvallen regelen door 1 persoon.
Bureaucratie is een bekend verschijnsel maar zullen we niet een keer proberen om die souplesse eens terug te krijgen ?
Een mooi streven, ik laat mijn gedachten hierover varen en wie weet kunnen we het voor anderen veel dingen vereenvoudigen. Een soort actie boekje, to do list, checken wat van toepassing is en zo ja bij welke instantie moet je zijn , hoe lang gaat het duren en wanneer kunnen we het verwachten. (alsof je een reisje boekt, met kamer op zee, met terras etc)

Nadenkend en brainstormend over deze opzet komt achter het hoofdveld van MVV de polder zichtbaar.
Wat een prachtdorp aan de achterzijde en een voortreffelijk natuurgebied sluit er bij ons aan, 5 minuten van je huis en bent "buiten waar de tijd en rust je niet in de steek laat".
Op het ODO nieuwe veld wat recentelijk is ingezaaid en voorzien is van een hoogstand drainage en sproei-installatie tegelijk zien we Kees en Eric. Beide mannen met een hart voor de vereniging (en zo zijn er velen) zijn bezig de beregenings installatie te ontmantelen, in mijn beleving ligt er en prachtveld en kun je spreken over kwaliteit accomodatie en haar sport.
We slaan even rechtsaf en via de artiesten uit/ingang komen we langs het kunstgrasveld, de invalide wagen laat ik bij de poort staan, waarom, ach mijn gevoel zegt dat ik zo min mogelijk gebonden wil zijn aan deze 4 wiel drive en ik besluit op krukken een rondje met frans en Joeri te lopen. Dames selectie waren aan het zitkoppen op een prachig stukje gras waar het zonnetje het spelplezier verhoogde.
Eenmaal bij de kantine begroeten we Riet en Gerard en bij entree begroet ik Rob en Jan en vertel hen dat het een eer is hun op deze wijze te begroeten.
We lopen al pratende terug richting de Korfbal en we genieten onder het genot van koffie en koek de dagtraining van de selectie van ODO. Mannen en meiden moeten flink aan de bak en ik herken in yoni haar charisme, ik wil hier ooit meespelen. Korfbal is een sport die ze beheerst en waarin ze zeer enthousiast is, wie wil dat dan niet stimuleren.Pa zeker.
Geweldig is dat gewoon iereen weet wat er met ons gebeurd is, hoe we er mee omgaan en waar we naar toe willen, een schouderklop of opgestoken duim op afstand doet ons goed. Geen uitleg maar met zijn allen focussen op de toekomst.
Dat doet je goed, gewoon onder de mensen komen en direct opgenomen worden, of je nu wat mankeert of niet, allen voor één , één voor allen.

Ik sla de tennis over, dat komt nog, daar wil ik eind augustus zijn, al mijn maatjes en maatinnen zij dan op het 2 x 12 uurs toernooi, ik kijk er zo naar uit !
Eenmaal op de terugweg worden we uitgeleide gedaan door een zwerm libelles, ze wijzen ons de goede weg.
Frans en Juli bedankt voor het duwwerk en de drempelactie om dit rondje te maken, het deed ons goed.
Zo goed dat ik na het middageten zelf in mijn karretje naar de voetbal rij en vanaf de hekken op mijn krukken een gedeelte van de eerste helft zie. Het is zwaar om op 1 been te blijven staan al die tijd en het zonnetje op de rug maakte een sparringspartner van mijn fysieke conditie, met het rustsignaal vertrek ik richting huis en ben trots op mezelf dat ik het toch weer voor elkaar heb.
Ik heb later gehoord dat "we" gewonnen hebben met 2-1 en telkens gaat mijn zinnetje door de kop "wie nooit verliest weet niet wat winnen is".

Met opgheven hoofd en vooruitgestoken borst blik in terug op een fijne dag.
Wetende dat in schipluiden de weekfeest begonnen is, dat op de veluwe fietsroutes bereden worden, op schiermonnikoog de duinen onveilg gemaakt worden, in amsterdam de gay pride zijn roze entree maakt, vele vrienden zich opmaken voor de terugreis uit "mijn Italië " en anderen zich bekommeren om het bloemencorso, toast ik savonds met Liesbeth, Sylvia en Remco op de vierde week die achter ons ligt.

Vanmorgen werd ik sinds het ongeluk gewekt door de kerkklok, 10 over half tien, eigenlijk zou ik me moeten haasten om te golfen, ach dat komt nog.

Hans Jan

2006-08-04T12:28:00.000+02:00

Klavertje 4 en Yoni's dag

2006-08-04T11:07:00.000+02:00

een heus klavertje 4 zo spontaan, zo groots in kracht, een speciaal plekje heeft het gekregen,ik ben zonder woorden. Theo en Willy, een prachtwens, dank jullie wel !

Terwijl de afwas van gisteravond van een enorm groot maar vooral gezellig bezoek het aanrechtblad vult en de regen die neerstort met zulke intensiteit dat het onkruid tussen de gobblestenen vanzelf eruit gewassen wordt schrijf ik dit keer rond het middaguur.
De lege flessen rosé in de glasbakhoek van de tuin doet denken aan wilde feesten maar het tegendeel is waar, een hoop visite drinkt blijkbaar eenmaal een hoop rosé.

De prinses is vanmorgen naar het zieknhuis gegaan, al vroeg, om 9 uur werd ze verwacht in de gipskamer, eindelijk ziet ze na enkele weken haar blote linkerbeen.
De kleur is goed, een beetje roodachtig rond de knie en uit de röntgen foto's blijkt dat er een breukje in de knie zit. Om deze breuk optimaal te laten genezen is het nieuwe gips van enkel tot lies gezet. Een kleine teleurstelling want we gingen voor half gips maar gezien de foto's van de knie mogen we toch spreken van vooruitgang.
Heb vertrouwen werd ons gezegd, de gecompliceerde breuk in haar boven been en de breuk in haar onderbeen gaan goed het herstellings schema in. De knie heeft gewoonweg meer rust nodig en de doktoren gaan met deze hoogwaardigheidsbezoekster niet over 1 nacht ijs. Onderbeen breuk zijn sporen zichtbaar van zelfstandig herstel aangtoond.

Het voelt goed en yoni weet en voelt dat dit de beste oplossing is.

Pluspunt is dat ze haar been lichtelijk mag belasten en daar maakt ze natuurlijk gebruik van, haar voet is vrij van gips. De kleur is overigens wit, geen rose of groen , dat was er niet meer en rood, blauw en paars waren niet de kleuren die de sfeer bepaalde. Yoni zei "Pap, dan maken we het toch op een andere manier gezellig !" goed hé.
In het gips zit geen watten meer en het is een soort kneedbaar materiaal, plakschuim op knie en onderbeenbreuk voor extra steun zijn toegepast. Dat flexibel gips is een mooi produkt uit de medische wereld, iets voor de afbouw? Geen krimpnaden, scheuren of oneffenheden.... ik ga daar maar eens buurten over produktinformatie.
Ik heb het volste vertrouwen dat deze dame van ODO de B1 komend seizoen gaat versterken, ook zij heeft haar come-back senario in gedachten en wees er maar van overtuigt dat Pa dit niet stilletjes laat gebeuren......

Pa gaat straks naar de fysio, daar ontmoet ik Mike French die ook revalideert en onder de sportieve vriendenkring behoort. hij heeft me leren Kite-vliegeren en snowboarden en wij gaan de uitdaging aan om in december snowworld zoetermeer te bezoeken met planken.
Het zal een bijzondere ontmoeting worden. Na de fysio breekt voor ons het weekend aan, ik denk dat ik zal gaan neuzen bij de voetbal, de tennis en de korfbal of de velden en de banen er goed bij liggen. Even die vertrouwde route.
Vrijdag as krijg ik de keuring voor mijn aangepast rijbewijs en zijn we weer een stapje op de goede weg. Met het aanpassen van het rijbewijs werd ik wel eens op de feiten gedrukt, verlies van vrachtwagen-bus rijbewijs en motorrijbewijs, ontneming van mobiliteit en angst voor het verlies van mijn bewijs voor een passie die ik heb, stukje toeren op een motor. Ik weet ik mag niet aan motorrijden denken maar het gevoel dat het me allemaal ontnomen wordt is frustrerend.
Neemt absoluut niet weg dat we hier positief gestemd zijn, we gaan goed, we zijn op het goede pad en we weten dat we gaan slagen.
Ik mag met neef Ferry 13 augustus op uitnodiging naar de KLM open op "de kennemer".
Dus heren golfmaten, be prepared ik ga wat leren die dag !

Gisteravond hebben we (golfboys and girls en familie) smakelijk moeten lachen op een eventueel voorkomend voorval...
Wat zou een marshall kunnen zeggen als ik met mijn loopstokken op de green zou gaan putten ?
Hele grote pitichingsfork aantonen !

Fijn weekend mooie mensen

Ps, onder het kleed is het weer schoon !

schijnbaar alledaagse dingen

2006-08-02T21:20:00.000+02:00

De titel van de dag maakt de inhoud van de tekst hebben ze me ooit geleerd, welnu ik bespeel het toetsenbord als volleerd pianist alleen wel die pianist die ik ooit ontmoet heb in Portugal met het Bovero weekend. Deze man kon werkelijk alles uit de kast halen, complete albums speelde hij, alleen viel deze goede man door de mand toen we bemerkte dat het het bandje voor de tweede keer ging afspelen. Nee ik probeer het dan maar echt, met af en toe een tikfout en nog steeds met twee vingers.

Dinsdagochtend ben ik naar Den Haag gereden om de motorfiets te vrijwaren van het technisch verkeersonderzoek, ze hebben enkele dagen later de situatie gereconstrueerd en de ontvangen brief vertelde mij dat ik toch nog een paar dagen stalling moest betalen alvorens de motor wordt vrijgegeven voor het takelbedrijf.
Ik was pissig, de kerel die ik de middag ervoor aan de lijn had kon en wilde me alleen vertellen "mijnheer, het interesseert mij geen moer, niet betalen is niet vrijwaren en elke dag € 17,50, het is U probleem !" Laaiend was ik, en ik besloot dus dinsdag zelf de boel te regelen.
We worden keurig ontvangen door dhr de Bruin en ik leg het probleem van zijn collega voor en de daaruit onstane verbale oorlog.
De goede man schaamt zich voor het gedrag van zijn collega, toch sta ik erop om dhr van der Pelt (om hem maar te noemen) even te spreken. Dat gebeurt maar op een nog grotere irritantere manier dan door de telefoon, alle collega's zijn verbassd en ik besluit met deze man te stoppen. Hier moet ik boven blijven staan en hij kan de pot op.
Ik vraag of ik de motor nog mag zien, dat mag en ik verbaas me over de conditie van "mijn vriendin". Een nieuwe tank, ander zadel een paar pedalen en knipperlichten....... ik wilde er zo mee wegrijden....
Wetende dat de schade vele malen intenser is maar voor mij gevoel, ik had het ernstiger verwacht.
Confronterend is de situatie natuurlijk wel, ik kijk toch naar de impact en het raakgedeelte van mijn been wat tussen de motor en auto is gekomen.
Kippevel, maar aan de andere kant zo blij dat Yoni niet heeft van wat ik heb, ik zou niet weten hoe ik in het leven zou staan als de rollen van fracturen zou zijn omgedraaid, nee, nee, nee, niet aan denken.
De heer de Bruin regelt met mij de zaken verder perfect af en ik bedank hem voor zijn medewerking, ik weet niet wat er daarna op het bureau is voorgevallen....... jammer dan.
ook krijg ik een half uur later te horen dat de goede brigadier het takelbedrijf en dergelijke heeft geregeld en wenst mij een fantastisch herstel.

Dan heb ik mijn CBR schriftelijk verzocht mijn rijbewijs aan te passen, ik mag alle automaat auto's rijden volgens de artsen alleen zal ik mijn vrachtwagen rijbewijs en busrijbewijs moeten inleveren, het gevecht om behoud van mijn motorrijbeijs is begonnen,ik wil zo snel mogelijk weer mobiel zijn, dat ik nu geen motor kan rijden is duidelijk, maar dat ze mijn motor rijbewijs afnemen om later opnieuw examen te moeten doen gaat mij te ver, ik vraag alleen, rijbewijs voor auto en aanhanger en een vrijwaring van examen (wel met een behendigheids proef en doktersverklaring) van motorrijbewijs. Dat wordt een gevecht zeg, ik hou jullie op de hoogte.

's middags als er op de dag geen therapie is ben ik wel aan het werk met de conditie van het bovenbeen, het zal en moet 10 augustus klaar moeten zijn om de eerste inmeting en fabricage van de prothese te kunnen laten plaats vinden.
Ik neem massage olie, masseer de boel een half uur en dan ga ik met mijn ritmische stokken een rondje maken, ik zet mijn linkerbeen zo dat ik in mijn beleving al met een prothese loop, stel je voor, sta op 1 been en probeer met de spieren van je vrijhangede bovenbeen een loopbeweging te maken, je voet neerzetten, afrollen, afzetten en optillen. Ik beheers het al aardig en ik kan ondertussen van menig ooievaar en reiger winnen om op 1 been te staan. (behalve van die houten geboorte ooievaars, die staan 14 dagen)

Savonds een grote gezellige drukte, ijs, bloemen en fruit maar vooral gezelligheid en lol, het was een geweldige avond en ondanks het incidenteel opkomende gepieker bleef de grijns op mijn smoeltje staan.

Woensdag
Het wassen, douchen, scheren effin alle sanitaire handelingen gaan al zonder begeleiding, ik ga douchen wanneer ik wil, kom goed de trap af met stokken en ik denk dat zowel voor Yoni en mij een nieuwe fase gaat aankomen, zelfstandigheid.
Hoewel ik het gemis van die schrobbende washand door de lieftallige rondboezemige verpleeghulp moet accepteren, ik doe het zelf.
Yoni telt elke dag af, vrijdag is een belangrijke dag, een tussenstand wordt opgenomen en nieuw gips, ze wil zo graag douchen, ze heeft hem al de hele vrijdagmiddag gereserveerd.
Vandaag Ben op bezoek gehad en de glazenwasser die vorige week het ontbijt aangeboden had, wat een pracht mensen, verhalen om bij te genieten, gewone mensen maar met een prachtig hart.
Gezien de stijgende humor in huis is er een verzoek ingediend om aan de kolommen die in huis staan verkeers lichten te maken, het moet niet gekker worden of de algemene reglementen van rolstoelverkeer doet zijn intrede in huis.
Joeri voetbalt tussen de buien door met zijn maatjes, de X box en MSN zijn op dit moment populair, yoni heeft zoals eerder verteld geweldige vriendinnen en aan aandacht niet te kort, vandaag is zij met haar broertje op pad geweest om eens lekker haar haar te laten doen, Bij Marlene (haarscherp)wordt het gewassen en in de krul gezet, een plaatje en geloof mij maar.
Vanavond geen Terasso di Rosado, het zal binnen gebeuren en toch smaakt het anders.
Yoni en ik nemen elke dag voor een spel te spelen, diverse gezelsschap spellen komen voorbij, ook monopoly, een aanpassing op het rgelement hebben we reeds toegepast, "ik korte Poten en jij Lange Poten" zei ik en we lachen.
Wat een geweldig mens, Yoni ik ben zo blij je vader te mogen zijn.

Hans Jan

in vorm zijn en frambozen

2006-07-31T21:21:00.000+02:00

Het is maandagavond, de zon breekt door de wolken,steekt over het terras door de achterramen en de schaduw van de contouren is zichtbaar op de vloer, de koelte is aantrekkelijk voelbaar en de bamboe windvanger componeert in de wind zijn eigen melodie.
De telkens terugkomende duif roekoet elke weer zijn aanwezigheid en hij wordt getrakteerd op een verbale roekoe van mijn kant, niet dat het klinkt maar het voelt goed. Ik voel aan mezelf dat de acceptatie van het gemis aan me begint te knagen, op een of andere manier lukt het me niet altijd om even "vrij" te zijn van de gedachte, dat zal de tijd wel leren. Afgelopen weekend heb ik enorm genoten van mijn grote stappen voorwaarts, op vrijdag de 28ste Juli beleefde ik de ooit adorabele woorden van Niels Armstrong toen hij eerste voet op de maan zette ("one little step for human but a big step for menkind"), kun je je voorstellen dat ik als jochie snachts toen ik ca 7 jaar was naar de landing op de maan keek, ik voelde nu de woorden van Niels Armstrong.
Deze eertse stappen droeg ik op aan Dick die op deze dag zijn VUT ging vieren, zijn kantoor had groots uitgepakt, prachtige verhalen, mooie cadeaux, prachtige bloemen voor Leo, ik gaf het mijne, mijn eerste stappen. We hebben dit op zeer gepaste wijze gevierd op zijn Italiaans met alles erop en eraan. Joerie had de show ongewild gestolen door 4 pepertjes te eten met de gedachte dat het cherry tomaatjes waren. De brandweer hoefde niet te komen.
De zaterdag was in het teken van rust, eindelijk even de tijd om mijn kantoortje op te ruimen, spullen van de wk, oude computers en beeldschermen moesten eraan geloven en een goede bestemming was snel gevonden. Oké het duurt een hele ochtend maar het resultaat was er wel naar.
Enthousiast ben ik begonnen aan het ontwerpen van een aangepaste badkamer en ik probeer (en jullie mij kennende) geen enkel spoor van fysiek minder gestelde bewoner hierin terug te laten komen. Ook hier geldt, ik voel mij niet zo als de wet mij omschrijft en dat ga ik lang vol houden. Ik zie oplossingen in een inloopdouche, losse vrijhangede wastafels, anti slip tegels, een gescheiden douche en was voor kinderen om file problemen bij de vroege start van het nieuwe trimester te voorkomen.
Moeilijke beslissingen, blijf je hier wonen, moeten we wat anders, je herkent dat wel.
Zaterdagavond hebben de stokken het ritme genomen door het dorp en de tussenstop was het terras van de Pynas, Remco begeleidde me als bodygard en het terras was gezellig, ik voelde de aanwezigheid van velen en allemaal wisten ze wat er aan de knikker met me was. Een tafeltje werd in gereedheid gebracht en toastend met positieve kracht met zijn allen op een goed herstel. Jongens dit deed me erg goed, ergens komen, niet worden aangekeken als "andere Hans", maar gewoon, gezellig, fijn dat je er weer bent. Nu is het te doen gebruikelijk dat het lichtknopje weleens doormij wordt gebruikt om af te sluiten, vlak voor sluitingstijd van 1 uur pakte ik mijn stokken en tikte de seconden weg van de grote kerkklok. Bij 1 was ik binnen !

Zondag een rustdag, even uitslapen, de hulp had aangekondigd laat te komen en dat vonden wij prima. Vandaag stond het thema van boekingen en overboekingen centraal want de schoorsteen moet ook branden en als er geen hout is gaan de kranten erg snel.
De vriendinnen van Yoni komen 's avonds DVD kijken en het is gezellig druk in huis, ook die drukte kunnen we aan en dat is een goede sfeergraatmeter.

Vandaag Maandag,
fysio voor Yoni aan huis en het gaat steeds beter, de beweeglijkheid en kracht die mijn Prinses in haar linkerboven heeft doet ons allen verbazen, ze gaat goed, ze is enthousiast en ze wordt met de dag knapper, ik ga jullie vertellen dat als er ooit een wielrronde in Maasland gehouden wordt, de ronde miss al bekend is, dus mijnheer van Vliet, je hoeft niet ver te zoeken.Ook zij is aan het investeren voor komend schooljaar, wie weet "loopt" zij wellicht achterstand op, om dit een beetje te compenseren leest ze haar boeken en maakt ze verslagen, ik vind het geweldig, knap Yoni, fijn dat je er zo mee omgaat.

Mijn programma was fysio en groepssport, de fysio Catja (els is met haar bootje 3 weken aan het varen)leest de vorderingen van vrijdag en zonder gemekker wordt de loopprothese opgeblazen en gaan we oefenen, lopen in de brug met gelijke liggers, lopen met brug en stok en de volgende keer .......
Er zit een uur pauze tussen de ochtendonderdelen, ik haal koffie en trakteer mezelf op een amandelbrooje, lekker van mezelf, goed gedaan jochie. Ik zit met een big smile in de recreatiezaal en ik voel ze vragen, waarom heeft die lange zo'n pret.
Nou die pret kon niet op vandaag, ik ga met Jan (mijn sport maatje op de revalidatie die ook een amputatie heeft)tenissen!
Hij speelde het spelletje in valide situatie al vele jaren, ik sloeg ook een aardig potje mee en dan zit je daar, in een sportzaal, tennis net, spiksplinternieuwe tennisrackets (heeft de revalidatie speciaal aangeschaft) en plenty ballen.
De eerste ballen vielen tegen, maar na 10 minuten waren er ongende rallies en gingen mijn gedachten naar "mijn vereniging De Commandeur", wat zal dat een mooi moment zijn als ik samen met Yoni op onze levelingsbaan 2 zal staan, ik zal denk geen bal raken maar emotioneel de mooiste partij.
De wereldbal die ik sloeg in de partij met Jacco Eltingh, Paul Haarhuis en Marcel, zal ik nimmer meer demonstreren, maar onlosmakelijk zal onze come back zijn op het gravel.
De Commandeur, een kindje van me, een vereniging waar een ieder zich thuis voelt, straks met 2 x 12 uurs toernooi is er een prachtweekend in elkaar gezet, ik wil erbij zijn, 's avonds treed Robert Leroy op, een vriend van me die op het punt staat door te breken, afgelopen week zijn promo CD (waar ik met Louis warnaar)alleen maar op radio 2, hij gaat concerteren in de Heineken Music Hall, deze kerel gaat het maken.
En dat vind ik zo leuk aan het regelen, met de opening van Baan 10 Paul en Jacco megasterren van weleer en 26 augustus Robert, een artiest waarvan we binnenkort zeggen, die was bij ons !
Jullie lezen het, het is een langer stuk dan ik dacht maar ja wat wil je na 3 dagen.

Als slot wil ik een memorabel woord noemen, Sammy (mijn skipiste koningin)noemde de daaglijkse trombose prik van Yoni, "frambozenprik" Heerlijk Sammy, je laat me stralen.
Vanuit Griekenland krijg ik de aanbeveling komend seizoen op het middenveld te spelen,ik schreef de trainer dat ik veel looptraingen doe, meer als hij, en dat mijn techniek stappen vooruit gaat, "er is nog niemand geweest die bij mij de laatste 2 weken een panna heeft gemaakt, peter " !

Hans

Veel verloren response

2006-07-30T15:49:00.000+02:00

Sinds Yoni en ik steeds meer onder de mensen gaan komen horen we van velen dat reageren via de weblog niet gelukt was en dat mensen het jammer vinden dat hun wensen en opbeurende woorden niet werden weergegeven.
Ik beloofde hen een kleine gebruiksaanwijzing te geven en wie weet weten anderen het ook niet.
Klik onder het tekstblok op reacties, deze kun je gewoon lezen en dan vind je rechts een veld waar je tekst in kwijt kunt, schrijf wat je wilt en eindig met je naam als tekst.
Klik dan op het rondje anonymous,dan op het balkje login and publish.

Het gaat hier geweldig, het regent nu als het giet en elke druppel die valt zijn de stapjes die wij al gedaan hebben.

tot later

Hans

2006-07-28T19:17:00.000+02:00

Ik heb mijn eerste passen gelopen !

2006-07-28T17:30:00.000+02:00

Groot nieuws, zegt het voort zegt het voort,
Ik heb het gedaan, 8 x heen en weer in de loopbrug met een probeer prothese !
Mensen, het is een geweldige ervaring om te weten dat ik op 2 benen kon staan, natuurlijk instabiel en ongecontroleerd maar ik stond en liep. Ik weet wat een baby voelt met zijn eerste stapjes en voor mij is het een kleine stap voorruit maar een hele grote stap in de goede richting.

Excuus voor het feit dat ik een tijdje uit de lucht was, dit had te maken met de installatie van de kabelmodem en de vaak daaruit voortvloeiende vertraging.

Woensdag was een mooie dag van bezoekers,terwijl Joerie bij Rob verbleef kwamen Robert Jeroen en Carolien naar ons toe, een soort familiair uitwisselingsprogramma.
een prachtavond met een een presentatie van een doos rosé met het etikette "Terraso di Rosada" met de transparantfoto van Yoni en mij op het terras. Wat een origineel idee jeroen ! aan de aanvulling muziek en de afspeelbaarheid hiervan maar niet te klagen.

Donderdagochtend een bikkelharde training op de revalidatie, werkelijk mezelf in het zweet gewerkt om kracht op te doen en energie kwijt te raken.
'smiddags een bezoek van de heren van het eerste uur, henk, jan, george en jan leuk dat jullie de jongere generatie niet uit het oog verliezen en de rosé klonk zoals zij nergens kan klinken dan hier.

Het grootste nieuws van deze dag was dat King Joerie de poort van de tuin opende en zich presenteerde als een volleerd golfer. De film waarop een afslag die hij met een ijzer 7 van Wil ruim 80 meter slaat doet mij besluiten deze gigant les te gunnen op Midden Delfland.
Rob en Wil waren tijdelijke Pa en Ma van Joerie en ik weet dat beide rolverdelers het naar hun zin hebben gehad.
Joeri had voor zijn zus een schitterende tas, portomonaie en een mooi horloge gekocht, voor zijn moeder een mouwloos Lacoste shirt en voor pa een heerlijk luchtje wat je alleen in spanje kunt krijgen.
Alsof dat niet genoeg was kreeg ik een extra cadeautje met een heel speciale betekenis, een sporthorloge om de hartslag te meten tijdens het hardlopen !
Ook hij gelooft in mijn kunnen en samen met joerie gaan we er voor zorgen dat dit "hardloop horloge"gebruikt gaat worden.

Wat een kerel, dan wordt je als vader klein maar groots van trots.

Zelf had Signor Espanol een heus FC Barcelona trainingspak laten aanmeten.
Het werd gezellig laat, mooie verhalen onder andere dat hij ome robbie met kleding en al het zwembad heeft ingeduwd, croissants is gaan kopen voor ontbijt en hoteldebotel was van de cassiere.........

Vannacht allemaal in ons eigen bed geslapen, de warmte is net als bij jullie, gelukkig heeft yoni de koelste kamer zij sliep zoals ze is, als een Prinses.

Vandaag excact 3 weken na het ongeluk heb ik mijn fysiotherapie afgesloten met een loopproef, een opblaasbare ballon, gevat in een staalframe met een voetsteun waarmee je de eerste stappen kunt doen. Het ding is zwaar maar ik loop op eieren, zonder controle van evenwicht of voor en achter beweeg ik me als een vorst naar het eind van de brug met gelijke liggers. Els ,mijn fysio, is trots, Joerie die mee was geggaan om te zien waar de "ouwe"revalideert maakt een fotosessie.

Een triomfantelijke lach siert zijn gezicht, man wat ben ik blij dat jij erbij bent om mijn eerste passen te zien doen maken, records vliegen om de oren, drie weken na het ongeluk en het kind loopt.........
Super jongens, winnen doe ik niet alleen dus applaudiseer voor ons allen en jezelf.
Die support, de bezoekjes (de rosé)en jullie betrokkenheid brengt dit succes met zich mee, laten we er de schouders onder houden.

10 Augustus wordt de eerste meting gedaan voor de prothese, om maar de boel aan de gang te houden, 2 september skién, het moet niet gekker worden. De revalidatiemedewerkers zijn dolenthousiast, ik ben content met de omstandigheden en hoe ik het klaar. Yoni geniet van mijn voorruitgang en zij gaat erg goed, ze krijgt gevoel in haar knie en kan haar linkerbeen met gips al aardig van de grond krijgen.
Ik heb erg gezellig publiek gehad vanmiddag, vrouwelijk wel te verstaan, ik genoot, meiden top dat jullie er waren, de afspraken staan in mijn dansboekje !

Ingekort gips, therapie en een bijzonder ontbijt

2006-07-25T23:59:00.000+02:00

Een korte samenvatting van de laatste twee dagen, een korte want door de herinstallatie van ons interne netwerk stuitte ik op wat aansturingsprobleempjes, vanaf morgen zijn deze verholpen en ben ik weer schrijftechnisch aanwezig.

Maandag
's Ochtends heeft Yoni een aanpassing gehad aan haar gips, een strook van
4 cm breed is bij het bovenste gedeelte tussenuitgehaald, het restant gips naar elkaar toegetaped en opnieuw voorzien van gipsverband, uiteraard in de kleur opkikkergroen, ook zijn er gelijk foto's gemaakt en kunnen we stellen dat de genezing van de botbreuken boven en onderbeen de goede kant opgaan, de knie is nog steeds een vraagtekentje, zekerheid weten we pas rond 28 augustus.
Op 4 augustus gaat Yoni nog terug voor een quick gips onderzoek, wie weet mag er dan al een stuk gips van haar bovenbeen af zodat het gewicht aan heer been draaglijker wordt.

Terwijl Yoni werd voorzien van gips lag Pa bij Els in bed, tenminste op de massage tafel.
Bij aanvang van de therapie schreef ik dat de omvang van het linkerbeen en rechrterbeen met elkaar vergeleken werd, er was toen 10 cm verschil in omvang van mijn linkerbovenbeen, na een week trainen en oefenen kunnen we constateren dat het deel geslonken is naar 6 cm en dat is een prachtresultaat, ik voel steeds meer in mijn bovenbeen (helaas ook pijn) en ben aan het spierspecificeren. Probeer elke spieraansturing die een ieder heeft te stimuleren, voet draaien, tenenlopen, kuitspannen noem maar op.
De dames komen vanuit het Bethelgebouw naar mijn revalidatieoord, we drinken gezamelijk wat want ik moest een uurtje pauzeren tussen de trainingen door.
Ik krijg vandaag badminton en krachthonk, moe maar zeer voldaan vertrek ik om 12.40 naar leyenburg alwaar om 13,30 mijn chirurgische kerel Knippenberg mijn wond bekijkt en besluit dat alle hechtingen eruit mogen !
Weer een stap in de goede richting, ik geef deze wereldman een fles rose met de aanvullende woorden (ook specifiek vertaald in een persoonlijke brief), het liefst drink ik deze rose met U op Terassa di Rosado, ik weet dat het leven van chirurg heel bijzonder is en weinig tijd overlaat. Ik geef hem de fles met de intentie op afstand op een door hem gekozen moment stilletjes te toasten op mijn toekomst, dankzij hem heb ik nog wat ik had en verdomme wat heeft hij een goed besluit genomen !
's savonds komen collega's van Bovero langs en mijn kleine grote vriend Remco en Marleen. Remco is een oogappeltje en dat is wederzijds, je kunt zeggen dat Remco en ik wat hebben. Remco, je hebt voor mij een geweldig mooi cadeau gegeven, ik zal het koesteren.

Dinsdag, 7.00 ........... er wordt gebeld !
staat er een kerel in de tuin die telefonisch contact zoekt, wat is dat nou denkt de gek, staat er een prachtontbijt voor 3 personen op zijn handen, van de glazenwasser met de hartlijke groeten en beterschap.
Ik ben beduusd, fantastisch wat een een leuk idee, we peuzelen de croissantjes en pistolletjes heerlijk op en genieten na van de gedachtengang, dit ontbijt heeft een verhaal en dat is bij de glazenwasser en ons nu bekend, ook hij weet hoe het is om door zo'n periode heen te komen.

Ik ga douchen, heerlijk, een half uur lang alleen maar de waterstraal over je kop rug benen buik........zalig.
Er komen collega's van Joke langs, fijn dat jullie er waren meiden, de gebondenheid voelde goed en ik ben jullie dankbaar voor het bezoek.
Tijdens het bezoek wordt ik gebeld door Esther, zij heeft een hele grote impact gehad bij het primair helpen aan mijn verwonding. Zij heeft vanuit haar intuitie en direct handelen de lies dichtgedrukt tot in de wond alwaar Harrie werd afgelost. Ik begrijp dat er heel veel mensen met mij bezig zijn geweest, ik wil ze natuurlijk allemaal bedanken, alles was belangrijk, zeker ook Sandra die Yoni heeft begeleidt naar het ziekenhuis terwijl zij haar dochterje nog in de auto had zitten. Zij belde een kennis met de mededeling, kom jij mijn auto en kind halen svp ik ga met een meeisje mee in de ambulance naar het ziekenhuis. ambulance personeel, ook hier weer een staande ovatie !
Neem me alsjeblief niet kwalijk als ik iets of iemand te kort doe, ik ben zo blij dat ik er nog ben !
Esther en Sandra, geweldige meiden, dank je wel namens ons allemaal.

Op district8.net heb ik nog heel wat reacties gelezen van het ongeluk, klik op de link voor meer info.

Vanmiddag een rustdag, massage van mijn bovenbeen, oefeningen thuis en naar de kapper.

Op de valreep voetbalminnend en harloopminded, Roel , Dick en Dnouk en Trees, fijn dat jullie er waren en een bijzonder leuke vakantie toegewenst.

Ik sluit vanavond af, we gaan voor het eerst proberen in ons eigen bed te slapen, Yoni met krukken naar de eerste verdieping, ik ga naar zolder, waar openslaande dakterrasdeur voor koeling moet gaan zorgen, we gaan de strijd aan tegen de muggen, ik zal ze niet doodslaan....

Over cobble stones en kasseien

2006-07-23T20:22:00.000+02:00

Vanaf Terrassa di Rossado di Maasland schrijf ik jullie dit bericht.

Heerlijk, de hulp komt wat later maar voordat ze er is wordt ik verrast met een ontbijtje wat door Yoni’s vriendin Marjoes is klaar gemaakt, gekookte eitjes, verse aardbeien, warme broodjes, het is feest, wat is dat een leuk gebaar Marjoes.

Ik rol naar de woonkamer en besluit mijzelf even de tijd te gunnen voor het lezen van een boek, “de schaduw van de wind” na 4 bladzijden heeft het boek me te pakken, ik kan met de ipod in het ene oor goed de letters van het witte blad in visuele eenheden vertalen. Ik lees een soort film.
Yoni heeft Marjoes hetzelfde idee en zij gaan ontspannen een boek en blaadjes ter hand nemen.
We gaan even een straatje om Pap zegt ze en ik zwaai ze uit, laat ze maar gaan, hobbelend over de ongelijke klinkers van de het oude straatje verdwijnen ze om de hoek, ietwat verderop hoor ik gegiechel, ze zullen wel weer een smsje ontvangen hebben …..

Ik probeer zittend op een handdoek op de gobble stones het onkruid tussen de stenen weg te snijden, een centebakje naast mijn werkterrein zou wellicht nog een vulling krijgen, ik schuif, glij en hinkel naar de plak waar ik wil zijn. Uiteindelijk geef ik na een bevredigend resultaat op en kan de rest later gebeuren.
Handen wassen en even plat. Ik had in de ochtend Harrie en Tessa gebeld, hij was die kerel die zo kordaat reageerde om mijn lies dicht te knijpen, om te vragen of ze vanmiddag tijd hadden om bij te kletsen.

We zien elkaar en ik was ontroerd, eindelijk een kop bij een naam waarvan ik alleen een stem en telefoonnummer had. Desa je hebt een wereld gozer en dat hebben ze ook ronduit verteld.
Het heeft geen zin om in details te treden maar neem maar van mij aan dat mede door Harrie levensreddend werk is gedaan, hoe groot kan dankbaarheid dan zijn.

Ik hoop dat jullie een geweldige namiddag en avond hebben beleefd want jullie hadden leuke plannen en wij wilden daar een aanmoediging geven.
We hebben getoast op de goede afloop en we spraken af elkaar zeker te zien. Mooie mensen, gelukkige mensen, ik werd er vrolijk van…..

Noot van de redactie: Via district.net bleek op disdag 25 juli dat er anderen (met name Esther) betrokken zijn geweest bij het helpen met de slagaderlijke bloeding.

Vanavond de finish tour, ja ik ben begonnen met het kijken naar de sporten, ik had daar eerst wat moeite mee maar van deze evenementen kun je alleen maar genieten, een bekende Maarten Ducrot bij Mart Smeets, ik heb hem ooit een keer ontmoet op een avond bij mijn broer Martin waarmee hij samen werkt.
Hij vertelde mij een kreet die me altijd zou koppelen aan wielrennen,
Jan Raas schreeuwde ooit naar Maarten “ Fietsen lul, daar wordt je voor betaald!” nu denk ik aan dezelfde toon maar met de woorden “Trainen Hans, dan lukt het je weer te lopen “

Luchtverplaatsingen

2006-07-22T20:20:00.000+02:00

Zaterdag was mijn cabrio maatje Garry om 9.30 uur in de Kerkstraat.
Prachtig gepoetste auto, dat kon ik nog niet van mezelf zeggen, ik was me nog aan het scheren en de oksels en wangen aan het voorzien van schijnbare tegengeuren.
Opgetut en al kon mijn feestje beginnen, zoals ik zelf ook graag rij met het dakje open was een kort route langs Vlaardingen via de dijk een prima startpunt.
Zo kwajongens als we zijn vroeg ik Garry toch maar even bij de Mini dealer even langs te gaan, Lucien had mij middels een sms laten weten dat hij van ons ongeval gehoord had en mij en Yoni het allerbeste wenste.
Met de krukken onder de handpalmen, pivoeteer ik behendig tussen de BMW grote jongens, een beetje voorzichtig voor eventuele beschadiging.
Waarom naar de BMW/Mini dealer zul je je afvragen, welnu, die mini is een handgeschakelde auto en aangezien ik mijn niet op kort termijn als volleerd automobilist met 1 been 3 pedalen zie bedienen vraag ik hem om op zoek te gaan naar een zelfde auto maar dan in automaat, regeren is vooruitzien toch. Ik heb besloten geen motor meer aan te schaffen, het gewicht van dit soort fietsen vraagt een goede coördinatie en stevigheid van benen om de motor bij stilstand in balans te houden, het was een van mijn grote vriendinnen maar als je zie niet kunt controleren moet je er anders over gaan denken, ter illustratie, de motor die we bereden weegt 335 kilo en das net iets meer als een vouwfiets.

Na het korte bezoek rijden we in de omgeving en zie ik even de wereld weer zoals hij is in plaats van herinneringen van mijn gedachte.
Het is 11.30 en Garry zet mij af, koffiedrinken aan de buitentafel, de post.
Terwijl er een hoop getoeter en herrie in de omgeving te horen is voel ik dat de MVV voetbalkampmannen weer in het dorp zijn, tijdens het getoeter open ik een grote enveloppe…………..
Knappe timing, een grote foto van alle voetballertjes van MVV kamp 2006 met leiding met grote borden boven hun handen met veel sterkte Yoni, Hans, Joeri Joke.
Jongens dank jullie wel, de foto krijgt een bijzonder plaatsje en ik weet dat mijn voetballer aller tijden (Joeri) er volgend jaar bij zal zijn en ik hem uit en aan kom zwaaien.
Ik ben benieuwd naar jullie verhalen want traditie getrouw is dit het vakantie evenement. Van Jeroen Scheffers heb ik informatief begrepen dat jullie een geweldig zware, warme maar ook een te gekke, tof, en avontuurlijke week gehad hebben.

’s Middags doe ik even mijn benen strekken op bed voor de doorbloeding en rust, het bovenbeen links gaat al aardig slinken,
begin van de week was het dikte verschil 10 centimeter, nu denk ik zo 6 cm.
Zelf masseer ik zachtjes de stomp voor souplesse en het rare is dat ik dan soms mezelf onder de voeten kietel……….

We besluiten een beetje orde op zaken te stellen binnenshuis, bloemen, kaarten cadeaux, boeken en tijdschriften worden keurig geordend en er komt een bankstel zichtbaar.
Resultaat is echter dat de vloer voorzien is met bloemblaadjes resten , papier snippers, snoepjes die gevallen zijn en niet te traceren waren……….. gewoon een bende.
Ik ben zeer opportunistisch en begin bij het gebrek aan huishoudelijke hulp (wat wel toegekend is maar niet ingevuld kan worden!) zelf te stofzuigen, 1,5 uur duurde het voordat ik de kamer de hal en de keuken van het vacuümmondstuk had voorzien, het leek wel of ik een elektronische snuffelhond uitliet die geen behoefte drang had.
Na diverse malen het gevecht met stok en slang te hebben overwonnen kreeg ik een voldaan gevoel, even lucht zou Martin zeggen, alleen nu in de letterlijke zins des woords.

We ten de klusjes van de afgelopen 2 dagen, de Maaslandse catering denkt dat wij eten voor 8 bootwerkers maar dat is even niet zo, desalniettemin smaakt het menu ook voor de tweede ronde.

Ik kijk naar de afscheidswedstrijd van Dennis Bergkamp en ik krijg rillingen als ik Cruijf en van Basten (hoewel ik geen Ajax fan ben) het veld betreden.
Wat moet het toch geweldig zijn als je zo’n speler bent, puur en zuiver met sport, alles wegcijferend en dan zo’n afscheid, pure klasse, pure sport. Dennis ik wil dat ook, op het moment dat ik met mijn prothese datgene kan doen wat ik voor ogen heb en ga halen zal ik geen afscheidswedstrijd spelen maar een aanvangswedstrijd met jullie allemaal in mijn team ! Tegenstanders kennen we (nog) niet en spelen we met wisselende bezetting. Als we maar spelen ….

’s Avonds wordt het Terrassa gevuld met komende vakantiegangers, we zwaaien ze uit na een mooi glas rosé, bon voyage and save trip.

Vroeg naar bed en heerlijk geslapen.

Vanaf het Terrassa di Rossado

2006-07-21T23:00:00.000+02:00

2 weken geleden was de wereld heel anders, heel gewoon,
nu realiserend zo anders zo ongewoon……

De nacht duurde voor mij te lang, s’morgens als het zonnetje zijn reflexie laat zien op ons dakterras zie ik door de vide en het glazen dak mijn eigen weersvoorspelling.

De krant valt door de brievenbus, eigenlijk altijd het eerste wat ik regulier deed,
Nu haal ik de krant met mijn flying wheels en zit binnen afzienbare tijd de inkt vlekken op mijn onderlaken.
Ik weet niet hoe jullie het doorbrengen maar zo’n verzorgings ziekenhuis bed met zo’n kunststof matras met plasresistente toplaag is niet erg ventilerend.
Ook hiervoor geldt, voorzieningen van tijdelijke aard.

We gaan na de was beurt een ontbijtje scoren in de tuin, een druk program, Univé komt langs met wat vragen en krabbels en het schema verteld dat om 11.00 uur de taxi klaarstaat om mij naar Delft te brengen.
Ergotherapie met Marian, topmeid waarmee ik een goede link heb kunnen leggen, je herkent dat wel, dezelfde taal, dezelfde bloedgroep, zij komt komende vrijdag thuis langs om hier dingen door te nemen voor aanpassingen ed. Ik geef haar mijn visie over revalideren en we schudden elkaar de hand, deal !

Om 13.30 staat Els mij op te wachten (ik geniet van die meiden) en zij stuurt me linia recta het MTT hok in, een fitnessruimte, heerlijk gekoeld en uitdagend.
Diverse oefeningen worden gedaan en hieruit mag ik opmaken dat de fysieke kracht vol aanwezig is. Uiteindelijk was er 1 onderdeel waar ik geen Full Pull haalde en dat was met 3 x 20 opdrukkingen van 70 kilo, bij de 40 stuks zei ik, “die andere 20 doen we later” waarop els zei, “gelukkig hij kan ook stop zeggen” !

Na de inspanningen van 40 minuten krachtblokken wordt mijn linkerbovenbeen afgemasseerd, ik vroeg de stagiaire hiervan een foto te maken.
Dit is dus mijn Els, mijn fysiomaatje !

Voldaan verlaat ik de revalidatie , ik wens de receptioniste (net geeuwend) een pracht weekend en doe ik dat ook bij Arjan.
Tot maandag Hans, ja tot maandag 9.30 ben ik er weer. (tot 13.30)

Taxi staat keurig klaar, de goede man heeft wat moeite mijn rolstoel te vouwen, het lijkt wel een Duitser die oefent met een strandstoel !
Enfin, het lukt hem en bij thuiskomst neem ik eerst wat te drinken en vertel ik Yoni mijn gedane prestatie.

Ik fris me op en ga even plat, ’s middags nog een bezoekje van de buurman en voor je het weet staat de tafeltje dekje maasland in de persoonlijkheid van Charlotte in de tuin.
Ik zit veel in de tuin, onder een prima parasol, zoals Mart Smeets dat wel eens heeft en mijn tafel is een uitnodiging voor bezoekers.
Terrassa di Rossado krijgt naam in de contrijen, je bent pas bij Hans geweest als er een rosétje gedronken wordt !.
Ook vanavond een prachtpubliek als gast.

Yoni gaat met de meiden regelmatig het dorp in, gewoon een straatje of een wijkje om, zij is al veel verder dan ik, ik wacht nog even, ik wil groots uitpakken maar de wond op mijn rechter handpalm belemmert mijn kruklopen, nog een paar dagen en het getik van mijn aluminium zal een onuitwisbaar ritme op de straten en stoepen teweeg brengen, ik heb het ritme van Salsa in mijn hoofd om ooit op Cuba te dansen !
Yoni komt net terug, even kleine paniek, een oneffenheid in maaslands wegen blokkeerde een zwenkwiel en Yoni glijdt uit haar rolstoel, gelukkig grijpt Lisa haar nog net voordat ze de grond raakt, ze schrikken enorm en dan heeft yoni een reflexgedachten van het ongeluk…. Gelukkig kunnen we enkele minuten later weer gewoon praten zonder tranen en de vriendinnen club blijft hecht. Zoals het echte vriendinnen beaamt.

Morgen ga ik er zelf even tussenuit, met mijn cabriomaat Mac gaan we even een frisse neus halen met open kap en als ik zeg een frisse neus halen dan ben ik zeker 3 uur onderweg.!!!!

Hans Jan

Sinterklaas ?

2006-07-20T11:37:00.000+02:00

Dit vroeg ik me vanmorgen ook af, ik wilde vandaag naar Maassluis om te kijken voor een mobiele koeler krijg ik niet eens de gelegenheid om buiten de deur te komen.
Hans Rhode belde mij met de opmerking, “hé Gozer, je weet toch dat wij die dingen kunnen regelen” ik zei , joh daar had niet aan gedacht,dat is ook wat overdreven !
Komt daar in de middenochtend de witte bus met groene Basro tekst een mobiele airco ter beschikking stellen ! Ik ben verrast en zeer ingenomen !
Na een persoonlijk dank je wel is mij ter ore gekomen dat Sinterklaas vanuit zijn domicilie te Spanje de aansturing heeft gegeven. Ik wens sinterklaas een prettige voortzetting van zijn wittebroodsweken !
Koos en Janny, top, dank je wel.

Dat de inspectie op het wel functioneren van deze mobiele eenheid niet te lang op zich mocht laten wachten heb ik het record van Yoni gisteren evenaart en ook ik heb mijn 1e etage en de “coole chill”ruimte van yoni geïnspecteerd.
Aan Yoni de mededeling gegeven dat als vriendjes komen de airco op vriezen moet ! (in eigen belang om niet al te voortijdig Opa te worden !)

Al met al een prachtdag vandaag, de hele dag mijn zus over de vloer, even die dingen bijkletsen waar we eigenlijk gezien de afstand niet de tijd voor nemen.
Joke heeft door de aanwezigheid van Marja een dag voor haarzelf en is vanavond op Scheveningen met haar vriendinnen gaan eten.
Het heeft haar goed gedaan en ze heeft genoten !

De fysio heeft een aanvulling gedaan op de motoriek van Pa en dochter, dusdanig dat ik met mijn linkerbovenbeen een extra beleving had.
Daar er minder wondvocht en oedeem in het bovenbeen zit kan ik dus nu al met mijn spieren de beheersing en de aansturing geven over mijn linkervoet, kuit en linkertenen , geloof me dat is een geweldige ervaring en een toepasbaarheid voor later.
Raar, absoluut, maar ik kan met de fine tuning mijn tenen, kuit en voet draaien, geestelijk en qua gevoel aanwezig alleen zien we het niet.
Alsof je door een hypnotiseur in behandeling bent……

Morgen vrijdag een drukke sport revalidatie dag , 2 uur topprestatie leveren en ik zal mijn beheersing van mijn linkerkuit/tenen/voet spieren met trots tonen aan mijn begeleiders.

Ze zullen het weten dat er iets moois gaat gebeuren.

Voor velen gaat de vakantie periode beginnen, er zullen hotels, caravans, tenten en kampeerboerderijen bestiert gaan worden.

Ik zal de weblog ietwat aan gaan passen naar bijvoorbeeld een weekverslag, lekker luchtig , vele dagen samengevat in kleine berichten maar wel van daadkracht voorzien.

Ik heb reeds een kennis van mij (en van Bovero) reeds gesproken die ook revalideert na een ernstig snowboard ongeluk afgelopen voorjaar in Frankrijk.
Mike, (van wie ik heb leren snowboarden en kitesurfen) en ik gaan een doelstelling maken om samen een stuk fysio traject te pakken om eind van dit jaar te snowboarden op Zoetermeer, gezien de temperaturen van vandaag een prima vooruitzicht.

Nogmaals iedereen die op vakantie gaat, alle plezier en zaligheid, geniet lach en kom met mooie verhalen terug op mijn “terrassa di rossado” !

Strekking is kort, kom alsjeblief weer veilig terug.

Hans Jan

Yoni op hoogte stage

2006-07-19T20:48:00.000+02:00

"Vandaag woensdag een heerlijke dag gehad, ondanks de enorme hitte is rustig blijven en veel drinken het beste medicijn.

Over medicijnen gesproken, ik heb braaf mijn pijnstillers genomen en zowaar een goede nachtrust gehad.

Na de ochtend was rituelen die zonder begeleidende danseressen worden uitgevoerd staan een viertal bezoeken op de agenda.

- De verzekeringsagent komt langs,
- Revalidatiecentrum bezoek
- Maatschappelijkwerk komt langs
- De fysio voor Yoni komt langs

Erg prettig gesprek gehad met de Univé , onze contactpersoon gaat een en ander in beeld brengen over welke stappen er genomen dienen te worden.

Zij halen heel veel werk uit mijn handen, wat is het dan prettig dat we alle verzekeringen via 1 partij hebben lopen. Prima service.

Met een goed gevoel meld ik me vlak daarna op de revalidatie waar een gesprek ingepland wordt, ik kom daar binnenrollen, komt Arjan (na 1 keer gezien te hebben) direct naar me toe met de mededeling Hans , het rooster van volgende week ligt voor je klaar ! , je bent al aardig bekend zei de receptioniste, jazeker zei ik, Je zult me niet te lang zien hier maar ik blijf wel lang in jullie gedachte !

Ze keek me aan en ik was pats verkocht aan haar glimlach.

Trouwens over glimlach gesproken, er is ooit een inkoper geweest die tegen me zei, wat ik ook probeer of doe, die grijns krijg ik niet van je kop ! passende opmerking vind je niet ?

Ik krijg bij de revalidatie een aardig team om me heen, diverse therapeuten en begeleiders, ik heb gevraagd, als ze morgen teambespreking hebben mijn aanwezigheid willen opvoeren, wie niet waagt…..

Voor de zekerheid heb ik mijn tekst “wie nooit verliest weet niet wat Winnen is” even van de site laten lezen en de boodschap was duidelijk.

Dat de site niet alleen voor jullie is heeft ook te maken dat ik voor mezelf ook een stukje van me af kan schrijven, een soort bilateraal dagboek, mijn persoonlijk dagboek heeft een slotje en af en toe een vloekje.

Bij thuiskomst is de maatschappelijk werk van de Reinier de Graafstichting aanwezig en na een gesprek van een ruim half uur besluiten wij om alle zaken en handelingen via het revalidatiecentrum te laten lopen, een goede structuur in de organisatie en voor mij is het een goed adres alles onder 1 dak.

Ik voel me bij het revalidatie centrum op mijn gemak en zeker niet minder valide !

Het is 4 uur smiddags, Martin (master of this site) en Bea brengen Marja mijn zus uit Engeland met trots en blijdschap, “ fijn je te zien knul !” ja zus, fijn om jou te zien. ! en een knipoog zegt meer dan 1000 woorden.

Heerlijk en geweldig dat ze vanmiddag en morgen de hele dag in mijn omgeving is.

Voor yoni komt Leon, de stand in fysiotherapeut aan huis,

Hem wordt verteld dat Yoni vandaag voor het eerst de eerste etage heeft bereikt !

Zij is op hoogte stage geweest en dat is een heel bijzondere prestatie met dat linkerbeentje in het gips

Het zou goed voor Yoni zijn dat als er visite voor haar is ze eventueel op haar eigen kamer vriendjes (! Pas op mannen !) en vriendinnetjes kan ontvangen zodat ik niet telkens de tuin in hoeft te vluchten.

Ik probeer ook nog voor Yoni d’r kamer een mobiele airco ergens te regelen, nog niet gelukt, morgen weer een kans.

Yoni kan zeer goed met de stokken uit de weg, wel was na een half uur oefenen de batterij een beetje leeg, ze blijft even op bed liggen tot het avondeten.

Voor het eerst sinds de laatste weken is de tekst een beetje op tijd, ik ga zo verder met het rijgen van de kaarten, we hangen ze aan lijnen in de hal en we hebben de 350 gepasseerd, !

Wat een kaarten pracht en wat een passende teksten kunnen mensen bedenken en schrijven, wat mij raakt zijn die kaarten uit mijn werkomgeving maar die speciaal voor Yoni zijn.

“Pap, ik ken deze mensen niet, wil je mij vertellen wie dat zijn, of ken ik ze toch ergens van ?”

“Deze mensen Yoni leven ook met jou mee, gewoon omdat we één van hun zijn”dat is iets om trots op te mogen zijn , het is je goed gegund.

Buiten alle postkaarten is helaas de belastingdienst niet op de hoogte van de situatie hier thuis,

Zij sturen ook hun kaarten, met vriendelijke groeten.

Tot morgen,

Hans Jan"

Coole kikkers bij tropische temperaturen

2006-07-19T00:06:00.000+02:00

Vandaag was een dag wat in het teken de rust moest staan, ik schrijf moest want met deze temperaturen is het bij reguliere omstandigheden niet om te harden laat staan als je een klomp gips om de mooiste langste benen van de wereld hebt zitten.

Met Yoni gaat het goed, we kletsen veel, er komen vele “vriendjes” en zit pa op de post wie dat dan wel allemaal zijn….

Het is een geweldige leuke ervaring hoe zij met haar vriendinnen en vrienden omgaat, de spontaniteit ten top. Ik weet wel van mijn pubersessie dat als je als jongen bij een meisje kwam je direct uit de groep lag want dat deed je niet dat was niet cool.

Nou geloof mij maar het zijn allemaal coole kikkers en de deur staat open !

Vandaag heb ik even moeten bijtanken, ik denk dat de activiteiten van de eerste revalidatie een soort spierpijn heeft veroorzaakt, ik kreeg daar snachts last van en de pijn overheerste de slaap.

Vreselijk irritant, willen slapen van vermoeidheid maar niet kunnen vanwege de pijn.

Ik zou vandaag de huisarts bellen.

Vanmorgen gestart met het wasritueel en vak daarna aan de slag om diverse instanties te bellen en te regelen, het is ongelooflijk hoeveel je zelf moet regelen want heus de zorg doet zijn best maar de organisaties eromheen is tergend. Wat een verspilling van energie.

Verzekering gebeld, maatzorg, maatschappelijk werk, huisarts, slachtofferhulp noem maar op.

Met behulp van vrienden , bekenden en relaties ben ik snel op de goede weg, wel anders dan de reguliere maar als je wat geregeld wil hebben moet je zelf er vol achteraan.

Zoals gezegd een rustdag dus de hele middag chillen en korte oefeningen voor de fitheid. Diverse mensen gebeld om even te laten horen hoe het met me ging en leuk om te weten dat enorm veel mensen de site volgen.

Eind van de middag bezoek gehad van de plaatsvervangend huisarts en heeft me een extra indicatie meegegeven, mijn eerste rit in het dorp was naar de apotheek en ja dan kom je veel mensen tegen, hartverwarmend.

Vanavond bezoek gehad, erg gezellig , niet te druk,

Morgen, woensdag, staat de 2e revalidatie thema op het program en komt mijn zus over uit Engeland om woensdag en donderdag mij te vergezellen zodat joke er even uit kan.

Donderdag avond gaat ze met haar vriendinnen even de stad van binnen bekijken met een etentje. Yoni, Marja en ik zullen ons ook hier zeker vermaken.

Morgen sluit ik mij aan bij de vierdaagse gedachte, geen start voor de volgende wandeling.

Ik schrijf jullie morgen

Hans Jan

Van huis uit: een co-productie

2006-07-17T22:10:00.000+02:00

Yoni is thuis en dat is een prachtig bericht !

Vanmorgen vroeg werd alles in stelling gebracht om joeri transfervrij te krijgen voor een bezoek aan Spanje bij Ome Robbie en tante Wil maar voordat deze kerel de grote wereld gaat ontdekken trekken we de slingers uit de lade. Joeri werd om 10 uur door zijn chauffeur opgehaald (Remco bedankt) en via een extra instap van Marja richting Schiphol vertrokken. Met zijn eerste internet ticket, maakt deze kerel de stap in multimobiliteit en dat terwijl je 12 jaar bent. Bikkel ik ben jaloers op je, alleen al om bommetjes te maken in hun zwembad !

Om 10.30 gaan we naar Delft om Yoni in stelling te brengen, raar dat we daar voor de laatste keer (hopelijk althans) naar toe gaan.

We treffen een opgefleurde meid in bed klaar voor vertrek, maar dat kan nog niet helemaal, de chirurg moet nog langs komen en de prikinstructies van de trombose worden aan joke uitgelegd.

Onderwijl is het 11.30 en ik ga me gereedmaken voor de eerste sessie revalidatie, ik rol van het Hypolitus naar het bethel, via de Rabo naar de ingang, met deze temperaturen geen pretje maar dat hoort erbij, opvallend is dat ik denk aan stoepen en straten dan bv een looppad door de bosjes als de weg doodloopt, je zou enorm balen als je aan de zijkant van het gebouw staat en je wel door een smal paadje zou kunnen lopen maar niet met zo’n rolstoel. Ik torpeder mijn rolstoel als functionaliteit voor korte duur, of hij het nu leuk vind of niet.

Ik meld me enthousiast, zo van, dit is de kerel waar het hele revalidatiecentrum van gaat horen, handtekeningen na de prestatie!

Ik wordt keurig ontvangen door Arjan, hij geeft me de formulieren met de weekplanning en ik vervoeg me naar de wachtkamer.

12.10 (ja 10 minuten later) komt Els mijn therapeut, ik voel me goed en ga met haar een gesprek aan over hoe en wat en later.

Er worden metingen gemaakt van de omvang van mijn linkerbeen, in verhouding tot mijn rechterbeen is er een groot verschil, vocht en ander reparatiesmeerselen die nog in mijn inwendige lieswond zitten zullen door middel van natuurlijke afvloeing en training moeten slinken, de omvangverschillen zitten over de tien centimeter.

Er wordt een krachtpunt moment bepaald, hoe sterk is de linkerbovenbeen, wat kan ik ermee en hoe ver moet ik gaan.

Maximale score voor goede revalidatie is een 5. Op alle 6 de punten wordt de 5 gehaald ! (op naar hoofdstuk 2).

Dit is een goed teken om prothese beheersing mogelijk te maken, ik moet trainen op bepaalde manieren van bewegen, draaien, zitten en liggen.

Ik krijg van Els ook direct een aanbeveling om de sportfysio te volgen, (prop die agenda maar vol dacht ik ! )

Na de krachtsessie werd het bovenbeen afgemasseerd en mijn eerste sessie was een ruime voldoende. Deze week woensdag maatschappelijk werk en vrijdag ergotherapie en fysiotherapie.

Ik ben klaar en rol naar buiten, daar staan Yoni en Joke mij op te wachten.

We rijden naar Maasland, Yoni en ik passeren de plek en we geven elkaar een hand waarin de vingers met elkaar verwikkelt zijn. Zonder woorden……

De Prinsesseroute nadert zijn einde en de molen is fantastisch versiert mat vlaggen op de wieken, Welkom thuis Yoni, fijn dat je er weer bent, zeggen de vlaggen. Henk en Marianne, ontzettend bedankt om bij gebrek aan wind de molen speciaal voor haar vandaag te laten stralen.

Als we steeds dichter bij huis komen en we rijden het plein op staan daar mijn meiden lisa, marjoes en anne. We kwamen via de verkeerde kant binnen en zo draaiden we om en gingen via de voorkant naar binnen. Als we de brug op rijden zien we een heel mooi spandoek en daar stond op: Welkom thuis Sjonnie !

Zo wordt ik dus nu genoemd door hun en ik heb er geen problemen mee. Uiteindelijk binnen met de rolstoel van mijn vader ging ik lekker in de stoel zitten en de meiden konden een taart gaan halen van vrienden uit italië en op de taart stond: Welkom thuis en de groeten vanuit Italië. Ik werd aardig stil, omdat ik helemaal onder de indruk was van de bloemen, het fruit en al die kaarten die in huis lagen. Er staan nu zoveel spullen in huis, maar het past allemaal. Ik lig onder de trap en papa ligt onder de vide. Ook staan er natuurlijk krukken en vierpoten, rolstoelen etc. Het gaat fantastisch. Ik ben blij dat ik thuis ben.

Yoni, fijn dat je er weer bent !

Ons samenzijn was van korte duur, ik had nog een afspraak in Den Haag voor controle en verwijderen van enkele hechtingen, terwijl wij naar Den Haag zijn doet Liesbeth oppasdienst en zij maakt van de boeketten weer nieuwe composities want met deze temperaturen gaan de bloemen harder achteruit dan gewoonlijk.

Mijn messentrekker (chirurg) komt langs en beoordeelt de wonden en stomp. Stomp hechtingen blijven zitten, de hechtingen in de lies voor 50 % eruit, hand en kin worden van de draadjes ontdaan.

Maandag terugkomen voor algehele wegneming van de resterende hechtingen (dat zal een klus zijn)

Heerlijke maaltijd verzorgt door Charlotte, een aanrader voor cateraars, en een half uurtje rust.

Even de 1,5 benen strekken, goed voor de doorbloeding.

Mensen, dit was een geweldige dag, een 2e fase met positieve uitslagen, Blijvend gemotiveerd en bikkelend, voelt goed voor me herstel.

We spreken niet over tijdslijnen, kwaliteit is beter dan snelle tijd !

Dit was trouwens de eerste co-productie van Yoni en Hans.

Morgen weer een dag, werk ze, en voor anderen, geniet van je vakantie

Ciao.

“Wie nooit verliest weet niet wat Winnen is” !

2006-07-16T14:20:00.000+02:00

en ik kan het weten en voelen, deze zin zal een ieder moeten aanspreken en is absoluut vertaalbaar naar ieders eigen wereld.

Wie nooit verliest weet niet wat winnen is, dat maakt winnen zo bijzonder, dat maakt winnen tot een prestatie, winnen doe je met zijn allen !.

Ik schrijf dit stukje voor mezelf en zeker ook voor jullie.

De weekend rust heeft me goed gedaan, hoewel er natuurlijk de pijn en het acceptatie proces volop aan de gang zijn, kan ik niet wachten om morgen (maandag 17 juli) mijn eerste kennismaking in het revalidatie om 12.00 uur gestalte te geven.
Ik ben enthousiast, tot op het “bot” gemotiveerd. Ik wil en ga er vreselijk hard aan werken, het tempo zal op een ander nivo zitten want de genezing afgelopen week was een record en je kan niet altijd knallen.

Ik ben voornemens met mijn coach (revalideren is een teamsport) de navolgende afspraak te maken: “ik heb een doel voor ogen, jij hebt de kunde en kennis, ik de motivatie en inzet, als jij zegt 10 keer is het 10 keer, zeg je 130 dan wordt het 130, wij gaan het karwei klaren, al moet ik afzien, janken, lachen en vallen, ik wil mijn doel halen en je hebt een sportmens voor het leven”.
Ik zal niet de grote jongen uithangen, hun kennis en ervaring zal ik uiterst respecteren, als we maar wel de gang erin houden.
Winnen kan ik niet alleen.

Ik kreeg vanuit het ziekenhuis brieven mee voor de fysio, (je kent die enveloppen wel die je eigenlijk niet mag lezen ) daar schrijven ze een rapport uit voor verdere behandelingen, deze fysio heeft lovende woorden geschreven over mijn gesteldheid, optimisme en motivatie. Pak deze man maar aan want hij kan het.
Ik voel het ook zo, het is net of je het lang verwachtte kado op sinterklaasavond zou kunnen krijgen terwijl het pas november is……… voel je hem?
Mijn adrenaline motor draait op een voorverwarm pitje, de motor is niet snel maar als hij warm is geloof me dan komt een enorme fysieke krachtcentrale, beul mij maar af in de revalidatie, heb geen medelijden in dit traject, ik kom zo sterk mogelijk uit de therapie wat mogelijk is, met alle support van jullie kant en het geloof in mij dat het gaat lukken, mannen en meiden, jullie gaan wat van mij horen.

Ook komen steeds meer berichten over mensen die in hun kennissenkring vrienden hebben met een handicap of prothese, het lijkt of heel de wereld uit deze mensen bestaat allemaal prima, maar geloof mij nou maar, ik heb protheses nog nooit in het Makro-krantje zien staan !

Winnen kun je nooit alleen,

“Wie nooit verliest weet niet wat Winnen is “

Hans Jan

Vallen en opstaan

2006-07-15T23:14:00.000+02:00

Bijdrage van Hans Jan

Vanmorgen enorm groot nieuws ontvangen uit Delft. De Prinses heeft van de doctoren te horen gekregen dat er vandaag gedoucht mag worden!
Douchen is meer dan alleen een plons water vermengd met zeep en shampoo, nee dit betekent zelfstandig uit bed zelfstandig in de stoel de rit naar de douche en het karwei klaren.
Wat moet het heerlijk voor haar zijn om eindelijk eens haar te wassen en op en top fris te ruiken na al die dagen van plat liggen in deze temperaturen Joke werd gebeld om de primeur mede te beleven.

Ontbijt werd aan de Kerkstraat in rap tempo genuttigd om de transfer naar Delft te doen Bewerkstelligen.
Ik heb een goede nacht achter de rug met voldoende pijnstillers en voor het eerst een keer op een zij kunnen slapen.
Jullie moeten je voorstellen dat het een ontzettend frustrerend gevoel is om wel je been te voelen maar niet je been te hebben.
Dit soort momenten en dat zijn er velen is voor mij een constante strijd om het weg te stoppen.
Fantoom pijn komt op, betekent het gevoel dat mijn voet mijn kuit en tintellende tenen aanwezig is alleen niet tastbaar (gek word je daar van).
De pijn verdwijnt vanwege het goede nieuws van Yoni.
Joke is in Delft en beleeft de primeur van de douche sessie.
Jos en Marleen staan voor de AH in Naaldwijk en verzoeken mij de boodschappenlijst door te geven om de spullen voor ons mee te nemen bij aflevering van de boodschappen neemt Marleen de stofzuiger te hand (heerlijk).
Erwin (16,5 procent BBC) komt de opritten plaatsen aan de voor en achterzijde zodat ik en straks Yoni zelfstandig naar buiten kunnen rijden.
Stefan en Yvonne komen langs met een geweldige mobiele oplossing voor Yoni en Joke. Omdat Yoni voor een lange tijd gebonden is aan haar rolstoel is vanwege haar horizontaal gezette been, hebben zij de paus mobiel beschikbaar gesteld de dames kunnen op termijn gaan winkelen. (super hé)

Ik lunch met Joke en Joeri en ik ga deze middag zelf alleen naar het Hipoliet om Joeri en Joke de gelegenheid te geven om kleding te kopen voor Joeries vakantie in Spanje.
Het is daar over de 35 graden en heeft er enorm veel zin in.
De avondmaaltijd wordt in Maasland genuttigt, en de weblog wordt uitgelezen. Familie de Bruin bewoners van de molen schreven : dat de molen zou draaien bij aankomst van Yoni op Maasland. Voortaan hebben draaiende molens voor ons een signaal van 'welkom'. Molens behoren uiteindelijk in ons mooie landschap te draaien.
Ook een kleine terug slag......... Yoni is gevallen tijdens het uitstappen van haar bed maar gelukkig is het goed afgelopen.
Ik heb deze avond voor ingevuld voor een rustig karakter met Liesbeth (ook zij draagt een gemeenschappelijk gevoel). Het is laat we gaan naar bed.
Zondag ochtend om 8 uur wordt Yoni verrast met vers gebakken croissants en een geweldig ontbijt dat door haar vriendinnen wordt bereid wij weten het maar voor haar is het een grote verrassing.
Meiden dit is een origineel gebaar wat Yoni zeker op prijs zal stellen.

a week after .......

2006-07-14T22:18:00.000+02:00

Bijdrage van Hans Jan

vanmorgen ontwaakt na een slechte nacht, dat had te maken met de indruk van de "home" dag en het overenthousiasme.
Ook moet ik eerlijk toegeven dat ik geen pijnstillers genomen had en ik had beter moeten weten.
Het is raar je draai en je plek te vinden, gelukkig is de ruimte in huis groot genoeg om een luchtig geheel te behouden.

De maatzorg is geweest, over wondcontrole, zwachtelen en al wat meer.
Schadeformulieren moesten worden ingevuld,
Verzekeringen moesten worden gebeld alom veel werk waar je niet op zit te wachten maar waar we wel doorheen moeten.
Joeri is in de gloria, hij gaat naar Ome Robbie in Spanje voor 10 dagen, hij wilde even rust en geloof me, bij Rob en Wil ben je meer dan in goede handen.
Ik heb een briefje op de deur geplakt voor de bloemisten en groentemannen, of ze zo vriendelijk willen zijn om achterom te lopen, de deur is open en dat scheelt mij erg veel tijd. Joke is naar Yoni, samen met Joeri, vandaag krijgt ze nieuw gips, ze is mobiel en rolt ze naar het kinderhome om de computer op te starten, de weblog te lezen en natuurlijk te MSNn.
Ze gaat goed, vandaag werd ze ook spontaan verrast door Lisette (van Basro). Beiden hebben elkaar nooit gezien maar bij binnenkomst was het goed en dat is leuk om te horen. De nagels en met behulp van de make up wordt ze maandag in topconditie naar maasland gebracht.
Hans Moreel heeft permissie , hij heeft de foto's van de Bovero Party rotterdam bij zich en ik zorg dat de volgende keer mijn neus erbij zal zijn ! (zullen wel lengtefoto's worden).
en hij geeft mij een boek van Lance Armstrong voor de spirit en een boek over de mooiste golfbanen van de wereld, zou ik ooit met mijn prestatie die ik wil leveren op de voor mij mooiste mogen spelen ? ik zal de pagina omkrullen.

Yoni heeft nieuw gips, OPKIKKERGROEN, van kleur, een kleur speciaal voor pa die zonnebloem geel mooier vindt !

gek, half zes vrijdagmiddag is een kippevel tijdstip.........

Yvonne heeft vandaag de catering gedaan, heerlijke ovenschotel en als toe fruit uit ontvangen manden.

Het is te gek, ik kijk om me heen , naar de boeketten en bloemstukken, fruitmanden, het is veel en veel te veel.
Het gaat niet om het aantal maar voor de impressie, 71 stuks staat hier te ruiken in de kamer, het ruikt speciaal,zacht zoet, zoals bloemen moeten ruiken.

Yoni heeft twee kamergenootjes erbij, een van haar leefdtijd en een jonger meisje.

de avond valt, de eerste week is voorbij,
ik lees de kaarten , waaronder een hele bijzondere afzender, ............. Jacco Eltingh, "hans geloof in jezelf en je zult de tennisvereniging andere wereldballen laten zien" is zijn boodschap, ik ga boodschappen doen !

Op de valreep nog contact met Yoni, het "keten" (ongeoorloofd donderjagen in groepsverband) is begonnen !!!! yes, meid geniet van je laatste dagen daar dan kunnen we de slingers uit de kast gaan halen en ik ga ze persoonlijk voor je ophangen !

De thuiskomstdag, zoals Hans die zelf beleefd heeft

2006-07-14T08:14:00.000+02:00

Bijdrage van Hans Jan

Paniek,

vanmorgen na het wakker worden , ontbijten en het wassen (duurt twee uur !) kreeg ik van de zuster te horen dat de formulieren tbv de noodzakelijke Middelen als bed, rolstoel krukken Ed niet aangekomen waren bij de zorginstantie, het wordt vrijdag of zaterdag !
Nee Hé, niet ik, zei ik, er werd druk gebeld om het te bespoedigen, het gaat traag.
Geen stap verder dus en ik vraag of ik iemand zelf mag bellen op een mogelijk daglevering.
Probeer het maar, alleen wij als ziekenhuis hebben wellicht meer druk op de ketel.
Ok zei ik, jullie gaan de weg bewandelen die voorgeschreven staat met voorkeur en ik trek mijn eigen plan.
Ik bel Corine, zij ken ik denk 12 jaar en mijn project met haar was de eerste winkel in den haag op de Betje Wolfstraat, ondertussen is dit bedrijf Vegro uitgegroeid tot een enorme regioverzorgende zorginstelling.
Ik belde haar, om een gunst te vragen.
Zij heeft mij vandaag ontzettend geholpen met de aflevering hulpmiddelen die voor mijn revalidatie nodig zijn, Corine, ontzettend bedankt voor deze enorme hoge uitzondering die je gemaakt hebt want ook weet dondersgoed dat dit tegen de regels in is maar jij hebt mijn thuiskomst compleet gemaakt.
Een maatje Remco komt nog spullen Ophalen uit het ziekenhuis, grote tassen met volle inhoud.
Ik krijg nog een stapel kaarten (23 stuks) en begin ze te lezen.
Voor 12 uur zou de bus er moeten zijn maar nee, dit werd 14.30 (maar wat is tijd in mijn revalidatie).
Om 15.00 werd ik door de rolstoeltaxi in maasland afgeleverd, ik moest de chauffeur de weg wijzen en verkoos de toeristische route. Zo rij ik graag het dorp in en zo zou ik de koningin willen ontvangen met deze tour, ik voelde me rijk en begon me met de contouren van het dorp vertrouwd en thuis te voelen. Staat Arie nog in de Polder, is Jan nog een gevecht aangegaan m,et een te water geraakte koe.. de molens staan stil, we zullen ze laten draaien als Yoni komt.
Reinier heeft de zorg ontvangen en wacht mijn arrival gelaten af.

Uit de bus , over de brug en in huis.......... yes , deze missie is voltooid, een overvloed van bloemen en fruitmanden komen op mij af, ik ben onder de indruk en moet mijn emoties kwijt.
twee zakdoeken verder, koffie in de tuin en alle buren komen afgeleverde bloemstukken brengen, fruitmanden, brieven, you name it !
Bloeddruk is normaal en na een kopje koffie of drie Gaan we toasten op de eerste van de twee die terug is op het nest. De rosé gekoeld in een koeler wordt aangebroken.
Marleen heeft voor ons gekookt, neemt als professionele cateringbedrijf pannen met heerlijk gerechtjes mee, dat smaakt weer zeg. Ik geniet van Joeri aan tafel, het lijkt zo lang geleden, Joke vind haar rust en is blij dat ik zo snel weer thuis ben.

Even een time out en we gaan naar Yoni, rolstoel in de Achterbak en hup naar Delft, ik popel.
Halverwege de rit komt toch een moeilijk moment, we rijden langs "de plek des onheils" en ik ben ineens stil, alle tekeningen op de grond, korte remspoortje en de plek waar ik mijn Prinses voor het laatst zag toen ik werd afgevoerd, duidelijke beelden, zelfs in kleur........... Kippenvel, zo'n rustig stukje weg.

Hypolitus, kasteel van Yoni opent haar poorten en rol ik en loopt Joke naar de lift, 5e etage, gang, deur en ............. kleur op de neus een glimlach van welkom en aardig wat energie.

Hooooi Yoon.. vriendinnen aan het bed , aan de klep over alles en nogwat, een en al warmte en lief dat ze er zijn.
Esther, die er niet was , had wel wat aan Lisa meegegeven, zelfgebakken koekletters met STERKTE ! en dat smaakte.

Yoni heeft bezoek gehad van artsen en Specialisten en ook de kinderpsycholoog, wat een Geweldige begeleiding heeft zij al die tijd gekregen, maar wat wil je als je de prinses van Hypolitus bent.
Morgen krijgt ze nieuw gips, lichter van gewicht, ze is aan het trainen met in en uitstappen van het bed en met de rolstoel omgaan. Ze zit zonder slangetjes en alles gaat op selfsupport.
De ruimte tussen haar been en gips is ruimer geworden, het opgezette been wordt dunner en dat is een goed teken.
Zij gaat vrijdag om drie uur met de beddenbus op gekleurd gips waar de lang verwachtte handtekeningen op geplaatst kunnen worden, ze signeert zelf niet maar aanstaande Maandag is de kans groot dat hare majesteit de kerkstraat zal aandoen. Alwaar gepast welkomst bezoek.

Vanavond hadden de mannen en meiden van Bovero de jaarlijkse zomervakantie feest, ik wilde me even laten horen, via een mobile en de microfoon van de DJ had ik een verzoek nummer aangevraagd om te bedanken voor hun support en inzet bij mijn afwezigheid, zoals jullie weten heb ik gevochten om te leven, dankzij mensen en engeltjes ben ik hier nog in deze fantastische wereld van enorme warme mensen, ik ben daar zo mee bezig en aangezien ik Robbie Wiliams Fan ben is Angels de meest gepaste uiting.
Meiden en mannen, een geweldige vakantie toegewenst, als jullie terugkomen heb ik waarschijnlijk 3 paar stokken versleten............. (bel ik corine weer)

Over bureaucratie en revalidatie

2006-07-13T23:08:00.000+02:00

Laten we de dag van vandaag beginnen met de revalidatie in Delft, waar Yoni dag 2 van haar prive-rolstoelles heeft gekregen. De kersverse studente rolstoel-in/rolstoel-uit maakt goede vorderingen. Ten opzichte van gisteren gaat het al een stuk beter en wordt voorzichtig gezinspeeld op haar vertrek uit het ziekenhuis, inderdaad volgens verwachting begin volgende week. Ik weet momenteel niet hoe het met het HB gehalte in haar bloed staat, maar ga ervan uit dat ook hier een opgaande lijn zit. Ze heeft immers meer conditie dan gisteren en alle naalden voor infusen etc. zijn verdwenen.

De thuiskomst van Hans bleek niet van een leien dakje te gaan. Gisteren waren een heleboel formulieren ingevuld voor een rolstoel, krukken en een bed, maar vlak voor het einde van de middag bleek daar iets mee misgegaan te zijn en moesten er met spoed nieuwe formul;ieren worden ingevuld. Zonder bed, rolstoel en krukken mocht hij immers niet het ziekenhuis verlaten. Vanmorgen iets voor 10 uur gaat de telefoon. "Ze" (zorgcentrum Zuid Holland Zuid) zijn vergeten de spoedformulieren door te sturen. Er is dus geen bed enzovoorts. En dus kan hij niet ontslagen worden.

Niet bij de pakken neerzitten. Hans doet al een paar jaar zaken met Carine de Groot van Vegro, een bedrijf dat gespecialiseerd is in alles voor de thuiszorg en een uitgebreid distributie netwerk heeft. Hij krijgt conbtact met haar en vraagt om een persoonlijke gunst. Carine geeft aan dat ie wel wat meer nodig heeft dan hetgeen waar hij om vraagt en belt 10 minuten later terug: "om 1 uur worden de spullen bij je thuis afgeleverd". Het ziekenhuis staat wederom versteld.

Even later (weer te laat, maar toch) naar huis. Thuisgekomen blijkt de vrachtwagen twee spikplinternieuwe rolstoelen (1 voor binnen en 1 voor buiten) te hebben afgeleverd, een bed, krukken, een ophoogstuk voor het toilet, een douchestoel en tafels voor de rolstoel en bed afgeleverd te hebben. Hans als testdriver voor de nieuwe rolstoelen. Het huis staat inmiddels vol met fruitmanden en bloemen, een geweldig welkom. Met een paar vrienden die Joke de laatste tijd hebben opgevangen een glaasje rosé gedronken. Vanavond samen op bezoek bij Yoni.

Er schijnt een foto van huis mijn kant op te komen. Zodra die er is wordt deze geplaatst. Een mooie dag vandaag dus.

Rolstoelles en de aankomende stilte in Den Haag

2006-07-12T21:35:00.000+02:00

Yoni heeft vannacht goed geslapen en is vandaag met rolstoelles begonnen. Bed uit, rolstoel in, rolstoel uit, weliswaar nog met hulp van Joke en een fysiotherapeut, maar toch! De vreemde gewaarwording van je bloed dat anders gaat stromen als je een aantal dagen op bed hebt gelegen. Ze werd er een beetje duizelig van en voelde haar voeten kloppen en tintelen.

Eventjes gestaan met behulp van een vierpoot. Dat voelde vreemd aan. Zo'n raar gevoel, ze denkt dat ze opnieuw zal moeten leren lopen. Hoewel van korte duur was de oefening vermoeiend. Maar ze is wel begonnen met de revalidatie. Ik heb haar net nog aan de lijn gehad. Ze heeft nog steeds pijn bij de pinnen in haar bovenbeen. Ze werd vandaag getracteerd op "een volle bak" met visite, zit al dik boven de 100 SMS-jes en geniet van o.a. de kaarten waar muziek in zit. Ook die bikkel komt er aan dus.

Den Haag Vandaag
Over naar Hans in Den Haag. Vandaag een rustdag met veel leestijd voor de weblog. Ook hier visite, maar nu voor het laatst. Zonder iemand tekort te willen doen heeft het bezoek van Jan Molenkamp en de tweede 33% van LBC hem geraakt.

Ik zei het al een paar dagen geleden, "hij komt eraan". Morgen is het dan zover. Fantastisch, is hier iemand met een wereldrecord bezig? Om 11 uur laten ze hem gaan, ongetwijfeld met tranen in de ogen. Op weg naar Maasland, om daar bij te komen en nu op zijn beurt Joke te steunen die het nodige voor de kiezen heeft gehad. En natuurlijk de thuiskomst van Yoni te kunnen voorbereiden, al is daar nog geen datum van bekend. Begin volgende week?

Heerlijk thuis, maar wel even aan een ieder het volgende verzoek. Hans wil de komende dagen even bijkomen en vraagt om hem en zijn gezin even de rust te gunnen om zich weer te settelen en de gebeurtenissen te verwerken. Lijkt me niet meer dan logisch, afgesproken? Natuurlijk wel graag contact per mail, zodat hij de momenten kan uitpikken om te lezen en te antwoorden.

Maandagmorgen mag hij zich om 8:30 melden bij het revalidatiecentrum in Delft. Door de bemiddeling van de behandelende artsen in Den Haag verdwenen de wachtlijsten in zijn geval als sneeuw voor de zon. Zo hoort het ook, maandag gewoon weer aan het werk.

De mooiste date

2006-07-11T23:59:00.000+02:00

Hans zelf aan het woord:

“Yes! ik heb mijn mooiste date zojuist achter de rug.

Om 15:15, natuurlijk voor mijn gevoel veel te laat maar met een pracht boeket, duwde mijn broer Rob me de kamer in van de Prinses van Dongen. Wat was dat ontroerend, ik omschrijf deze ontmoeting als twee is één, wat twee mensen mogen hebben. Mijn God wat is dat een kanjer.

Goed nieuws was er al in de morgen, Yoni stabiliseert en hoeft niet te worden geopereerd, een bijzondere koekblik-gips constructie moet een natuurlijke genezing mogelijk maken, super. Jullie kunnen je voorstellen dat ik vanmiddag met een gerust hart naar Yoni ging, let wel: ze is er nog niet, maar ook zij komt eraan.
Moe vertrok ik naar Den Haag en bij de uitgang tref ik 33 procent lbc aan, naar de kamer, een zee van bloemen, foto’s posters met bloed zweet en tranen golfspektakel, een AXA compilatie met tekst en foto’s, briefjes, kaarten snoep, het is geweldig, dank jullie voor deze support.

Morgen spreek ik de revalidatie persoon en probeer ik maandag as ingedeeld te worden voor revalidatie, trainen. Leren en werken naar een mobiel leven. Ik ben supergemotiveerd, klaar voor dit zware karwei maar met de kracht en het meeleven van jullie gaan we samen deze klus aan. Jullie het publiek, de arts de regie en Yoni en ik als de Beauty and the Beast. Yoni, wat heb jij papa laten genieten van ons samenzijn, ik ben knuffelberetrots op je.
Tsjaka …. een trombose prik in mijn poot ! Welterusten zusters, tot straks . . .”

De verrassende werking van vitamine P.

2006-07-11T21:54:00.000+02:00

Het HB gehalte in Yoni's bloed is opgelopen tot 4.7, zeker niet genoeg, maar wel voldoende om te concluderen dat het bloedverlies onder controle was. Ze had daardoor weer wat kleur op haar gezicht. Verder moet ze nu op eigen kracht het zuurstofgehalte opkrikken.

Vanmorgen was Yoni´s gips vervangen en het onderbeen gezet. Goed nieuws over de knie: het scheefstaande botje zal waarschijnlijk op natuurlijke wijze zich kunnen herstellen. Dat geldt ook voor de verrekte kniebanden, geen operaties dus in het verschiet.

Over steun niet te klagen, niet alleen op deze site -waarvoor iedereen heel hartelijk bedankt- , maar ook via de telefoon: maar liefst 83 SMS-jes mocht de kleine dame in de afgelopen dagen ontvangen (en overschrijven).

Maar of dat nog niet genoeg was, werd er rechtstreeks uit Den Haag een dosis Vitamine P aangerukt.

Vitamine P? Je zal wel denken, wat is dat nu in vredesnaam. Nou, vitamine Pstaat voor Vitamine Pappa, want wie komt er vanmiddag om 3 uur op bezoek in Delft bij Yoni: Pappa zelf!!! Wat een superverrassing van "die ouwe" hetgeen resulteerde in een emotioneel weerzien. Die twee hadden heel wat te bespreken en volgens ooggetuigen glunderden ze beiden van oor tot oor. Dat deed een stuk vermoeidheid bij Yoni even verdwijnen. Bijzonder fijne medewerking van de ziekenhuis, tot en met het eten werd voor de twee geregeld.

Aan het eind van het bezoek rond 8 uur was volgens ooggetuigen ook Hans erg vermoeid, vreemd he? Luister nog even naar de chirurg Hans, ik weet dat je binnen een paar weken weer wil lopen maar neem nog even gas terug. Je bent ook maar een mens en hebt je rust ook nodig.

Er zijn foto's gemaakt, zodra ze binnen zijn zal ik ze plaatsen, zodat een ieder mee kan genieten.

Ook Joeri laat zich overigens in ondersteunende zin niet onbetuigd. Hij had gisteravond de kaarsen aangedaan en een glas wijn voor Joke ingeschonken. "Tijd om even te relaxen", zei hij.

Zorgen om Yoni

2006-07-10T23:00:00.000+02:00

Terwijl het herstel van Hans in Den Haag gelukkig veel voorspoediger gaat dan een ieder (inclusief medische staf) voor mogelijk had gehouden, zit het met Yoni in Delft tegen. Vandaag was het weer heel zwaar voor haar. Ik heb van Leo vernomen dat er zich vandaag wel 21 specialisten aan haar bed hebben gemeld. Ze heeft nog steeds heel veel pijn en is heel erg moe. Haar HB gehalte in haar bloed is te laag, nu 3,7 en ze krijgt nu bloedtransfusie, iets waar juist Hans net van af was. Ze transpireert en het is nog niet bekend waar het bloedverlies vandaan komt. Interne kneuzingen wellicht, al zijn die tijdens de onderzoeken niet als dusdanig herkend. Ik weet het niet, ik weet ook niet of er vanwege de vermoeidheid en de koorts morgen geopereerd gaat worden. Alle lichtstralen op Yoni graag, ze heeft nu heel wat hulp nodig!

Pas op! Hij komt er nu al aan!

2006-07-10T11:21:00.000+02:00

Net een telefoontje van Hans uit het ziekenhuis gekregen. Alle slangen zijn weg, meneer zit in een rolstoel en maakt nu niet alleen zijn eigen kamer, maar nu ook de hele verdieping (en wellicht het hele gebouw) onveilig. Heeft al een ochtendkrant geritseld, dus dat gaat goed. Vandaag gaat een fysiotherapeut aan de gang met zijn rechterbeen, wat dat is erg stijf.

Yoni is erg moe en krijgt vandaag een MRI scan. Tussen de pijn door ook daar positieve geluiden. Wellicht dat de schade in haar knie beperkt is gebleven tot haar kniebanden. Blijven duimen allemaal dus.

Eerste bericht van Hans Jan zelf.

2006-07-09T22:44:00.000+02:00

Bijdrage van Hans Jan

Hallo allemaal, ik wil zelf even wat kwijt om jullie te bedanken voor alle warme en lieve momenten. Ik ben enorm geschrokken en ontzettend bang geweest. Ik heb mijn leven te danken aan heel, heel veel mensen waaronder een willekeurige passant die mijn lies dichtkneep. Zowel Yoni als ik hebben klappen gekregen op onze linkerbenen, verder buiten wat schrammen helemaal niets.

Het is heel moeilijk hier te zijn en niet Delft bij Yoni, zij heeft veel pijn en als we elkaar spreken is dat erg emotioneel. We gaan het klaren, dokter Knippenberg -de traumachirurg- heeft voordat de amputatie uitgevoerd werd de uitdaging aanvaard om een golfpartij tegen me te spelen als ik weer kan lopen en dat gaat zeker gebeuren. Mijn handicap is nu immers hoger dan die van hem. Ik ben realist en optimist, ik wil zijn wie ik was zonder een prothese. Rob kent iemand met dezelfde situatie en deze man functioneert.

Yoni, enorme kanjer het gaat de goede weg op en we doen ons best je bent een bijzonder mens waar we allemaal trots op zijn. Ik hou van jullie allemaal. Ik ben blij dat ik leef, Joke en Joeri, ik ben trots op jullie, kus, het is ook niet niks dit allemaal.

Ik krijg goede zorg, dr. Tielemans heeft de wond bekeken en was er goed over te spreken, Engi deed er een nieuw verband omheen en Kim, Ruth, Annemieke, Helma en Elisa zijn fantastische verpleegkundigen. Uit het dorp worden we overspoeld met opbeurende woorden en hulp, alle bezoekers hier en bij Yoni geven zon warmte. Ik ben emotioneel nog een beetje instabiel maar ook dat komt goed!

Tot later Hans Jan

Hans en Yoni ernstig gewond bij motorongeluk

2006-07-08T17:43:00.000+02:00

Op vrijdagmiddag hebben Hans en Yoni een ernstig ongeluk gekregen op de Hoornsekade in Den Hoorn.

Hans is naar het Leyenburg ziekenhuis in Den Haag gebracht in verband met de ernst van zijn verwondingen. Gedurende de avond is een groot deel van zijn linkerbeen (net boven de knie)afgezet. Het resterende deel van zijn bovenbeen is er echter ook ernstig aan toe. Verder is zijn neus gebroken en heeft hij lichtere verwondingen op diverse plekken. Zijn situatie is nu onder controle en gedurende de week zal er gewerkt worden aan het stabiliseren van zijn lichaam. Hij heeft het advies gekregen eerst maar van dag tot dag te leven. Over de verwachtingen valt op dit moment nog weinig te zeggen. Eerst moet het grootste gevaar, infectie, voorkomen zien te worden. Hans is ondanks alles goed gehumeurd, maakt zich meer zorgen over Yoni dan zichzelf en zal in de komende dagen zelf de lezers berichten hoe het hem vergaat.

Yoni ligt in het Reinier de Graaf ziekenhuis gebouw H in Delft. Zij heeft gecompliceerde beenbreuken aan boven en onderbeen, en ook haar knie is niet helemaal in orde. Zij is van vrijdag 22:00 uur tot zaterdag 04:15 geopereerd, waarbij haar bovenbeen met pinnen aan elkaar is gezet en het onderbeen gedeeltelijk is gezet. Aanstaande dinsdag wordt ze opnieuw geopereerd aan haar onderbeen. Later zal ook verder gekeken worden naar haar knie, want die is niet 100%. . Ze heeft nog veel pijn aan haar been, maar is verder in orde. En heeft, net als haar vader, ondanks de ellende een goed humeur.

Joke en Joeri zijn natuurlijk enorm geschrokken en pendelen heen en weer tussen den Haag en Delft. Middels deze internetpagina hopen ze zoveel mogelijk mensen te informeren, omdat het ondoenlijk is om tussen het gestress en ge- ren een ieder persoonlijk te woord te staan.

Hans heeft me gevraagd om nu al tegen een ieder te zeggen dat hij de warmte van de mensen die de afgelopen dagen Yoni en hem steunen als positieve drijfveer te zien voor zijn eigen herstel. De zuurstof en bloed-toevoer zijn inmiddels weg en hij doet nu al een poging om met een paracetamol de pijn te bestrijden in plaats van de morfine. Ze staan in Leyenburg van hem te kijken, blijkbaar kenden ze hem nog niet ;-).

Je kunt op de inhoud van deze pagina reageren en zo een berichtje achterlaten voor die vier uit Maasland. Dat doe je door op de tekst "reacties" hieronder in de slotregel te klikken. Klik de optie "Anonymous" aan, dan hoef je je niet aan te melden. Zet je naam dan wel in de tekst!